Literarishe bleter · 1926-10-22 · 129 (22.10.1926) · p. Seite 698

698 ליסערארי^ע נל)(8<ר 129 .זא >- -—1-נ^■-^- - . י — טאגארם זכר1נות װעלכער איז גראד ארײגגעקיםען אין אונזער ה־יז. םיץ ברוידער האט אים אנגעכאפט אן שום צערעםאניעם: .א, נאבאגאסאל באבןי װילט איר נישט הערן א ליד, װאס ראבי האט אנגעשריבן?' דאס לײענען האט זיך תיכף אגגעהויבן. פײנע װערק זענען דעםאלט נזןך נישט געװען רײך אין כםות. דער דיכסער האט געקאנט ארומטראגן םיט זץ־ אין טאש אלע זײנע פאעטישע אױםגיסעכצן. איך בין געװען פחבר, דרוקער און םארלעגער, אלץ צוזאמען אין אײן פערזאן. םײן ברודער איז געװען פײן אײנציקער םיטארבעטער, אלם א רעקלאפע־פאכער. איך האב געהאט אנגעשריבן א פאר םערזן װעגן דער לאטאם• בלום. די דאדקע םערזן האב איך דעמאלט אױף די טרעפאיבער• געלײענט נאבאנאפאל באבון. פײן קול האט זיך בשעת פעשה דערהויבן צו אזא הויך, װי מיץ באגײםטערונג. .בראװא!*—האט ער םיר געזאגט מיט אשםײכל.—,אבער װאס איז דאם אזוינס א דװירעםאזי) װי אזוי איך בין געקוםען צום דןזדקן װארט, װײס איך שוין נישט. דער פשוטער נאםען װאלס זיך פונקס אזוי גוס ארײנ• געפאםם אין דער מאם פון דעם םערז. ןןבער דןןם איז גרןןד גע• װען דאט אײנציקע װארט אץ דעם גאנצן ליד, אױף װעלכן איך ה?ב ארויפגעלײגט אלע מײנע האםנונגען. אויף אונזערע אנגע• שטעלטע האט האט דאם דאדקע װןןרט בלי שום םםק זײער שסארק געװירקט. אבער אויף נאבאגאפאלן האט עס נישס געפאכט קײן שום השפעד״ להיפך, ער האט נאך געלאכט דערםץו ער הןןט אודא געהאט װײניק פארשטענדניש, אין דעם בין איך געװען זיכער. איך האב אים שוין קײנמאל נישט געלײענט מער קײן סערזן. איך בין בינו־לבינו פיס א פאר יאר עלטער געװןןרן. אבער װעגן דעם, װאס איז פארן פארשטענדניש פוגם צוהערער םמשותדיק, האב איך נאך קײנמאל נישט געהאט קײן בעסערן אורטײל... _ ײייש: א א-ן •) דוו-רע8* איז * ם*רפ5סערנזער נןנמן פין ע סין 1 י ן. פון דער רעדאקציע — װארשע, נױ־יןץ״ק, םאסקװע—װיפיל את שױן בײ אונז װעגן דעם גערעדט און געשריבן געװארןי. מלך ראװיטש םארנעפט זיך איצט גאר ברײט ארומרעדן אט די פראגע. אין הײנטיקן נופער האבן מיר דעם ערשטן קאפיטל. לאמיר אויסהערן, װאס נב ראװיפש װעט זאגן. ענטפערער װעלן דך געפונעןי — אין ראטנפארבאנד איז געסײערט געװארן דער פינפיא• ריקער ױבילײ םון װסעװאלאד מעיערכאלדס נײען טעאטער. די גאנצע פרעסע האט געװידמעט ארטיקלען אם דעם אינטערעסאנטן רוסלענדישן רעזשיסער און טעאטער־נאװאטאר. אין קוםענדיקן נוםער ,ליט. בלעטער״ װעט זײן געדרוקט אן ארםיקל װעגן װם. מעיערכאלד פון ב. טשעפערינםקי—ארטיםט םון ,הבימה״. — די .