Literarishe bleter · 1927-03-11 · 10 (11.3.1927) · p. Seite 192

10 זא ליםערארימע בלעטער 192 הילף״ - בין אזוי גו זאגן דער אױפזעער אױף דער נעמױי. — ביזט אפנים דעם באלענןס א קרובז—פרעגס לוםזן■ נין,—ןדער, אפשר, גיזטו זײנם א קינפטיקער אײדעםז נײן? נום לאכן, באמת נאר—נוליב װאט שלעפן זיך אהער די סטודענסןז דוליב פרײלײנס... נו, יא... דאם קזןן זײן... הגם די מײדלעך זענען נישט קײן איבעריקע פארשױנען... די סמודענטלעך דארס עסן, מסוומא, מער בולקעס, װי זײ פארנעמען זיך מיט די פרײלײנם... במעם יעדן טאג. א זײגער פינף. זעקס אינדערפרי, קוםס נו אויפן גאס צום פענסטער פון דער בעקערײ א קורץ־פיםיק מײדל, װאס זעט אויס, װי נונויםגעלײגס פון פארשידענע האלב־קוילן, זי איז ענלעך צו אזאק ארבוזן. אראפלאזנדיק די נאקעטע פים אין גרוב פארן פעגסטער, רופט זי גענעננדיק: — װאניאז אויפן קאפ טראגט זי א בונט טיכל, סון װאנען עם קריכן זיך ארוים געקרויזטע בלאנדע האר, באשיטנדיק מיס קלײנע רינגעלעך אירע רויטע, װי באלן אנגעבלאזענע באקן, דעם ני־ דעריקן שטערן, קיבלנדיק אירע האלב פארשלאפענע אויגן. זי שארט פויל אפ די האר מיט אירע קלײנע הענט, די פינגער זענען שפאסיק םאנאנדעגעשפרײט. װי בײ א קיספעט־קינד. אינ■ טערעסאנס — װעגן װאס קען מען רעדן מיט אזא מין מײדל. איך װעק אױף דעם בעקער, ער פרעגט זיז — ביםט געקומעף — זעםט דאך. — ביםט געשלאפןז — נו, װי דעןז — װאס האםטו געזען אין חלוםז — איך געדענק נישט... שטיל איז אין שסאט. איבעריקם—ערגעץ-װו שארט א םטרוזש מיט זײן בעזיס, עם צװיטשערן די אקארטש אויפגעװאכטע װא• ראבײטשיקלעך. אן די שױבן פון די פענםטער שפארן זיך אן די װארעמינקע שטראלן פון דער אויפגײענדיקער זון. איך האב זײער א הנאה פון די דאזיקע פארחלומטע באגינענם פון טאג. ארויסרוקנדיק אין פענססער די האריקע^האנט, טאפט דער בעקער דעם מײדלם פיס, זי בלײבט גלײכגילטיק צו דער אונטערזוכונג, אן א שמײכל פינטלנדיק מיט די שעפםענע אויגן. — פעשקאװ, נעם ארויס דאס מילכיקע געבעקם, ם׳איז צײט! איך נעם ארויס םון אויװן די אײזערנע בלעכן, דער בע־ קער כאפט פון זײ אראפ א צענדליק פוטער־זעמל, שטרודל, פלעצלעך, ארײנװארפנדיק זײ אין דעם מײדלם שויס, און זי, װארפנדיק די פוטער־זעמל פון אײן האנט אין דער צװײטער, בײםט זײ מיט געלע צײן פון א שעפס, ברים זיך, קרעכצט בײז און ברומט. דער בעקער קלײבט פון איר נחת און זןןגט: — לאז אראפ דאם קלײד, דו חצופה אײנע... און װען זי גײט אװעק, נעמט ער זיך איבער םאר מיר: — האםט געזעןז װי א שעבסעלע, אינגאנצן אין גרײזלעך. איך, ברודער, בין א זויבערער מענטש, כ־הןוב נישט צו טון מים קײן װײבער, נאר מיט מײדלעך. זי איז בײ מיר — די דרײצנ־ טע. ניקאסאריסשעס א טויף־טאכטער. צוהערנדיק זיך צו זײנע התפעלותדיקע רײד, טראכט איך בײ זיך: — זאל איך — אויך אזוי לעבןז (ה=שך קימס) — מיר דוכס, — װי איך װאלט דיך שױן אײנםןןל ערגעץ געזען, — דו האסס בײ עםעצן געארבעטו בײ סעמןןנןןװן? דארט, װו םען האט געבונסעװעטו אזוי. נו, הײסס עם, איך האב דיך אין חלום געזען... אין עסלעכע טעג ארום האב איך