Literarishe bleter · 1927-01-28 · 4 (28.1.1927) · p. Seite 69

69 ליטערארישע בלעטער 4 זא ל י ד ע ר גענענטשט ז*לט איר וי׳ין״ א איר שי6לעך הדט פרײק נאזעגלט, םיר שםײעז, װי ישיס, מ איערע נארטנס גענעגלט... ל י כ ט ירחמיאל־, שטײגמאן / װארשע אק אײניק זױנרט אינז #ן אהיזנט, װאם םרײםלט זיך 6יז ש־עק. אין םױםםן חישך *נײק םיר זיך אוים זװ גיןט אװעג. א- זעט אונו אייף אשםחה־טלש — א 6לעםל ררק נרענט. עם לוי6ט דער שיעק אין קןןרטשעט זיך אין זיטערם אויף די װענט. םיט ט*6ן נחר נליען טיר, און אינזער שײן איז שםים, — אזוי 6יל שמיםע 6ינסטערניש ײנגלם אונז אריםו אינז נענטשן םאםעס 6*ןרגטיקע, פארשםעלן דזןןס נעדצטן א־ן טרויער ניענען אולף דער װעלם דעם שנוז װײםע ליצט. דעינ#ך, דעם שנת זנו די פים, נײ רעם הברלה־פום, ם׳םינקען קנײטן ייר ייק ײײן׳ אין ם׳גיט דער שנת אוים. מיר טונקען־זיך און שםײנן־אויף, רערניןך 6**לן םיר םידן פין קנױטן־שנ״ן זים לײנטער״ואנד — איז נזןו־ א קבר־טרים. אויף מײנע פעלדער א. װןןגלער ׳ װארשע אייף םײנע 6עלדער די פארשװיגענע הזןןנל ק-ן נלאנקעייקע קץםעם נ־שט געקיזםעט נאך. אויף םײנע פעלדער ־־ דל פארשװ־גענע הןןבן קײן םװיערלקע אקערס נישם געאקעים נאך. םײנע פעלרער זענען 6ײנלען רורננעשןןםענע גײנאצט אין ם־םן 6ללען. װעד הוןט זײ דורצגעשזןןםן —? קײגער נישט. און װעםענם אױק סרזןןג איך אויף דער װעלכ אריס, נו זזןנט סיר; בלינדערהײםז— — — דער נירל שםײםם םיט לאננע םװיםכשענדיקע בײטשן: גײן דער גירל ענם6ערט נישט. װי קלעעער שװערע װארטןלל.ן אין זײן פארהאקכן םייל. װאוהיןז תו נלאנרושעט םען ארום אלײן אויף רויםע, קופעיגע 6ון װײטיק אויםנעשםידכע נערג, װו כלאנזשעם םען ארום א־׳ײןז- ר ו מ• דזיאל־^ןןװםקי , װארשע א טאנ איז הײנט נעװען 6ון לױםער זון און ליצם, האנ איך אויף אלעםען נעוק דײן קינדיש שסײצל לינן, און ם האט םיך 6ול נעטאכם םיט זיםע 6רײד 6ון זעט — נעקומען איז רער אװנם איזם םיט האםט און אםעם־6רײר, און םלד נעשאךט רך םיט 6ארםאבםע װיעם זװ םױן םיר. םסתםא װעםםו קוסזןן הײנט םים װיצע ארעםם רו — װער דען זאל קוםען נאצן טאג 6ון ארנעט און 6אילאננ? — םײן געםיט װיל לײגן דעם קא6 אויף דײנע אקסלען, איך װיל טיליק זיך זװ דיר - א קושן רו. דו װעםט נלעטן םיר רי האר מים רײנע 6ינגער, די 6ינגער היידעדיקע, תיצע, װי אװיגל־שלאף — איך װעל לינן םיד און רוען. איך װעל הערן נלױז דאם טיקען פון דיץ הארץ - דעי הארזױקער באגלײם, דער נאנלײם זװם שלא6ן׳נײן 6אר םײנע םירע אויגן, װאם םראנן־אום א נאנזזען םאג א תעלט מים זון און ליכט, און טוזן אין דער טונקלקײט אננינדי די שײן, די שײן װאס װעט אלן נאענמן טארנן אגרעםערע נאך זײןי - רו װעםט הוינן זיך 8ארםאג און תעקן םיך, דו גוטע טײן ו דער האן װעט קרײען, דער גלאק װעט קלונגען און איך װעל גײן — דו האםט אויםנערום םײן האנט און םײן געםיט, — װאם דארף איך םער, װי טראגן לינע אינם הארץ פאר קלארע טעגז — געזאבג פון לערער צו שול־קיבדער לײב אל־ייצהי טריסק ײיר קלינענקע שי6לעך, נאזעגלט ט־ט שוים־קע פ־ײדן — נעכענםשם זאלם איר זײן אוי6ן װעג זױם םיראזש 6ון גן־ערן,. םיר זױען רי שםריק 6ון די זעגל םיט כיחות געשטאלםע — קאטארזשניקעס 6רײע םיט שםאלץ אויף די קע■ האלבגענאלםע. א, אונז קאניםאגען, װען ם׳גליװערן נלוטן און גלייעד - דערםונשערט דער 6אך 6ין די זעגלען און זײערע לידער. און נויגן םיר אינער רי בארםנם די קעפ עו דעם װאסער, און ם׳לאצט 6ון דעם רונעל 6ון זקנה א יםיקער שפאםער — דאן שםײצלען םיר רויק, זװ6ר־רן אק 6עלדק־זיכע־: םיר זענען פזגבוח נעקריזםע 6ון שםיפרישן װיצערז און ללגן נאגאצס מיר פארםוסשעט אין געםן־דםױנות, די גלירער 6ארהילזוערם, 6ארשװארנםע װי אלםע ארונות, און ם׳נלום םרה־שחורהריק שלענט זיך אין אײדקע נעקנם — ד*ן 6אלט אײער נליעצץ און םונטערם או:ז אויף זװם נארעקנפ— םיר טר<ןגן, חתנים, דל רעקםיצער טלא־נחלה, נאדעקן ח נלה, דעם טוים, פאר דער חונה און גאולה...