Literarishe bleter · 1926-10-22 · 129 (22.10.1926) · p. Seite 699

69$ ליםעראדיש* בלע&עו* 129 .זא איז זומער פון בײ-װעלט (פ־ןנמזנס) נױייןןרק טיאג אויף די׳־ן המנט םיינע אלע בןןרירן, םראג אויף דיק םויל םיינע קושן, װיןם איך האב כעװזןלט און נעזןןלם און אײנלק נעשעםם זיך דיר נענן. ליננריק אונםערן ערד, נעזען היןב איך ליצט 6ון דיין יענן — ליכם פון א האדין, װיןם ערשט נאצן םויט װערט ער 6$ן. ליגנדיק אונטערן ערד נעהערט האב איך אלע נעשרײען, נעזען אלע גינען אק שטרא5ן און אויפנאננ 6ון ניטוןןנ אין דײנע א־ונטערנעלאזםע דןרװײטערטע אוינן. הויב אויף דײנע אוינן אק זע, װי6יל ליצם איבער ה ו ם ע ן, אק איבער דעם שםינל, װו דו האםט נענןנן דעם ןרשטן נעשרײ אק װײסן לענענדישן כסלי. ליננדיק אונטערן ערד האם ליכט דך זועע6נט, האט װארט זיך אנםפלעקט — איך זאל קןנען 6אד דיר, װען דוםס קוםןן, (אין קוםען, נעװוםט האב איך, םוזםוו) אין זוםער פון נײװעלט בו אוי&נײן. ל י ד ע ר ן / װ א ר ש ע 11 הארם און רוי, םיט מײן װילד פאיװאקםענעם גןזיצם, װי די דיקע שאל 6ק אהארטער נום, סאל איך זװ זװ רער ןרר: דו, װאם האבט ט־ך או־6נןנרענגט 6ון זיך און אסנענעבן צו דןר װיםטןניש — א קנעכט, קער םיך אום אין דער *איהוילעניש עוריק! איך, װאם אויף דער 6לא־ אדויף נין איך אויצנעשוױםען — אפנעריםן פק די טי6ן רינע — א כלאם א נרינער און ז־ך פארענדערט זוו מײן אלונטיקן נןשםאלם — קער מיך אום אלן דער פארהו־לןניש זוריקו װײל שוין זאם, פארזעטירט און אננעזאפט םיט אלק, ראם ניט אויף אין װידםוננ אלכעד דיר האםטו םיך אין םײן נאקעטקײט 6אײ דןר װילרעניש נענרןגנם— קןר פיך אום אין דןר פארהױלעניש זווריק! ד־: דייװןןן/ דער אלטער נית עולם פון ה ו ם ע ן אין װילדקײט פארװאקםן, פארלאזן. און איך בין זװם אלטן בלת עולם נןקוםען נישט 6אר געװײן און נעיאםןר, נאר ברצה פארנעםען פק אינםערן נןרנל. הערבסםיקער מאך — אויפן בערגל, זוניקןר טאג — אויפן םאך. אץ םיר אלע גלידער — װי םטרונעם, אק אינער די םםרונעם — א האנט פון אײנעם, װאם שטײט אױף פק םוים נו מידערגענורט, זק, דו ניסט רא, נוט. גומ. זאל אויפנײן דײן שםײכל נלשם איבןר קברים — נאר ניטן. אק זוניקײם גיסם זיך אר־נער םײן נלוט, גיסט זיך אי־ינער אין א גיף 6ק א צװיכן. װער איז דןר נװײםערז נױם, װאם אין ױאלד, איז דער זזמײטער, שטײן, װאם אויף שליאך, איז דער זיװײמער, שװעל פון דןם שטונ אױף נערעזענער גאם — שװעל אלז דער זזװײטער. ױנגל דו םײנןר, ױננל דו םײנעד, איך נין ד״ן^טאטן דער רױמער, צ ו ו י ײ י ו ס ח ה י ר מ א 1 האנ איך?יך א געלעגער ױו גענרײט א חוק אויף הוילןר ערד, װאם װעט צונעםען םיק גוף און אפנעםען די לעזנטע װארעטקײט 8ון םיר? דאם הארםן ברױט, װאם צ׳האנ אוי6נעברענגם זװם מױל, אױ םים לײםיקער פאדזעםיקוננ אין םיר נעפאלן. אק 6רי, 6ק זיך אלײן, האט םײן פנים זיך נןגרינט, נעגעלם- א 8רוכט װי יעדער עררישער נעװיקם. שםײן, װאס קרישלם זיך אין רעגן, איז די הױט אויף טײנע 6־ם נעװארן, און תםיד ם־ט דןר הארטקײט אין די קניןן, בין איך נןװןן אויף װאגלןניש אין מדנרן פארפירט. די אוינן םײנע — װאסערן 6ץ װײטע ימןן — האכן םיך נעטראנן 6ון די אפנרונטן ארויף, בױ צ׳װעל אוםקןרן זװריק אין די אפנרונםן 6ון זײ• האנ איך זלך א גןלענער װו געגרײט א חוק אױף הוילער ןיה װאס װעט זװנעםןן םײן טף און אפנןםען די לעזוטן װארעםקײט 8ק םירז