Literarishe bleter · 1927-01-21 · 3 (21.1.1927) · p. Seite 54

3 .זא ללטערןןרישע בל״טער 54 ־־־.־— —- ■ — ־ ־ ־ זען א געקרײזלטן ױנגן םאן מיט אויסעױגעװײנלעך בלאע אויג ער האט געװײםט א פאן, נאר ער האט נישט אויםגעזען, װי >ן ארבעטער. און אין א װינקל בײם פרעם האט דך א קלײנער אר. טעטשקער, מיס א ריפענסל אויף די גדײז־גרןןע האר, געפזןרען בײם פערליטעװען א קראן. כ׳האב געםרעגט דעם אלטיטשקן מעש״ארבעטער: — איז בײ אײך אפשר פאראן ארבעס? דער אלטער האט ביייז געענטםערט: — פאר אונז — איז דא- אבער םאר דיר — איז נישטאו דער ױנגערמאן האט קורץ א בליק געסון אויף מיר א■; װידער אראפגעלאזס דעם קאפ איבער דער םאן. איך ה$נ איכ שסילערהײט א שטויס געטון אין פום/־ — ער האט םיך םאר• חידושט און בײז אנגעקוקט מיט זײנע בלאע אויגן, האלסנדיק בשעת םעשד״ דאם פענדל פארן הענטל, װי ער װןןלט בדעה געהאכ צו װארפן עס םיר אין קאפ ןבער באםערקנדיק, װי איך װינק גו אים צו, האט ער רויק געזאגס: — טראג זיך אפ, טראג דך... ־ איך האב אים נאך א מןןל צוגעװונקען, .ביןי אתיס און האב אים אפגעװארט אין דרויםן. דער ױנגערםאן םיט די קודלעם הןןס אויםגעגלײכט די בײנער א.ץ איז אויך ארויסגענאנגען, ער האס מיך שװײגנדיק אגגעקוקט, פאררויכערנדיק א פאפיראס: — איר זענט טיכאן? — גו, יא: — ם׳האט*ארעסטירט פיאטערן. ער האט זיך בײז אנגעכםורעט, דורכנעםענדיק מיך םיט זײנע אויגן. — װעלכן פיאטער. דעם לאנגן, װאס זעט אויס, װי א קלויסטער-שפש. — נו י — םער גארנישס. — װאס גײט םיך אן פיאטער, דער קלויסטער-שמש, און אלע אנדערע דארטי — האט א םרעג געטון דער םעש־ארבעטער, און דער אופן װי אזוי ער האט געפרענט, האט םיך שוץ איזא גאנצן איבערצײגט: ער איז נישט קײן ארבעטער. איך בין אװעק־ געלאפן אהײם אשטאלצער דערמיט, װאס םיר האט זיך אײגגע• געבן אויסצוםירן די שליחות. אס אזױ האט אויםגעזען םײן ערשטע באטײליגונג אין .קאנספיראטיװע׳ ענינים. גורי פלעטנעװ איז געװען נאענט צו די דאדקע ענינים, אבער אויף מײן בקשד״ אז ער זאל םיך אויך ארײנםירן אין דעם קאגספיראטױון קרײז, םלעגט ער ענטםערן: . — פאר דיר, ברודער, איז נאך צו׳םריי דו — לערן:... יעװרעאינאװ ד,$ט מיך באקאנט געמאבס פיס עפעס א גע• הײמניםפולן מענטשן. די דאזיקע באקאנטשאפט איז געװען פאר־ װיקלט םיט םארשידענע אפהיטונגען, װאם הןןבן איבערגעלאזט אץ מיר אםארגעםיל פון עפעם־אזוינם זײער ערנםטעם,,. יעװרעאינאװ האט םיך אװעקנעםירט היגטערן שטאט, אויםן ארםק־םעלד, װארנענדיק אונטערװעגס, אז דןןס באקאנטשאםט פאדערט פץ מיר די גרעםטע פארזיכס, און ם׳פוז עם האלטן בםוד. נאכדעם, ןןנװײזנדיק םץ װײטן אויף א קלײנער גרויער געשםאלט, װאס האט פאװאליע געשפרײזט איבערן םוםטן םעלד, הןןט זיך יעװרעאינאװ ארוםגעקוקט און שסיל געזןןגט: — אט איז עח גײט אים נאך, און, װען ער װעט זיך ןןפ• שטעלן, זאלט איר צוגײן און זאגן: איך בץ אן אורח... (הםשך קופט) אין ציםער העדט שסיל, אלע הערן זיך צו פארסדאכט צו די טרויעריקע װערטער אץ צו דעם שטילן קלאנג פון די הארף־ סטרונעם. — נוט, צו אלדי רוחותי — מורמלט דער אומגליקלעכער טרײסטער פון דער סוחרטע. צװישן די משונהדיקע אײנװוינער פון אלטן הויז האט גורי פלעטנעװ אלײן פארפאנט די.