Literarishe bleter · 1927-02-18 · 7 (18.2.1927) · p. Seite 129

129 ליםער*רי*ז בלעםיר 7 .זא זין, פארפרוירן די הענט און מ־מוז אים אויםטון און זןרײנ■ לײגן אין בעט. — אזויז — האט זי געפרעגט יוגנטלעך און קלינגענדיק. — די הענט דארף מען ארײנלײגן אין קאלטן װאםער. שװײגעדיק האט זי אנגעװיזן מיטן לארנעט אין װינקל,— דארטן איז אױפן מאלבערש געשטאנען א בילד—א סײך, בױמער. איך האב פארחידושט אנגעקוקט דעם מאדנע אומבאװענלעכן פנים פון דער פרוי. און זי איז אװעק אין א װינקל םון צי■ מער, בום טיש צו, אױף װעלכן עם האט געברענס א לאמפ אונטער א ראזן אבאזשור, האט זיך דארט צוגעזעבט און, נעמענדיק פון טיש דעם װאלעם רויטס, האט זי אים אנגעהויבן באקוקן• — האט איר נישט ק״ן בראנפןז—האב איך הויך א פרעג געטון. זי האט נישט געענטםערס, פאנאנדערלײגנדיק די קארטן אויםן טיש. דער מענטש, װעלכן איך האב געבראכט גוםירן. איז געזעסן אויף א שטול, נידעריק אראפגעלאזט דעם קןןי, מיט ארונטערגעהאנגענע רויטע הענט. איך האב אים אװעקגע־ לײגט אויף דער סאפע און גארנישט פארשטײענדיק, פונקס װי אין חלום, האב איך אים אנגעהויבן אױסגוטון. די װאנט, םאר מײנע אויגן, איבער דער זאפע, איז אינגאנצן געװען פארהאנ־ גען מיט פאטאגראפיעם, צװישן זײ האט טונקל געשימערט א גאלדענער קראנץ מיט װײםע שלײסן פון א באנד, אויף די עקן פון באנד איז מיט גאלדענע אותיװז געװען אויסגעדרוקט-. .דער. אומפארגלײכלעכער דזשילדע״ — בו אל די רוחות — שטילעח — האט א קרעכץ געטון דער מענטש, װען איך האב אים אנגעהױבן רײבן די הענט. די פרוי האס ארײנגעטון און שטום פאנאנדערגעלײגט די קארסן, זי האט א שארפע נאז, א פויגלש פנים, באלויכטן דורך א פאר גרויםע אומבאװעגלעכע אויגן. אט האט זי מיט אירע הענט םון א האלב דערװאקםן מײדל אויפגעשלאגן אירע גראע אויפגעבלאזענע האר, װאם זעען אויס װי א פארוק, און שטיל, אבער קלינגענדיק געפרעגט: — דו האסט געזען מישען, זשארזשו זשארזש האט מיך אפגעשטויםן, האט זיך שנעל אײפגע־ זעבט און אײלנדיק א זאג געטון: — ער איז דאך אװעקגעםארן קײן קיעװ״• — יא, אין קיעװ, — האט די פרוי איבערגעחזרט, נישט אראפנעמענדיק די אויגן פון די קארטן. און באמערקט הןןב איך, אז איר שםים קלינגט אײנטאניק, אן אויסדרוק. — ער קומט אינגיכן בוםארן... — יןזי — א, יאנ אינגיכן. — יןז — האט איבערגעחזרט די פרוי. דער האלב־אויםגעטוענער זשארזש איז אראפגעשפרונגען אויף דער פאדלאגע און אין בװײ שריט האט ער זיך א װארף געטון אױף די קני בו די פיס סון דער פרוי, רעדנדיק בו איר עפעס אויף סראנבויזיש. — איך בין רויק. — האט זי געענטםערט אויף רוםיש. — איך — האב םארבלזןנדזשעס, דו װײסט? א זאװערוכע, א שרעקלעכער, איך האב׳ געמײנט — איך װער דערםרוירן. מיר האבן אביסל געןןרונקען, — האט זשזןרזש אײלנדיק דער• בײלט, גלעטנדיק איר האנט, װזןס איז געלעגן אויסן קני, (המשך קיפט) .