Literarishe bleter · 1926-12-03 · 135 (3.12.1926) · p. Seite 809

ליטערארישע בלעטער 135 זא מ)8 ד ע ר ש פ י ג ל שמואל זאראמב װארשע ...נאר דער געשליפענער גלאגץ פון א שסיגד *יז כי6ער 5ין נ*כט. דאס איז א פענסטער אין כאזןס פאנאנדערגעםאכט, טרערםט אים ארײן א געװײן, *זן ער ענס8ערס געלעכםער דיר אפ. לאכססו ארײן אין אים, שאקלם ער סרויעריק דיר פיםן קאפ. יעדן םדיפ דײנעם צענעםס ער *ון םאפלם אין כפלם א1יף נאך, אויגן באשא6ס ער אין נאקן דיר עױײ, װאס זײ קוקן דיר נאך. יעדער באויעגונג דײן װאלסטו, שארלוירן, געכאסס אויף עוריק, און דו באהאלםם זיך אין װינקל — ער לויערם אויף דיר פים א בליק. זעסט, אז ס׳איז סאג אין זײן סיפעניש דארס, און קײן םןג איז עס נישם. נאכם איז קײן נאכס ניעם, א ל־כפיקײם 6לאסערס 6ון אויבן צעמישט. פלאך איז א כיף, און די כיפ,ניש דארנן פארװאנדלם אין פלןך, און אין געעליפענעם קאנס רויסלס אונכער די 6יס דך א דאך• און אין 6(ןרשװיגנקיינו גליװערס אין רוס אין אים אעץ, װאם דו זעסט, אין זיך-עקשנות, א שסילקיים א שװערע, װאס פרעכםו דז אין דעם שפיגל 6ארששומסס און עם ברענם אין דיר אויף א דעםאן, דיויבסםיאויף די האנס אין דער לוםםן און װאלסט זיך א מעשדי געסון. שרײםסי און דו װײסט — דער געשריי איז נישס דיין, איז נישם דײן. ל־יגסםו דעס פנים צו אים אין דו װילםם א געאײניקסער זײן״ דיויכססו־ארויף אויף דעם גלאז און 6ארלוירן שסײכםו םאר א װאנס, װײסס׳ אז ער װארם און נאך א1יסגעשםרעקט האלט ער די האנט. און אם דאס אלץ איז נאך גארנישס אנשקעגן 6ון שפ־נל דעם גר1יל, בעת מען 6ארהענגס אים פיס סוך מים א שװארצער פון ויאל, בעת אויף דער ערד ליגם דער כת םים פארדעקסן געזיכם, און ארום אים, אין דער לענג, ברענען געל און עס שםעלצן זיך לכם. דעמאלם דערשיילםסו - עס איז נישט קײן נלאז, נאר אן א1יג, װאם סע װאכס, װאס האם איאפגעלאזט איצט ז־ינע װיעס און חליםס זײן נאצט. װײםט, אז דו שםרעקסס נאר א האנס אוים און ציסט אפ די קרעפ 6ון דער ראס, װעםטו דערזעען אט דאס, װאם פארבלײכם דיך און סמם דיך װי ספ: די גאנצע פלחנ־ה 6ון ג1סס, זײן קאמף פיכן סלאך 6ון ס1ים, זעען דעם חלף, זײן בליץ 6אר זײן שפ1רן טרונק פינם ר1יםס. און װי עס קניס נאך דער נ6טר, ער כאפט זיך אן םעםער אין קניס׳ און ער דריקטיצי צו די אקסלען זײן קאפ צי פארמײדן דעם שנים... אין א געלרײ פון דער שסיל װעם זיך ה1יבן, װעט ראכן דיך ס1יב, און װעס פארװאגלען דעם שלאף פון דײן א1יג אין דיך םאכן פאר ר1יב פין משוגעת אין םין װײטיק.. װײל װאס ס־איז געשסארבן א1יף דר׳ערד, איזינאך אין שפיגל נישס ס1יס, און עם בליצם נאך דער נליץ 6ון דער שװערד, אפילו זי רום שוין 5ון לאננ אײנגעשלא6;, בארולקס אין שײד- וװיבערשפער גלאגץ 6ונם שפיגל, ער נארם דיך בלימרשט מיט פוייד. פינקלס און לאכס דיר, 6אר6ילפאכם די צאל 8ין די געםס. גלעיערנע כריט פאימערם ער, באיײכט דיך מ ם זילנער בײכ םעסם. לאמפן צעצ־נדם ער אנסקעני, און כפלט אין םרוכפערם די שײן. ח:ס םיט א נלאנץ זיר די גלעשער, און פװפורם מיט שקיעה דעם װײן- אב<ר בלײב שםײן א פינים נאר, אנסקעגן דעם גלאז בלײב נאר שםיק, ס׳װארם, װאס אר1יסרעדן װילםסו, בלײבם שסײן דיר אין האלז װי א בײן, ענדיקםט דאם װארם נישט, דײן א1יג הערם א1 ף לאכן, און שםום װערסטו, שסוס; קיקסם אין דער םיף און א1יף זיך אין דו קיקסס א1יף די מענסשן ארום. םילסם, אז זײ שװײגן, זײ שמײגן, כאםש ה1יך איז דער ליארם אין ה1יז, פילםט, אז א דםיין די סומלעניש איז, א פארבלענדעניש בל1יז. קיקסם אױף די א1יגן> װאם ברענען װי שסורקאצן אין דײן געזיכט. אלצדינק באנעםסםו, אין םינםםערן זאל צינדן אן זיך צװײ ליכס, ברענען זײ איבער דיין קאפ, און דו קוקסם אויף דער גלאז, שטײגט דיר אין טונקלקײם אויף יעדער זין און דער װעג אין כאאס.