Literarishe bleter · 1926-11-26 · 134 (26.11.1926) · p. Seite 793

793 ליטערארישע נלעטער 134 זא דער אומגעזעצלעכער אבאנענט אברהכש רײזען/ניו-יזזרה װערן אין די ביכער, סיז םען גןבן פזוםנים... איך בי• פאראנםװןרםלעך... עס איז אוםמעגלדך... איך גײ אר1יס אביסל בןיםרןןגן און פארשעםס... אין האנס האלט איך דעם אדרעם: נחום ראבינןןװיםש, שװענםאליצקא... ש1ין דריי םענ... םןןרגן גײס אר1ים די צײסינג און ער װעם זי נישם באקיםען... א1יף מןרגן קים איך אין דער אדמיניםהראביע בי נעםען א נומער 6ין דער בײכונג, ווןןם עס קוםט ם־ר אלס םיםארבע• סער. װען איך װאלס *ארלאנגם, װאלט זי מיר געבראכס אה״ם, װי איםלעכן אבאנענם, דער צײםונגס־מרענ/ר, װאם די װאכ;שרי6ס האלם עקםםרא פאר די ארםיקע אבאנענטן. אבער דעמאלס װאלט עס םיר אנגעקומען ערשט אין צװײ טעג ארום. איז נעם איך די צײםוננ אלע װאך אלײן, גלײך װי זי דערשײנם. א ך גײ אר1ים מים דער צײסונג, קיק זי דורך א1יף די םרעפ אין קארידאר, אין געפין, אז עם איז אן ארימער נוםער... םײנם איז דארס גארנישס נ־ששא• איך װעל בלויז איבערלײענען די אײנציקע זאך, װאם עס 6ארמאגט אס דער נישט געראםענער נופער און איך 5>לײן װעל אװעקםראנן דעם נומער צו נחום ראבינאװיכש... איך װעל די װאך זײן דער צײסונגם-סרעגער... דער פלאן א־ז מיר אז1י געפעלן, אז איך װער אזש באנײסטערם. אראפ א זארג.. נחום ראבינאװיטש מאלט זין ש1ין םאר םײגע אייגן אלם א ם־ײנכלעכער מענטש. איך זע םאר זיך א1יך זײן װײב און די קינדערלעך, זיי ז־צן בײ א קײלעכדיקן סיש אין אט קים איך ארײן און איך דערלאנג זיי די צײטונג. געםרא8ן האב איך דוקא נישט אים, נאר זי, דאס װײב, — א ױננע פר1י, ם־ם א ניכמוטיקן, ײוישלעק, םוטערלעכן חן. — אײער םאן האט אבאנירט די װאכנשריפט, האב איך עס א־יך געביוכט.. — איר זענס דער צייסינגס׳סרעגע־ז.. — יא... — שטאםל איך אר1יס... װונדערט זי זיך נישם, אורבא, עס איז א פרנפה. זי פרענט מיך, װאס האב איך דערסין א װאך״• איך דריי זיך אריים מיט א האלבן שטאפלדיקן ענטפער און םארלאז די װוינונג. אין דעם קינפטיקן נומער איז ש1ין דא םײנע א זאך• א קורצע... דער האנאראר װעט אינגאנצן אגלרעפן 5 רובל. בין איך ש1ין שולדיק דירה-געלט פאר א װאך אין װי לאזס םען זיך נישט א פאר רובל — א לעב צו טון נאך אזא שמחה — א נײע זאך אפגעדרוקט... נעם איך ש1ין 6ין דעם נומער צװײ עקזעפפליארן... דאס איז האלב דערלויבכ, בפרם װען דײנער אן ארסיקל איז רא... איז אײן עקזעמפליאר םאר מיר, צו באהאלטן, און דער צװייטער — םאר נחום ראבינאװיטש... םים דעם נוםער, װו עס איז דא מיין זאך, גיי איך ש1ין צו מײן אבאנענס אביםל אוםרוןק און עפעם האב איך פ1רא... װער װייםם צי װעט דאם װײבל—נחום ראבינאװיסש עקז סםירם ש1ין נישט םאר םיר — נישם כאפן זיך, אז איך בין נישם קײן צײטוננ־טרענער, נאר דער שרײבער 6ון דעם ארםיקל... איך פןים ארײן אין װ1ינוננ, װי םיס קאנםראבאנד (ס>ף) די באלעבאססע האט פיך באנעגנט בר1גזלעך און אסשר האס זיך דאס מיר נאר געדאכס. האב איך געזען, אז א־ך בין ש1ין םײ-װי.