יראטואר. םיר האבן זיך בײדע דורבגעזידלט, איך — אויף רוסיש ער — אויף פראנבויזיש: — א, בום טײװל... דאם ריאס דערװעקט םײן נײגיריקײט, איך האב אים אוים• .עהויבן, געשטעלט אויף די םים, — ער איז געװען פון קלײנעם ־וקס, א לײכסער. שסויסנדיק מיך, האט ער בןןרנדיק געשדיען: — םײן היטל, א רוח זאל אײך נעםעןו גיט אװעק דאס היסלו איך — װער פארסרוירן. געסינענדיק אויםן שנײ זײן היטל, האב איך עם אפגע־ גירײםלט און אנגעסאן אויף זײן בעקודלטן קאפ, ער האט עס אבער אראפגעריסן םון קאפ און מאכנדיק בו פיר מיטן הוס, האס ער אויף בװײ שפראכן םיך געזידלט און געסריבן סון זיך: — טראג זיך אפ: פלובלינג האט ער זיך א שטופ געטון פארוים און דערטרונקעי :עװארן אין דער קאכעדיקער קאשע. גײענדיק װײטער, האב איך אים װידער געטראסן — װי ער איז געשטאנען, די ארעפס פאר״ ״ארפן ארום א הילבערנעם סלופ ם.ץ אן אויםגעלאשענעם לאםטערן און האט גערעדט מיט הארץ: — לענא, איך גײ בו גרונט... >(, לענא... אפנים, ער איז געװען שיפור און װןןלס םםתםא געװיס דערפרוירן געװארן, װען איך לאז אים איבער אין דרויםן. איך האב אים געפרעגט, װו ער װוינט? — װאס איז דאס פאר א גאםי — האט ער אויםגעשריען פיט א װײנענדיקער שטים. — איך װײס נישט װוהין בו גײן. איך האב אים ארומגענומען בײ דער םאליע און אװעקנע• פירט, אויספרעגנדיק אים, װו ער װוינט. — אויף דער בולאקע, — האט ער געםורמלט, אויםביטערנ• דיק — אויף דער בולאקע... דארטן זענען — בעדער,— אהױז... געגאגגען איז ער נישט זיכער, זיך געבלאנטערט און גע־ דטעדס פיר אין גײן; איך האב געהזנרט, װי עס הןןבן בײ אים געקלאפט די בײן. — םי םיו סאװע — הןןט ער געםורםלט, שטויםנדיק מיך. — װאס רעדט אירז ער הןןט זיך אפגעשטעלט, אויפגעהויבן די האנט און גע• זאגט דײטלעך, — און, װי םיר האט זיך אויסגעװיזן, מיט שטןןלץ: — םי טױ םאװע או זשע טע פען... װאקלענדיק, פםעט םאלנדיק, האט ער ארײנגערוקט די פ־ננער סון האנט זיך אין םויל ארײן. בוזעבנדיק זיך, האב איך אים ארויפנענומען בו זיך אויפן רוקן און האב אים אװעקגעטראגן, און ער הןןט, אײנשפארנדיק זיך םיט זײן מארדע אין םײן שײדל, געברומס: — םי טױ םאװע או... ןןבער איך װער דאך דערםרוירן, א, גאס... אויף דער בולאקע האב איך זיך קוים דערםרעגט בײ אים— אין װעלק הוױ ער װוינט. ענדלעך זענען םיר ארײננעקרןןכן אין א פירהויז פון א קלײן בוגעבויט הײזל, װןןס איז געלעגן באהאלסן עיף אין הויף און אין װיכער םון שנײ. ער האט ןןנגעטאפס די טיר, האס םארזיכטיק ןןנגעקלאפט און געביפערט: — ש—שו שסילער... די טיר האט געעסנט א פרוי אין א רויטן קאפאט מיט אן אנגעבונדן ליכט אין האנט. אפטרעטנדיק אונז דעם װעג, דאס זי זיך שװײגעדיק אפגערוקס אן א זײס און, ארױםנע־ יענדיק פון ערגעץ א לארנעט, האט זי מיך אנגעהויבן באקוקן. איך הןןב איר געזאגס, אז בײ דעם מאן זענען, דוכם