Literarishe bleter · 1927-01-28 · 4 (28.1.1927) · p. Seite 70

4 זא ל יסע רןרלשז נלעטער 70 פרז סערגיי יעסענינס לידער ײייש: כ• י• ביאלאםטאצק ׳ נױ־יןןרק בײ דעם װןןלדל נאקעט טאנ*ם א קליאן נ&םרונקען. זנוגע£לױנן. — קליאן, װזןם םוםםת אק נישט זו *ןץ־זאםען, םאנעען םיר שוין שפור אלע דרײ זנוזאםען. א׳ טײערע... רי בלוםען, בייננדיק די קעפלעך׳ זײ זאנן טיר אזױ נעהײם: . דו נײםט אװעק, װעםט קײנםאל םער נישט וען — נישט איר נעזיצב און נשם דײן הײם. ' א, טײערע, געזען, גןװען אױף רר׳ערר, נו, װןןט איז דןן צו טיויערן אויף דעס? און אם דעם קבריציטעײ — נישט געװערט, — װי א נײע עארטקײט איך £ארנעם. אוץ װײל איך הןןב אין לעבן אל׳ן נעזען, רערגרײצם, און שםײכלענדיק 9*רגײ — איך זאנ אויף יעדן שריט: — אלץ װאם נעװען, קעים אים ז־ך פון דאס נײ. װאם םאכט עם אױםז א זוװײםער קוםט נאך םיר, ער װעט ם־ן צעי דאך נישט פאישלינגע;. £אר איר, פארלאזענער, :•אר איר) א, 6אר איר — — — א בעסער ליד װעט ער נאף ו־נגען. און שםיל פארנעםענדיק די בעםערע נעזאננען װעט זי, םײן נליק — א־ן נײעם נליק, רערםאנען זיך, קא; זײן, אן םיר, - פארגאנגען, — װי אן א בלום, װאם קערט זיך קײנםאל נישט זנוריק. פארלאג ב• קלעצלץ נחמן מײזיל באענטע אװ װײטע צװײםער ב#נד אינהאלט; מענדעלע מו״ס. — י. 9. ■רץ. — של1ם״עליכס. — י*חק י1אל לינעעקי. — מ$ריס ר$זנסעלד. — ש15ם *9. — דוד סרישמאן. - מיכה ױסף נערדיסשעױסקי. — ה. ד נ^מנער^— אירי ניםן גגעסין. — י. ח. ברענער. — י. ןפאסןשו. — שאול סשערניכןןװםקי. — •רץ הירשבײן.—דער נסחר. — ש. נינער.— א. ליסװאק. - כער ב$ר$כ$װ.- יעקב 6יכמ*ן.—ה. לײװיק.— א. ר*ב$י. — מנחס. — משה גאדיר. — ע1זר װארש*װסקי. — נײניש שסײמאן. — מלך ראװיסש. — י. י. זיננער. — סרץ (:-:) מארקיש. — אחי כזייק. 264 זײטן. פרײז 5 גילדן. *ויםשליסלענער 6*רק1יף: .67 .ק ,ס2 ו1£׳\\16סא ,8׳*\ס82־וס7\\ י״מ8¥098״ פארל־יאג ב. קל־^צהײ שוין ערשינען מ■ באן־ײע}א (םנחם) דער גלגול (דיאלןןגן אין צװײ באגעגנישן) פרײז 3.60 גילדן אדרעס: ,<2!ס1׳י\4816ז ,8זו\סז8ז8׳ג\ ,־זפוןסזןפ״ א בריװ צו דער מאמען לעבסכו נאך, םײן םאםע, אלט און שװאךז איך לעב אויך - גענריפם זאלכפו םיר ו־ן.׳ £לאכערן זאל אויף ד־ן נידעריקן דאך אװנםיקער, כודוהריקער שײן, שר׳גט ם־;ן ם ר: באהאלםנדיק דײן ש־עק׳ זארנםט ז ך, מיייעיככ, א־ב־״ר םיר, דײן זין; בי*א;דושעםט אום אץ דאדף, אן אײנזאםע אין װעג, אין רײן.איט־פארלאםזןם; שושין. םאלט ײך פאי די או־נן ריר אטײװליש בילר — בלא פק אװנט װערט שײ, פינקל־שװארץ, איםיצער איז א קאנאק באטרינקן;, װילד, רוקט א מעמןר םיר ארײן אץ הארץ. נײן, וײ רויק; נישם כען שלאנם סיך, נישט טען שטע5ט - דאם איז נאר אן אפדיכט, ביז און שװער. איך בין דאך נישט אזא שביר־ביטע־, שלענט, א־ך זאל ששא־בן דיך נישט זעענריק שײן טעי, צ׳בץ נאך אלץ רער זעלבער ױנגל - גים און צארט; און?ם װילט זיך אין עם ט־אצט ז־ך בלויז, אז באפיײענד־ק זיך £ון םײן םול — װיםם אױ הארט, זאל איך װירער קיםען אין דײן קלינעם הױז. יא, כ׳װןי1 קיםען, מאכע, װען אין פריליננ־בלי אי;ז?ר װײםער סאד װעם אי־פהײבן זײן בליק. נא־ דו, כאכע, זאלכט נישכ או־פװעקן םיך פ*י׳ װי אםאל םים יאין אכם צוריק. װעק נישט אויף׳ װאס דאם זיך לאנג שײן אפגעשראכם, אפגעבראצכ און אפגעדאצט אין נישכ נעשען. פרי, צו פרי, האב א-ך א־ן לעבן - כײזע נ;:נט- אוכגליק, אנװער, אױף םײן װענ רקרזען. לערן םיך נישט, םאםע, תפלה כון צו נאט — צים פארנאננענעס קײן איםקער א־ז נישכא. דו נאר ב־כט םיין אײנציק ה־לף, מ״ן םרײכטנדיקער ננאד, דו׳ םין װונרערשײן פײן לע?סעי אץ םײן לעצבער שעה. א, פאיגעס דײן װײפיק; א׳ שםיל אײן דיין שרעק, טרויע־ פעי נ־שם איבער םיר, דײן זון. גײ נישט אים םער נאצםיק איי£ן װענ, אץ דײן אלכ־£אילאםעטן שושון. אין א װינטער־נאכט הע־סם — ד־ שליכן יאנן, פערד־כוײם נאלאפירן. גוט איז םים נעליבטער :יך אץ װײט £ארלירן. שעםנװריקער װינטל איבער װענ געשטרעקטן, נלעקל קיקלט זיך אויף £עלד דעם אוי£געדעקטן. א, איר של־טי , שליטןו פערר, װאם שפריצט טיט פינקע;,