Literarishe bleter · 1926-12-17 · 137 (17.12.1926) · p. Seite 845

845 ליטערארישע בלעטער 137 זא א י ו ק ע ל ע ר י צ ח ק ב א ש ע װ י ס / װ א ר ש ע געסין, פליצלינג זיך פארסרוםם, א זי6ץ געטון אין װײסער גע• זאנס. אז ער האם געענדיקס און א ם*ך געסון צי די סרע• גערס פיס זײן קלײן, הןןריק הענסל, $ סיפן, אז ז־י םעגן ש1ין צינעםען די חיסה, הוןנן די סרעגזרם, חי ןןפנעשפועסט, *רןםגעלןןזס די קןלדרע א1יף חתן״כלהס קעפ. דוןם געלעכטער האס אויסגעברזןכן הייך אין גוײש. דער םדםד הןם ש1ין פיי דער טיר פארקנעפלם דעם פזןלסין אויף ג.לע קנעפ, זיך אײנגע• הילס אין *רוים ןןן א .נוטער ניןכט*, טאפנדיק אין חשכות צוין קעלער׳ םיס א קלאסנדיק הארץ, ער זאל װןס גיכער 6ין דא• נען יןרוים... — םנע: װןים אלץ רןןס װארשע 6ארסאגס.׳ אײ.אײ.אײ, ס׳דוכט זיך איוי יידן:... שײנע ײדן, מ׳שסײנםגעזאגב! פכױ... ער הןס זיך געגרײם צו דערצײלן דעם עולם אין חסי• דים-שטינל די נ־סים, גישס אויפגעהערט הציגן די אקסלען, נן.ר דא ה$ם םען געסרונקען שנאפס איינער נןןכן אנדןרן, נעדרוקם בײם חתן די היןנט אין כאסש זײ הןןבן אים נישם געקןןנס — געקלאפם םים די ידים אין די סלײצעס, אנגעװיזן אויף דער ניה, אז זי איז װערט דןןם געלס... א סײערע ם1יד... רוזשעהאס זיך געדרײס צװישן דער חברה חי אן אײגענע, געװינקען מיט די אויגן, נעטרוגקען שנאפס. אז דןר ע1לם איז ארוים, איז זי ארײן גאר א־ן א גוסער לוינע, א קיק געםון םיט חיזקדיק סאר• ליבסע אויגן אויף איר מאן און א זינג גןסון: — קום נאר אה;ר, םאנעלע מײנסז יעצם םעג מען דןןך שוין אסת סעםע רחלז.. און דו, סאסעז - םענסס דאך םיר אפגענן םזל-טוב, םענםכז דןזך! זי האם דעם אלםן געקושם אין בײדע באקן, ארוםגע• כאפם אין אנגעשסארם זיך א1יף אים םים איר ברוסס. דער אלםער האס א1יף איר א קוק געדון, דער6ילט׳ װי דאס פנים פ לס זיך אים אן מיט בליט און ז־ לײכס אפנעשםויסן. — נו, אדרבה, זאל זײן מיט מזלן... מהיכי חיתי - האט ער נעצויגן דעם סאפירןס — הע?... ער האם גיך אויםגעדון די געהאקטע קאפאםע, געמאלס ס׳זאל װאס גיכער נישם סארבלײבן קײן זכר 6ון דער נאנצער מעעה, אין תיכף אמעק אין גאס ארײן... רוזשע האס א קוק געסון אויף איר האנס זײגערל, א שמײכל געסין, אין אנקוקנדיק דעם םאן א־רן אםנארעריש חי־זקדיק, האס זי םים אנצוהערעניש- נעזאגם אונסער דער נאד. — איך גײ אויך אמעק... תאב צײס, ארום צװעלף א זײג;ר האססו םיך ציריק... דער ױנג האט זיך אװעקגעזעס א1י6ן בעס, געקראצם אין דןיר לינקער פאה, ש1ין םיט חשד און נישט צו6רידנקײס געשםײכלט םיס ז־ין גרויס, שיקלדיק אייג אין דער נאז ארײן און נעואנט: — שייןז האםם ש1ין קײן צייט נישטז — נו, קים כאטש צוריק, כי-כי... העז דרײ םענ האס רוזשן נעויו־נס ם־ט איר םאן. אז טעםע רחל איז א1י6געשסאנען דעם 6ערטן סאג און װי תםיד א קוק געסון צו איר קוםערכל, װו ם׳איז געלעגן איר צירוגג און קניפד םים געלד, א־ז איר נישס גום נעװארן,—די שלאפקופקע א־ז איר א 6אל אראפ געסון. אין אלעםען