Literarishe bleter · 1927-02-18 · 7 (18.2.1927) · p. Seite 127

127 ליטערארישע בלעטער 7 זא ל י ד ע ר י ק / נ י י * י' $ ר ה צ׳גײ אום שיכור און קראנק, בין פא־ל־כם אין געםראנק! מערער נאך - אין כעצער. איזוט כ״ם םיף פון רי טעג, רורך די נעצט, דורך די טןג, ײין פון הארץ, שטראם העצערן ב י י ע י ו ם ף רזןלנ 1 םײן טאטע איז געשטאיבן זױ נײן און זעצ*יק ייך; םיט א 5ולן;א■ שױארשן א-ן נעד־צטע הןן־. א שעה נאך פאר זײן טױט א־ז ער אין כעט געועםן און פון א םעלע־ הינע־יזופ געגןסן אױף םיר א טוים אוא געזוןגט געײאין, — הלואי דערלעב איך זײנע יארן. דער םןנש איז זװ א טלך גלײך... ער ששײםיאױף א־ן רער כלויער 6רי; װאשט אפ רער טאטעם טילך 6ון זײנן ליפן, און נײט עראיערן זײן לאנר. ער זעזוט זיך אויף מ װײםן פערד. כײם זײם, 6א־אוים און הינטער אים: םאלדאטן, ראטגעבער און װיבער און טוזיקאנטן און פאיאזין. אנטקענן קוםען שםעט און רערפער םיט שע6לעך גאלר, טיט 6וטעדװארג, פיט זיידנפ; או, פעלרער טראגן 6ולע זאגגען, און םײצן — שװעיע נעזון 6יש. # # # נ$ד װי רי זק הױבט $ן דך גוינן מעיב״דיט *״ון >זין רז$יי װיט א בערגל 6רישע ערר באװיזט זיך, — הויבט אן די םחנה זיך זערינען... די זעלנער 6אלן 6ון די 6ים, די װ״בער . און ראטגעבער 6ארראטן רי 6ײ6לעך 6אלן 6ײ רי שפילערם הענט, און רי 6רײלעךיטאצער װערן שטום. אז װאויל דעם םלף, װעםעס כערגל ערר װארמ אין דער מיטאג־שעה אין הײסער זון. עס איז אר1ים 6ון דרוק ״צױניםטישע בלעטער״ בװייװאכנשריפט אינטעד דן־ ללםוננ •ין יצחק גרינבײם טים •ערננדן אונהאלט; די באלטור־דןקלאראבין (זײרונות) . אחד-העם אחדיהעם (באיאקםע־י-םוק) . ■. לחובר אױף דןד טאנ״אדדנוננ דו קאנןוםא פון םדאפ. װיזנםאן . י. קנאי אובער דער לפנדןא ן װאםןר״פראגן . אגד. י. ןטוננער 5) אי אװ נױטיק די םעדיזױנישן אינטערזיכיננ םין די עולים ד*ר ם. לענםקי 6) אץ דןר ■רעםן (איבעדזורט) . .זיז*3(01 -ם־יױ םון הע*ט סא גראשן —י — ■ אדרעם פאר נןלד: .10511 .0 .£ ,םעפ*ק!.1 11 א לײףיקער ביך מיט נעװירעםע שו ות, — א 6ר*ד פארן אױג אנעוקוקן. איז אפן און גרױםיק פאר אװאנטורעם, די האגט הויבט אן בײםן און עיקן... די גענטיקין 6רײרן און הײנםיקע לײרן אין אלןרלײ היםע געשםאלטן, װאם הארץ און געדאנקען נישט קענען באקלײד;, - ליגם זװישן די שותת באהאלט;. װען איך זזןל דז^ם ה$בן אן איגענעם חרר םים פאליזועם — דעםבענע ברעטער; װי שעה׳ן רארט װאלםן נעםערט ז־ך כסרר, די ס6רים מ־ט לײריקע כלעטער. 111 װי גוט עם איז זי שםײן אין װאלד, און זײן א נײם זװישן נויםער; און זען, װי נויםער װערן אלט און 6אלן 6ין דער װאלד־זעגס זײגער. וײ לײגן זיך אין װײכן שגײ, — אויך םיך װעם באלר די זענ 6ארשנײד;, - א־ך בין א בוים אין װאלד, װי וײ און װ י ל רעם זענערם האנט נישט םײדן. עם איז 6אראן אי פײן, אי 6רײד אין דער געהארצזאםקײט 6ון בויםער, — א װײםע ערה שטײט גענרײט דעם טויט זו פאלן אין די זײנעי. /\1 :־שם קין װײן, נידם קײן ניר, — אין דעם נאלד׳נעם געשיר, - ־ואתם בלוט םןיװיר איך. נור פין םיר כיז זו זײ. אין געיעג אײ נעדרײ, שעי װל האלנ #6רליר איך. מײנע געםט — צ׳זע נישט אן. נ־שט איך װײם, נישט איך קאן ײםן זײ בײם נאטען. יעלםן װען אין דער שפעט הינטער װאנט, הינםער ברעט, — ה?י איך זאגן: אםן.