Literarishe bleter · 1926-12-17 · 137 (17.12.1926) · p. Seite 846

137 זא ליטערזורלשע נלעםער 846 טיקן ש#ײ געסון אין ג;ענס£;רס: — אנסלןסן איז £נס?$£|! כ׳װײם נישם װעפען גי יןגן, װײס איך גישסו... ער איז סינדעססװענן ארײן אין קעלער, געהײםן םיםגײן םיס זיך דעם כוןסן אין דעם םאן. דער יינג הןןס ת כף נעני• םען װײזן, אז ער קען רוסיש, נעטםען ז ך װיעלןן םיםן םסראזשניק, אריינשםערגנדיק אין זײן נ$ז *ריין חני#ד.ריק און וװילעריש זנױאםען. — אז כ׳זע 8 פויד, װי ס׳דןרף עו זיץ, הער •אליעיןנם, גײ װײם, אז דןןס איז אזא דעםפראם -?־עך, די כןלערע םעג זי שי־ן דארסן נעםען... איננאנען דרײ סעג ם־ט איר נעװוינם... שוין אײנםאל געװעין 8 פײגעלע... נישם נחנם הןס זי חתונה געהאס םיש 8'8 ארעםשאנס, װי איך, כי-כי-כי... — די ניסס אן ארעססאנם אויך? — נװײ יאר געזעםן אין אסטראכאנער םיליסערישער סור, םע, כי-כי״כי... נ לינ א ניקסל... ער האם צוגעװינקען םיםן גיויםן, פארנעלםעסן אוינ, געקראנס מיס חשק אין דער געםנע, געװאלס נאך א סך שמיעסן םיסן ססראזשניק, נאר יענער איז נישס נעװעוץ אין דער לוינע, געהאלםן דןפ ױננ םעסם נײם ארנל און נױע■ װארם ביז דער אלםער װעס זיך אנםין. דער אלםער איז אוניס געװעזן נישם געזונם. געל, װי װאקס, םים יענער קראנקער װאםערדיקײם אין בליק, װאם קומס 0ון דער פארנערנדלקער, אסשװאכנדיקער היץ, האם ער זין געםוםשעם אײרער ער האס אנגעסון די שסױול, די רויםע, האריקע הענס האבן בײ אים שםארק געניסערס. סעסס אײנניענדיק דעם לעדערנעם •אסיק סון זײנע הויזן, האם ער זיך שװער און ביםער נעזיסנס. ס׳האם דורכגענוםען אלע, װאם זענען דערבײ נעשםאנען• אסילו דער םםראזשניק האס זיך אײנגעגעסן אין אים םים א סרוװנדיק אײגל, א חזרישס און א קלײנםנ — װאם זיסנסו אזוי׳ אלסער הונס, םאר דער םאכסער װןססו נישם זינן — — כ׳װעל דיר זאגן דעם אגת, הנר סשראזשניק, ס-איז פיר אלץ אײנס... אר קענס םיך םײנססאלבן הענגען... עך, אײדער אזעלכע בזיונות אויף דער עלסער, איז ש1ין גלײכער דער סייס... ער הןם םבוהלדיקדך אײנגעקוקם אין דעם גאננן עילם, װאס איז זיך דא נוזאםענגעלאפן, דערקענם נװישן זײ זײנע שינאים און ס׳ערשסע םאל אין לעבן האש ער געסראכס: אדרנה זאלן זײ נעכען נקםה אין םיר... כ׳בין דען םער װערס, נין איך דען?... סעםע רחל איז ארייס 0ון איר שםוב אײננעדיילם אינגאננן א־ן א שאל, א־ן א פאר גרויסע שקראבעם אייף די בארװעםע סים. זי האם אויך געדארסז םיםגײן אין קאם םאריאס ארײן. נאר די לענטע רגע, דיאם זי זיך נעיאסערס אויםגענויגן און קװיסשנדיק, און געסענהם: — צו װאס דארף איך דעם אלםן, צו װאם? — ער האם םיך נישם באגנבעט... א1י, װײ איז נו םײנע אלםע יארן!,. װאלס דען נישם בעסער געװעזן, װען םיר װאלםן פארגאננען געװארן אין דער פינססערניש און םיר װאלסן סארשניםן געװארן אין די ױננע יארן, אײדער צו בלײבן נאקעס און בלויז..