סײ 6ארל1ירן, קײן גוטם װעס 6ון דעם אבא• נירן ש1ין נישם אר1יסקוםען, װעל איך כאטש האבן א סלאץ, װו צו קענען זיצן רולק און באהאלםן זיך. רוף איך זיך אן, װי נישס בארעכנענדיק: — איך נין אײך שולויק פאר צװײ װאכן... — נו, אודאי, — רוםם זיך אן די באלעבאססע נאך בריגזער... סארגעס איך ש1ין אינגאנצן אן דעם אבאנענס, און איך רוק די האנט אין העשענע. באםערקם עס ש1ין די באלעבאסטע, װערט זי פרײלענער, זי םײנם אפנים, אז איך גיי איר געבן גאנצע םיער רובל םאר צװײ װאכן... — א ך װעל אײך געבן, — רוף איך זיך אן, אין גלײך דערמאן איך זיך אן נחום ראבינאװיטש, אבער עם איז ש1־ן 6אר6אלן,-איך װעל א״ך געבן, — זאנ איך שוין םעססער, — בל1יז 6אר אײן װאך צװײ רובל... — םילא, זאל ז״ן םאר אײן װאך דערװײל, — אין די באלעבאסםע קוקט ש1ין א1ים סרײלעכער און 6ריינסלעכער. אבער נחום ראבינאװיםש שסעלם זיך פיר םאר און קיקס מיך ש1ין אן ששרענג: — װו איז די װאכנשריגט... און םיר ה1יבס זיך אן דאכטן, אז עם איז ש1ין אריבער װאכן אין װאכן... און םײ םײן באקאנסער יונגערמאן און םיי גחום ראבינאװיםש זוכן פיך ארום... אבער בײנאככ, פאכנדיק פארשײדענע נלענער, 6אלט פיר אײן, אז די אדםיניםטראציע װעס םיר נעטרייען א| אזנא• נאםענס. זי װעס עם אראפרעכנען אסאל 6ון מי־ן האנאראר. זי.1יב אז1י, איז זיך דאך נישסא װאם צו אײלן. גײ א־ך אריבער ערשט אין דער אדמיניפטראצ׳־ע א1יף איבערםארגן. דער ױנגערסאן 6ון דער ארםיניסכראציע נעםט םיך אנ• סאננס א1יף 9רײנסלעך. קײן געלם צאלן דארף ער פיר נישט. םײן .ארםיקל׳ דארף ערשט ארײנגײן אין צײײ װאכן ארום... ער האס שיץ געהאט א גרוס סון רעדאקטאר... דערצײל איך אים, אז איך חיל אבאנירן םײנעם א סרײנט, איך םאך א־ם א ממנה... — זײער 8ײן, — װערט ער גאר 6רײנטלעך... — פאר א יאר?... — יא, םאר א יאר, םאר א גאנצן יאר. — 6יער רובלי — רו6ם ער א1ים... — און א פראצענס?.. הא... — יא, איר זענס גערעכס, - און ער רעכנס אראפ טאקע נישם םער װי 6יער גילדן... און ער גים צו: — דארםם איר םיר נעבן, — זאגס ער, — דרײ רובל םיט סערציק קאסיקעס... — װאם, איר נעטר1יס מיר נישם?... — שםײכל איך װי םארל1ירן... — איך, יא, איך געטר1י אײך, אבער איך סאר עם נישס... — ענסםערם ער נעשע6שסםעסיק — עם םוז אײנגעשריבן