פארגעסן, אין לאנגן העםד און פים דעם טרעפיקן, נעשוירענעס קעפל נישס 6אר• (הפשך) — װ׳ס׳הײםסז ס׳איז דאך קײן םנין נישסא!... װאו האט איר דא אםנין, װאױ ער האס פארצייגן די ברעמןן, גזקנײסשס דעם שסערן, געקנײסשס די נאז, װי ער זאל נישש קענען דעם ריח םאר• טראנן. םעםע דחל האס א קיק נעסון א1־ף לײבוש בערן, גצ• װאלס, ער זאל פארשסײן אין איר בליק װאם זי נאפ;לם, אזן אז דער ייד האט זי גלײך אננעקוקס א־ן אפילו זיך קײן םי נישם געגענן צו סארשסײן האט זי א געשרײ געכון: — נו, װאס-זשע שםײם איוז — ג״ם אר1ים אין גאס און רוםם ארײן אםנין! נישם קשה, ס?ר א שנאפם װעלן זײ דיר גײן.אין גהנ1ם ארײן אייך! זי האס אנגעװיזן דעם מלםד א שטול, אינם געפרעגם. פארװאס ער סוס נישס א1יס דעס פאלסא. אב;ר דער מלפד האם איר נאר נעענספערס ם ס א ,םע* און אגילו א1יף איר א קוק נישט געםון• א אנסויש;ער, ס.יל ס־ם פאראכשונג צו אזא• פין חתונה, האט ער אפ לו דעם פאלטא נישט אראפגענומען, ג־ך, גיך אויסגעפילס די געדרוקטע כתיגה. אז ר׳איז געקוםען צים נאםען פון חתנס טאטן און געפרעגס זײטיק צי ער לעבס נאך, האס בײ יענעס א שםײכל נעסון דאם א1יג, איי צעפישט געװארן און 6ין גר1יס פארלעגנהײם זיך אנגערו6;: — אהא, ער באקט ש1ין בײנל!.. — אז1י גאר?— הןס דער םלםד, 6יל ם־ט רציחה א קיק געסין א1יף דעס יינג םיט אײן א1יג. — ני, ני, ביזט ש׳ין אײנםאל א גיאבער ױנג!.. ער האט װײסער געטון דאם זײניקע. דער עקל צו ד;ם גאנצן געזינדל האט א8ן אדויסגעקוקם פון זי־נע געל-נריגע װײם־אפלען 6ין דער שפיציק<ר1יסער, שארנער נאז זײנער, װאס האט נישט אייפנ/הערס אין זיך ארײנציען דעם םאדנעם ריח, גלײך װי ער װאלס דוקא געװאלט װיסן 6ון װאנען עי קוכט. באלד איז דער כחיתן ארײן םים אםנין, א חב־ה גאםן יונגען און סרעגערס: גרייסע, און ריויקע שסיחל און קורטק;ם, םיס הײזעריקע ק1ל1ת, װי בײ ג1ײם. זײערע ק1לות זענען גראב געװעין, זײערע כרים האבן אננע8ולס דעם קעלער ם ם ר1יש. אײנער 6ין זײ, רוזשעם א באקאנטער, א־ז נעבליבן שסײן םיס אן אסן מ1יל. סעםע רחל האס אראפנענוםען 6ון בעס א שײגע ר1יסע קאלדרע און געזאגס: — דא איז א חייד.! — נו, און אריננלזי האפ ד;ר םלםד ויך געבײזערס. ער האם דוקא געװןלם, אז ס׳זאל 6ין ד;ם אלעם גןרנישם חערן און װ;ס ניכער געװאלס אר1־ס. נאר צו להנעיס איז גע• װעזן ארינגל אייך. סעסע רחל האס עס 6ארק1יפט דןכש חתן 6אר א שיבושי 6־ר טרענערס האבן געהאלסן די קאלדרע בײ 6יר עקן, דער םלםד האם גיך און אן א ניגון געזאגס פון סידורל אר1יס און געגעבן התן כלה צו סרינקען 6ון כ1ס װ״ן אן׳ א ברכה. רוזשע האט אויסנעשפיצט דאס ם1יל, װי צ ם 6ײ6ן, געסילם, אז זי האס 6ײנס דעם םלםד תרלית׳שנאה אי־ן בלויז א לעק געסון םון ב 1ס מים דער צינג, א שםאלע, אן ארוי6געב1יגענן װי בײ א ױנגער צ1יג. דער התן האט א זי■ געםון, א קוק א1יף איד מיםן גר1יטן א1יג און ז ך םארכלעפ• טשעס, צעלאכס זיך שוסהװאסע און הילפלאז, סול םיס ם1רא אין תחנינים א1יף דער לאננער נאז, דער םלםד האס א שםײכל