Literarishe bleter · 1927-03-18 · 11 (18.3.1927) · p. Seite 213

213 ליטערארישע בלעטער 11 זא און — א — נאך עפעס׳װןןס סוט ער נאך אויך... זזוצסהדיק הערט זיך *רייס םון כאר דער נירעריקער באס• טאן — א. ןונגעבויגן, די הענט אויף די קני אגגעעפארט, קוק איך אין פעניסםער ארײן, דורך די געשטריקטע פןןרהאגגלעך זע איך אפירקאנטיקע גרוב, אירע גראע װענט באלײכס א קלײן לעמפל אונטער אהעל׳בלויען אבאזשור, סאר אים זיצט םיטן פנים צום םענסטער א םײדל און שרײבט. אט — האט זי אויפגעהויבן דעם קאפ און מיטן רױסן האלטער פון דער םעדער פארריכט זי א לןןק פון אירע האר אויפן שלײף. אירע אויגן זענען פארזשפורעט, דאס פנים שמײכלם. זי לײגט געלאםן צוזאמען דעם בריװ, סארקלעזגם דעם קןןנװערס, באלעקנדיק פיטן צונג זײנע קאנטן און, אװעק• װארפנדיק דעם קאנװערס אויםן טיש, דראט זי אים מיש איר קלײו פינגערל,—װאס איז קלענער פאר פײן מוזיניק. אבער—זי נעמט װידעראמאל דעם בריװ, אברוגזע צערײסכ זי דעם קאנװערט, לײענס, לײגט אים ארײן אין א צװײטן קאנװערט, שרײבט אן דעם אדרעם, אנגעבויגן איבערן טיש און, װי מיט א װײםער פאן, פאכט זי כיטן בריװ אין דער לוסט. דרײענדיק זיך, צופאסשנדיק מים די הענט, גײט זי אין װינקל, װו עס שטײט איר בעט. דער• נאך קומס זי ארויט ם׳ן דארט א, אבלוזקעלע — די שולסערן אירע זענען קײלעכדיקע, װי פאמפושקעם — נעפט דעם לאמפ פון טיש און װערט נעלם אין װינקל. װען דו קוקסט זיך צו, װי דער מענטש פירט זיך אויף זײעגדיק פיט זיך אלײן, — זעט ער דיר אויס, װי משוגע. איך גײ ארום איבערן הויף, קלערנדיק װעגן דעס, װי משונהדיק עס לעבט דאס פײדל, װען זי געפינט זיך אלײן אין איר װינקל. אבער, װען עס פלעגט קוםען צו איר דער געלבלעכער סטודענם און פלעגט רעדן צו איר עפעס, פיט א שסילן קול, כםעט שעפטשענדיק, — פלעגט זי זיך אינגאנצן ציזאמענקארטשען, װערנ־ דיק נאך קלענער, סלעגט קוקן אויף אים, שםײכלענדיק שעמעװ• דיק און די הענם פלענט זי באהאלטן הינטער דער פלײצע אדער הינטערן טיש. מיר איז דער געלער פארשוין נישט געפעלן געװען. שטארק נישט געפעלן געװען. װאקלענדיק, אײנהילנדיק זיך אין א ט-ך, גײט די קורצסי• סיקע און מורמלט. — גײ ארײן אין בעקערײ... ארויסװארפנדיק דעם טײג םון דײזשע, דערצײלט פיר דער בעקער, װיפל סרײםט עס םארשאםס אים >ןן אויסהער זײן גע• ליבטע, און איך — טראכס דערבײ:. — װאס װעט םיט מיר װײטער זײן? א־ן עם דוכט זיך פיר, אז ערגעץ דא־דערבײ אין װינקל לויערט אויף םיר אן אופגליק. די געשעסטן אין דער בעקערײ גײען אזוי גוט, אז דערענ־ קאװ זוכט שוין א צװײסע גרעסערע בעקערײ און האט באשלאסן אנצונעםען נאך א געהילף, דאס — איז גוט, איך האב צופיל אר• בעכ, איך בין סויט׳מיד. — אין רער נײער בעקערײ װעסטו זײן דער עלטעףער גע• הילף,—זאגט מיר צו דער בעקער.