Literarishe bleter · 1927-01-14 · 2 (14.1.1927) · p. Seite 31

31 ליםער*ר?שע בלעסער 2 זא שקלאפעריש׳ ער איז קזןנן איר שװאן זזי א פליג אין איז ברײט זיך לןןזן םרעסן דורך אירע פיס. ןןנער די דןןזיקע שװאכקײט נרענגט אים נו םון מעשים, א1יף ױעלכע בלויז אן אוםנע• הײער שטזןרקע נאכור איז םעיק. װןןרום נו דארף םען נישט זײן $ן גײםסיקער ריז, אום ןןזר עו קןנען דערשםיקן אין זיך די םערזענלעכע *םביניע און ם־ם אלע חישים ז־ך אינערגעבן דער ןןלסרואיססישער שסרענונג גליקלעך נו םגכן יענעם, װעלגער איז שולדיק אין זײן אוםנליק? און װןןס ײ$לס נעמען װען דער רעװרענר װןלט נעהאנדלס לײס װי עם םןןרלאנגם די םןןדןןל 6ון אײגענער װירדע אין ערען ער דאלס זינער נלוט פארגןןםן:• ןןדער ער װןןלם דערהרגעם אן אומםרײע װײנ, $דער איר געליבסן׳ ןןדער זיך ןןלײן, און א6שר װןלם ער אי זײ אי זיך דעיהוגעם. ער װןןלס דאן געװען אין די אוינן 6ון דער געזעלש*6ס א מארסירער, מען װןלם איבער אים מירן קאפ געשןקלס׳ אבער םען תןלט אי■ געועכס געגעבן. מען װןןלס געזאגס: דער םןןן איז שסןןרק געװען. פרעגס זיך: װעלכער סןרס גבורה איז ןן העכערער? עס װ$לס א£שר געװען *וםיל געװאנט נו זןןגן׳ 8י דעם רעװרענדם הןןנדלונג איו דורך און דורך ײדישלעך. מיר קןןנען נישם אזא ײדישן שםאנדםונקם, לוים װעלכן א ײד זןןל קןנען כ$סש מיפיל עס איז מקיל זײן םים דעם ענין םון כהרת־הםשיחה. פארקערם, אנדערע װעלן אםשר גע6יגען, אז דער רעװרענד הןס געהאנדלם אינם גײסט סון דער ■ריפיםיי װער קריסםלעכער עשיק, לויס װעלכןר םען דןןרף אונסער• שסעלן די רענםע באק, װען םען קריגם א ■אסש אין דער לינקער. אנער דןן האנדלס זיך דאך גישס 8ון אבססראקסע, לעבלעכע אידעען, װאס האבן קײן הײם און קײן נײנער נישט. דא האנדלט זיך דאך 6ון א סאג-סענלעכער לעבנס־םראקם־ק. און אס אין דער הינזיצם דארף דעם רעװרענדם האנדלונג באםראצס װערן אלס א פײערלעכער און פײערדיקער םרןןסעסם קעגן דעם םערדערישן קולס 8ון ,האנאר׳ און ,װירדע׳, מעלכן די אריש-קויםסלעכע םעלקער האבן מים אזא םס־רות נפש געי דינס און אײף װעםענס פזבח זײ האנן שײן אזײ 6־ל אופ• שולדיקינלוט םארגאםן. פארלאג ב• קלעצעין ם׳איז שוין דערשינען נחמן מײזיל נאענטע אוז װײטע צװײטער באנד א־נהאלט: מענדעיע מו״ם. — י. ל. ייץ. — שוום-ל?יכם. — ינחק ױזול לינעעקי• — סןריס ,־בזנםעלד. — שיום *ש. — דוד 6רישמ*ן. — מינה יוםן■ נערד־םשעײסקי. — ה. ד. נןסנערנ.— *ורי ניסן גנעסץ. — י• ח. נרעגער. — י. זסאמזשו. — שאול טשעינ-כץ־־סק־. — *רץ הירשנײן.—דער נסחר. — ש. נינער.— *. ליסװ*ק. — נער נןרןכז־ו.- עקנ *יכמלן•—ה. לײװיק.— *. ר*נ*י. — מנחס. — משה נאדיר. — עוזר װארשאװסקי. — עדניש שסײסאן. — מלך רץ־־ימש. — י. י. זיננער. — •רץ :) מ*רקיש. *יז־ כאריק• 264 זײטן. פרײז 5 גילדן. אויסשליסלעמר 6ארקויף: .67 .