באמערקט, אז דער דאזי• קער םענטש קאן מי ױדע װיפל שלאפן און װי עס לאזט זיך, אםילו שטײענדיק אנגעשפארט ןןן דער לאפאטע. אײנשלןזסנדיק, םלעגס ער אויםהויבן די ברעםען, און זײן פגים פלעגט זיך דערבײ משוגהדיק ענדערן, באקומענדיק אן איראגיש םארװוגדערטן אוים־ דרוק. זײן ליבםטע טעםע צום רעדן זענען געװען םעשױת װעגן אוצרות און חלומות. ער פלעגט מיט א זיכערקײט זאגן: — די ערד זע איך דורך אין דורך, און אינגאנצן איז זי, װי א פיראג ןזנגעפילט מיט אוצרות; קעסלען םיט געלט, קאסטנס םיט טעפ זענען אומעסום אײנגעגראבן. עם האט שױן נישט אײנמאל פאסירט: אז איך זע אין חלום א באקאנט ארט,— למשל. די באד, און אין א װינקל דערבײ איז אײנגעגראבן א קאםטן מיט זילבערנע כלים. איך האב זיך אייפגעכאפט און בין אװעק אין דער נאכט גרןזבן, אויםגעגראבן אויף אן אר־ שין ןזנדערטהאלבן - ערשט — איך זע: קוילן אין א הינטיש שײדל. אם, װאס—איך האב געפונעןז... פלוצלינג—טראךז—א שויב צעשפרינגט אויף פיצלעך, און אײנער שרײט מיט משונהדיקע קולות: קאראול, גנביםו געװענלעך — בין איך אגטלןפן. װען גישס, װןזלם מען מיך צעםמיתט. צום לאכן, באמת... איך הער אפט דאס װארם, צום לאכןו — אבער איװאן קאזםיטש לוטאנין לאכט נישט, נאר םיט א שמײכל. פארזשמורנ־ דיק די אויגן, קנײטשט ער אײן די אויבערשטע טײל פון דער נןזז. צעעפנענדיק ברײט די נאז־לעכער. די חלוםות זײנע — זענען נישט איבעריק המצאהדיק. זײ זענען פונקם אזוינע אומעטיקע און נארישע װי די װירקלעכ־ קײט. און איך פארשטײ גישט, פארװאס ער פלעגט װעגן זײ־ נע חלומות דערצײלן מיט אזא התפעלות, נאר װעגן דעם, װאס טוט זיך ארום אים-האט ער נישט ליב געהאט צו רעדןו די גאנצע שטאט קאכט: עס האט זיך דערשאםן תיכף נאך דער חופה די טאכטער פון א רײכן טײ־סוחר, װעלכע מען האט איבער געװאלד חתונה געםאכט. צו דער לויה איז געגאנ־ גען א מחנה ױגנט פון עטלעכע טויזנט מאן. בײם קבר האבן סטודענטן געהאלטן רעדעס, די פאליצײ האס זײ פאנאנדער־ געטריבן. אין דעם קלײנעם געװעלב בײ דער בעקערײ, שרײ־ ען אלע װעגן דער דאזיקער דראמע, דאס צימערל, װןזס הינ־ טערן געװעלב, איז אנגעפאקט מיט סטודענסן, צו אונז אין קע־ לער—דערגײען אויפגערעגטע קולות, שארפע װערטער. — צו װײניק האט מען דאס דןןזיקע מײדל געריסן פאר די צעפ,— זאזט לוטאנין און תיכף נןזכדעם איז ער מיר מודיע: -חלוםם זיך מיר — איך כאפ קןזרעםלעך אין טײכל, פלוצלינג—א פאליציאנט. שטײ, װי האסט עס א העזהז אנסלויםן נישטא װוהין, האב איך זיך ארןזפגעלןזזן אונסערן װאסער און זיך אױפגעכאפט... נאר, הגם ער איז נישט געװען אין די גרעניצן פון דער װירקלעכקײט, — האט ער פונדעסטװעגן אינגיכן דערפילט, אז אין דער בעקערײ קוםט פאר עפעס אויסערגעװענלעכס: אין געשעפט ארבעטן סארקויפערינס, װןזס זענען נישט סעיק דער- צו, םײדלעך. װאס לײענען ביכלעך,—דעם באלעבאס א שװעם־ טער און א חברםע אירע—א גרויס מײדל מיס ראזע באקן און פרײנטלעכע אויגן. עס קומען םםודענטן, זיצן לאנג אין הינ■ טערשטן צימער פון געשעפט און שרײען, אדער סודען זיך װעגן עפעס. דער באלעבןזס קומט זעלטן, און איך—,דער גע־