חכמד״ װאס רופט דך פרײלעכקײט, ער האט דעריבער דא געשפילט די ראל פון דעם גוטן מלאך׳ װאס םיר געםינען אין די םארכשופטע מעשױת, זײן נשםה האט געמיניעס מיט אלע העלע פארבן פון דער ױגנט און האט בא• לויכטן דאס לעבן םיט ראקעטן פון לוסטיקע גלײכװערטלעך, םיט שײנע לידער, מיט שארפן שפאט אויף די םענםשלעכע פנהגים א ן רגילותן, מיט אפענע דבורים װעגן דעם גראבן שקר םון לעבן. ער איז ערשט אלט געװארן צװאנציק1יאר, האט אויםערלעך אויס־ געזען נאך גאר א ױנגל, אבער אין דעם הויז האפן אלע געקוקט אויף איס, װי אױף א םענסשן, װאס קען אין א שװערער םינוט ארויםהעלפן םיט א גוטער עצה און איז שטענד־ק גרײט עפעס צו טון. בעסערע מענטשן האבן אים ליב געהאט, ערגערע — האבן פאר אים מורא געהאט און אפילו דער אלטער װעכטער ניקאפא־ ריסש האט שטענדיק באנריסט גוריען מיט א פוקסן שמײכעלעי דער הויף פון ״מארוסאװסקע״ איז געװען א דורכגאנגס• הויף אץ, גײענדיק בארג ארויף, האט ער פאראײניקט צװײ גאסן• די פישמארק-גאס מיט די אלט־גארשאסשנע. אויף דער דאזיקער גאס האט זיך נישט װײט פון אונזער טויער אין א װינקל צוגע־ טוליעט דאס בײדל םון ניקאפאריטש. ער איז געװען דער עלםערע נארדאװאי םון אונזער פערטל; א הויכער, א טרוקענער אלטער, װאס איז געװען באהאנגען מיט מעדאלן, ער האט געהאס א קלוג פניס, א םרײנטלעכן שםײכל אץ — כיטרע אויגן. ער האס זיך באצויגן זײער אויפמערקזאם צו דער טופל. דיקער קאלאניע פון געװעזענע און קינפטיקע םענטשן; עסלעכע מאל אין סאג פלעגט זײן גלאט געפורמסע פיגור דך באװײז1 אויפן הויף, גײן פלעגס ער נישט געאײלס, ארײנקוקנדיק אין די םענסטער פון די הײזער םיט א קוק פון א משגיח םון א טיר, גארטן אויף די שטײגן םון די חױת. װינטער האס ער אין אײ־ נער פון די דירות אדעסטירט דעם אפיציר סמירנאװ, א קאליקע אויף אײן האנט און דעם סאלדאט מוראטאװן, געארגיעװע קאװא־ לער, אן אנטײלנעמער אין דער סקאבעלעװס אכאל־טעקינער עקםפעדיציע; ארעסטירס האט מען זײ — דאבניניען, אװסיאנקינען׳ גריגאריעװן, קראילאװן און נאך װעמען פאר ױעלן גרינדן א גע־ הײמע דרוקערײ. צוליב דעם זענען מוראטאװ און סמירנאװ, זונטאג בײ טאג אװעק אין קלאסשניקאװס דרוקערײ, װאם געפינט זיך אויף א קאכיקער גאס פין שטאט, ארויס׳גנב׳ען שריםט. דא האט מען זײ געפאקט און אײנמאל בײנאכט האבן זשאנדארםען אין מארוסאװסקע געכאפט דעם לאנגן מרה־שחורה׳דיקן אײנװוינער, װעלכן כ׳האב א נאפען געגעבן ,בלאנדזשענדיקער גלאק־טורם׳. אינדערפרי, װען גורי האט זיך דערוװסס װעגן דעם, האט ער אן אויפגערעגטער צעשויבערט זײנע שװארצע האר און געזאגט: — אט װאם, מאקסיםיטש," צו אלדי רוחות, לויף, ברודער גיכער... דערקלערנדיק םיר, װוהין איך זאל לויםן, האט ער צוגעגעבן: — זע — נאר, זײ םןןרזיכםיק! היט זיך פאר שפיצלען. די געהײמע שליחות האט םיך שטארק דערםרײט, און װי א םײל םון בויגן בין איך אװעקגעלאפן אין דער אדמיראליטעט• *$רשש#ט. דןרטן, הזןב איך אין א טוגקעלן םעש־װארשטאט דער•