ק ,א2 141ױז16ז>\״ ,א״וזא^א־זה^ ,״א8}־}8¥0״ אלע װעוק פון י. ל. פרץ ודן 18 בענדןר דארסן זיך געפינען אין יעדן ײדישד הויז חאם םענסשלעכן שװאנקײםן, אבער מער האס זײ גישס און װער איז רײן פון זינדז אין נאםען 6ון עםעם אזײנס, װאם ם־׳ן האס אנאםען געגעבן ,מענםשלעכע מירדע׳ ,כענערישע ערע׳, ,םערזענלעצע אפביביע׳, ,רײנקײס 6ון דער םאמיליע׳, פאדערם מען 6ון אים, ער זאל דערװײסערן 6ון זיך א םענכשן, װעלכן ער ליבם, זײן 6רײ. בי זענען אבער די דאזיקע אלע הײכע און שײנע באנרי6ן נישם *1 סגע6ונען געװארן דורהן שםן, פדי נאך םי6ער בו *סײסן מענששן אין תהזם פון וינד? בי הײםם נישם 6אלנן די דאזיגע הײכע און שײנע װערםער— דינןן דער עבידה זרה און ברענגען איר סןנסשיעכןנ קדבויתז... אין דא װערס ער •לובלוננ געױאר, או קלארע, װעלכן האט םוס רוניגשםײנען ארוםנעװאנדערס איבער שםעדם און לענדער, איז בוריקנעקופען אהער אלײן, א םארלאזםע און םארשבײסענע 6וין איר געייבסן. ער באשלסט זי בוריקבוברענגגן אהײפ. די אלסע םוםער פרוװם א־ם אאהאלסן 6ון דעם דאזיזן שריס, זי װײום אים װי אוםװירדיק קלארע איז, װי געסןרלעך עס װעס זײן 6אר א־ם, מען ער װעט זי גוריקברענגען און זײן פיס א־ר װײםער אונםער אײן דאך, װי סאםאל דאס װעם זיך א•- רו6ן אײף זײן גאנבער מײסערדיקער קאריעיע. אבער דער רעװרענר תיל 6ון גארנישם װיםן. ער שיקס תיכף רוםן קלארען. קלארע קוםס. זי איז םאם און מיד 6ון גרית. זי איז רעזיגנירס, נעבענדיקס. זי װאלם געדארםס בוםאלן *ו זײנע םים און געםן בײ אים אנםשילדיקונג 6אר די סי6ע םאראלישע יסורים, װאס ױ חאס אים םארשאםס. זי סוט עם נישם בלויז דערםאר, װײד א£ילו דאם האם זי קײן כח נישם בו םון, אבער דא געשעם ■ונקס דער היסוך. ער פאלס איר בו די פיס און בןם אנסשולדיקונג, םארװאסז דערפאר װאם ער האם איר גישס ארויסגעװיזן נענוג ליבע און בערסלעכקײם אין דערםיס איר געעװונגען בו גײן זוכן די אכתע ליבע אײסער די װענס סון איר הײז... אין ם־טן דער דאז־קער םבענע ם*ל• דעס די דינסס, אז עס זע׳ען געקוםען די גביים פין דעם סעםאל, װו ד׳ר זילבער איז רעװרענר. קלארא םארלאזם דןם גימער און די גנאים קוםען ארײן. זײ האנן ו־ך דעװוסט װעגן זײער רעװרןנדם באשלום בוריקבוברעננען בו זיך אין שטוב ארײן זײן זינדיקע מײב, זענען זײ אים געקיפען דערקלערן, אז ער דארף יײסקלײבן: אדער דאם װײב, אדער דעםרעװרענד• אםס. בײדע בוזאםען איז נישס םענלעך בו פארהאלםן, די נע• םײנדע קאן גישם דערלאזן, אז איר גײםכיקער שיײזער זאל לעבן םיט א 8רײ, װאם האט זיך אזײ םיאום באםלעקס. עם אנםשסײם א שסורפישער ופיח בװישן דעם רעװרענד און די גבאים. ד׳ר זילבןןר ■רײום זײ װײזן װי װײם עם איז זײער האנדאנג םון דער אםת;ר םאראל, װעלכע ער האם זײ גע• ■רעדיגס. אבער די גביים האבן זײער אײגענע םאראל אין בלײנן פעסס בײ זײער נןשליס. ד׳ר זילנער םאכם דעם אײס• װאל: ער ױעם ליבןרשס 6ארלאזן דעם אמט, אײדער יאזן װײםעד םאלן זײן איםגליקלעכע 6רײ. אץ דעם כאםענם הערס זיך 6ון א בװײםן ביאער א 6ארבװײםלסער געשרײ. עס לײםם ארײן די דינסס: קלןרע האם זיך אראסגעװארפן דורכן סענ• סםער און איז בעשםעםערט געװאין. רעװרענד ד׳ר זילנער נײס אװעק אין דער װעלט ארײן, נדי בי •רעדיקן די אכתז רײנע מענטשן־לינע. דאם ■יז דער ■ינהאלס 6ון שלים אשס נײער דראםע. ן< םען װיל קירץ םארפולירן איר אידעישן תפב־ת, קאן מען זאגן, אז דאס איז די פארהערלעצונג סון םענסשלעצער שװאכ• קײם אלם דער מק1ר 6ון חייכער גבורה און סוגנד. רעװרענד ד׳ר זילבער האס ליב זײן 6רײ, קלןרע, ער האם זי ליב