-. א1יםצושםרעקן נאך 8 נדבה םײן האנס... זי האם געבראפן די הענס, געיאםערס םים דעם גיגין, װאם ם׳קלאגם אויף א סויסן, ם־ם יענע םענה־לש׳ן־װערםער, װאס נאגן אוים דאס נלום, םאק בלײך און איבערגעשראקן די ■ניםער םים זײער סיפער, בית הקברותדיקער עצבותריקײס. די סרערן, גראבע, געלע, זענען קלע*יק נערינאן אינער אירע דעקס, איז זי װי א םאל אר1יס געסין פון איר בעס פים א זעץ און א געשרײ געסון: — געװאלד! ם׳האש םיך נאגנבעס! דאש, סאר װעלק םעםע רחל האם א גאנץ לענן ם1רא געהאם, א־ז א1יף א־ר םוף־פל־סוף געק־םן;. פיס די נעגל אין קאי, דאס גאנגע פנים נעקרוםס £ון סארנװײפלוננ און געשרײ, איז זי אריין נװישן די םאנסיערשוינען, נענוםען אוםשירונגען איבערן קעלןר םשונעװאםע, גרײם אננופאלן א1יף יעדן און צו געדײםן, װי א סארניקנדיקע חיה. דער אלםער, װאם איז נעשלאפן ם־ש אײן נעעפנס א1ינ, האס א סרוק נעסון, נעסוםלס א בליק געסון איבער דער ששוב. כאשש ער האם נלײך אין דער ערשסער רגע פארששאנען, װאס ס׳איז דא געשען, האם ער זיך איננאננן א םרײסל נןםון און געשריגן: — אוי װיי םיר! װאס סום זיך דא! סעםע רחלן װאס איז נעשען, װאם?! ער איז אראפנעשידױגען אץ די װעש פון בעס, א רים געסץ דאס שפאנישע װענםל. דער א1יםגעדינשער זעלנער האם אין חלום נעשםײכלט. פון רעש האס ער אויפגעעפנם די א1יגן און א קיק געשון או ף די נױײ הןלב״נאקעםע אלםע םיס פארװירטע בליקן. - רוזשע?! נישםא רוזשע?! - נעװאלו! גע־ואאאלללד!!! גע—װא-לללד!!! םעםע רחל האם אזא געשריי נעםון, אז פ׳האס תיבף זיך אנגעהויק אנלויסן, די שכנים זענען ארויסגעשפרינגען פון די בעםן. דער םסרוזש פון ה1יף, - א ה1יכער ג1י םיס א האלב םנ1רעדיק, אפנעשיילם יניס, איז םים איק שירײז ארןי םים זײנע לאנגע פים 0ון אלע סרעפ, ארײן פיםן נעזעם און א היילן געשרײ געסון: — װאס איז דא!? װו ברענס, װן?ו ס׳תאס אין ערנעץ נישס גענרענס. פ׳איז נאר נעװאר געװארן אין ה1יף, אז אין פיםן דער נאכס איז דאם נײע װײבל, רוזשע לײנוש נערס, אװעק פון דאנען און םיסנענופען סעמע• רחלש קניפל.. בא־װעסע שכנסעס אין קורנע, פארריםענע האל• קעלעך, אין די שלאסקופקעלעך, םיס װײכע׳ אויםגעפרײעםע פים, האבן זיך אװעקגעשטעלס אין א רערל, געשרינן אײנע צו דער אנדערער, געבראכן די הענס און אין זײערע גלאנניקע, רחםנ1תדיקע םינעם איז ש1ין נעלענן די כיטרע הנאה און נקםה אין דער ביםערער יידענע. - א םך געלם האט א־ר געהזס, סעםע רחל? װײ איז צו םיר נישס נעבעךז ש1ין אײן םאל א ירי! שיקס נאך א סםראזש• ניק... גײםס נאך א סשראזשניק, גייםס! די װײבער האבן בשום־אופן נישט געקענס ארויםקריגן, װיפל געלד זי האס נעהאט, םעםע רחל. דערפאר איז באלד אננעקוםען א נארװיס נעקער-ױנגל םיס א פאליניאנם. דער נאכש-סשראזשניק, א דיקער, נירעריקער און אננעבלאזענער, םיס א ר1־ם, בר1גז פנ ם פון שטײן און װאצן נײנאכס, איז נאכ• נענאנגען דעם ױנגל שװער און זיך װיגנדיק, םים שנאה אץ?קל ׳יך אײננעקוקש אי, נוזאםענלויף אין ש1ין װי ר׳איז נאר ניגעקיםען, האם ער םים דער נװײטער זײס ביקס א ששארקע געסון א קלײן, דאר ײדנקעלע םיס א נעשרײ: - פינאנדערגיץ! םארשו יאשאלו ם׳איז שוין איצס נישס געװעזן םער זיץ נײס, די א1יגן דיןנן זין אים געקלעבס נום שלאפן. א פראטאקאל נו סאק איז א1יך נישש פאר אים נעװעק אזא לײכסע ארנעס. אז םעםע רחל האם פאםשנדיק די הענס אץ רײםנזײק די נאקן דעדצײלם, װאם ס׳איז געשען, ראס דער םסראזשניק א האס•