-איך װעל זאגן דו זאלסט בא• קוםען צען רובל א חדש, יא. איך פארשטײ, אז אים לוינס צו האבן מיך פאר אן עיטערן. ער אלײן —יהאט גישט ליב צו ארבעטן, איך אבער ארבעס גערן, די םידקײט איז• םאר מיר נוצלעך, זי לעשט די אומרו םון דער נשםה, האלט אײן די עקשניתדיקע םאדערונג פון געשלעכטלעכן אינססינקט. אבער _ לאזט םיך גישט לײענען. (הםשך קיםם) א■ נאר םיט זײ קען איך אויםדרוקן דעם טיפססן פלאגטער םון ר;ע געדאנקען. און אםאל פלעג איך בפיװן נראב זיך אויס• ד •קן, אלס פראטעסט קעגן עפעס אזוינס, װאס איז פיר פרעמד גן״ען און װאס האט םיך גערײצט. אײנער פ־ן מײנע לערער, א םטודענט א מאטעפאטיקער, האט פ ־ פארגעװןןו־םן: — דער טײװל װײס אײך, װי איר רעדט, נישט װערטער, נאר — קלעצעח בכלל— בין איך זיך אלײן נישט נעפעלן געװען, װי די טבע איז אפט בײ ױנגע בחוריםלעך, איך האב זיך געפילט קאגישי און גראב. פײן פנים איז נעװען א קנאכיקס, װי בײ א קאלפיק, די שטים—האט פיר נישס געדינט... און דעם באלעבאס שװעסטער האס זיך גערירט שנעל און פלינק, װי א פויגעלע אין דער לופט, און םיר האט זיך געדוכט, אז איר רירעװדיקע לײכםקײס פאסס זיך נישט צו איר קײלעכדיק ױ־־ך םיגורל. אירע תנועות און איר גאנג זענען עפעס נישט עכס, דוכש זיך, ײי געפאכס. איר שטים קלינגט פרײלעך, זי לאכט אפס און, הערנדיק דעם דאזיקן הילכיקן געלעכסער, טראכס איך מיר: עס ־וילט זיך איר, אז איך זאל פארגעסן װעגן דעם, װי זי האט א יסגעזען, בשעת איך האב זי דערזען דאס ערשטע מאל. איך א־ער האב נישט געװאלט סארגעסן װעגן דעם,— מיר איז געװען טײער דאם אופגעװײנלעכע, פיר איז נויטיק געװען צו װיםן, אז דאס איז מעגלעך, אז דאס עקםיםטידט. אפטפאל םלעגט זי םיך פרענן: — װאס לײענש אירי — איך האב געענטפערט קורץ, און מיר האט זיך געװאלט זי פרעגן: — װאס דארפט איר עס װיסןז א־ינפאל האם דער בעקער, גלעשנדיק זײן ק־רץ׳פיסיקע, גע• זאגט צו פיר מיט אשבודלעכן קול; — גך ארוים אויף א װײלע. עך, דו װאלםש כאטש ארײן א װײלע צו דעם באלעבאס שװעסשער, װאס גענעצסטו? זעסט דאך ססודענטן... איך האב אים צוגעזאגט, אז איך װעל אים פלעטן דעם קאפ מיט א געװיכט, אויב ער װעט מיר א צװײס םאל זאגן אלוינס, און בין ארויס אין הויז, אויף די זעק. דורכן שפאלט פון סיר, װאס איז נישט פעסס צוגעמאכש, הער איך לוטאנינם קול: — פארװאס זאל איך ברוגז זײן אויף אים? ער האט זיך אננעזופט מיט ביכער און—לעבט, װי א חםר דעה... אין פארהויז קװיטשן און.פארן זיך*כ.ײז. אין\ער בעקע• י־י ברופט און קרעכצט דאם םײדל. איך בין1ארוים אין דרויסן׳ פ־יל בפעט אן גערויש זיפט דארט אקלײן רעגעלע,נאר פונדעסכ• װעגן איז די לופס שטיקנדיק ןנגעזאפט םיט א ריח פון רויך — עס :רענען װעלדער, ס׳א ז שוין א שטיק נאך האלבער נאכט. אינם הזיז װאס קעגנאיבער,: דער בעקערײ, זענען אפן די פענססער, אין די טונקל באלויכטענע ציםערן זינגט םען: — און װארלאםי אלײן מיט זײן גאלדענעס קזןפ קוקם און שםײכלט אראפ צו זײ םונדערהויך... איך פרוביר זיך פארשטעלן מאריא דערענקאװ, װי זי לינס נײ מיר אויף די קני,—אזוי װי עס ליגם דאס םײדל בײם בעקער *ייף די קני — און מיט םײן גאנץ װעזן םיל איך, אז דןןס איז *'גסעגלעך, אז דאס איז אםילו שרעקלעך. — און ער זינגט און ער טריגקט אגאנצע נאכס, אן אפאס