ליט. בלעטער״ נעמען־פאר ארײ אינטערװױען םיט די באקאנטע פוילישע דיכטער װעגן דיער שאםן און װעגן זײער באצױנג צום ײדישן שאסן. אין קוםענדיקן גוםער קומם אן אינסערװױ םיט דעם באװוםטן פוילישן שרײבער י ו ל י ו ש קאדען-באגדראװסקי. אין הײנטיקן נופער הויבן םיר אן װידער צו געבן ידיעות פון ײדישן שוליװעזן אין פוילן. אזעלכע ידיעדת װעלן מיר װי װײס פעגלעך געבן אלע 2—3 װןןכן. א קאפיטל פין ״דאם מאכן פערזן״ איך האב דעמאלט געקאנס זײן אלט נישט מער, װי 8 יאר. דזשיאטי, דער זון םון מײן פאטערס פליםעניצע, איז געװען אםך עלטער םון םיר. ער האם זיך נאר״װאם געהאס באקענט םיס דער ענגלישער ליסעדאטור און האט גערן אץ מיט א סך געפיל רעצי• טירט האםלעטס״פאנאלאג. װי אזוי עס איז אים אײנגעפאלן צו באװעגן מיך, אקינד, אנצוהויבן שרײבן לידער, װײס איך נישס. אײנפאל נאכמיטאג, האט ער םיך גערוםן צו דך אין צימעי און פיר באפוילן צו מאכן א פערז. דערבײ האס ער םיר דערקלערם דעם מעטרישן בוי פון א פערצן־זילביקן פערז. ביז דעמאלס האב איך געזען פערץ נאר אין געדרוקטע ביכער. דא זענען נישט געװען פארבעסערט קיץ שום טעותים, און עם אח נישט געװען קײן שום אנזעעװדיקע שפדר םון ספקות, םאטערניש אדער פענטשלעכער שװאכקײט. איך האב קײנמאל גישט געהאס די העזה זיך אײנצורעדן, אז װען איך װאלט םיך אויך אזוי שטארק באםיס, װאלט איך אויך געקאנט ארויםברײנגען אזעלכע פעתן. אײגםאל, אץ א העלן טאג, האס מען געכאפט א גנב בײ אוגז אין הויז. געטריבן פון נײגיריקײט, דאך פ.יל מים פחד און ציטעדנדיק אינגא־צן, האב איך געװאגט צוצוגײן צו דעם ארט װו דער גגב האט זיך געםונען, און גענופען אים אנקוקן. איך בין געקומען צו דער הכרה, אז ער איז א גאגץ פשוטער בשר־ודם: און װען דער שדפר פון א־נזער הויז האט אים אביםל נישט דעליקאט פקײם־פסק געװען, האב איך געהאט צו אים גתים מיסלײד. א ענלעכע דערפארונג האב איך געמאכט םיט די פערזן. װען איך האב באםערקט, אז די פאר װערסער, װעלכע איך האב װילקירלעך צי־זאמענגעשטעלט אין א שורד״ זענען געװארן א םערצן־דלביקער פערז, האט די קונסס פץ לידער־שױיבן פלוצ־ לונג םארלױרן פאר םיר איר גאנצן רײץ. און װען איך זע איצם סון צײט צו צײט, װי מיט דער אריפער דיכטעסקונסט װערט םיסגעברײכט, פיל איך פיט איר פונקט דןןםזעלבע מיטלײד, װי דעמןןלט םיט יענעם גנב. אפטםאל װאלס איך איר גערן געקוםען ■**והילף, אבער איך בין נישט געװען בכח צוריקצוהאלטן הענט, װ$ס זענען להוט אנצוגױיפן. גנבים האבן אםשר נישט געהאט אױםצושטײן אזױפיל און פון אזא סך פענטשן. גו, װען איך בין איבערגעקופען די ערשטע שרעק, האט מען שוץ נישט געקאנט מיך אײנהאלטן. אדאנק דעד פרײגטלעכ• קײט פון אײנעם פון אוגזערע אנגעשטעלטע, האב איך פיר םאר• שאםט א בלױ העפט צום שרײבן, האב עם אלײן מיט די אײגענע חעגס לינירס פים א בלײ, אויך אפילו נישט זײער רעגלםעסיק, און האב זןנגעהויבן ארײנצומאלן פערזן מיט גרויסע, קינדיש. אופבאהןןלםענע אותױת. װי א ױנגעד הירש, װאס שטויססט אופעסום דא און דןןרט מיט די הערנער, װעלכע װאקסן אים ערשס ארױם, אזוי הןןב איך ןןנגעפאכט צרות םיס םײן שפראצנדער דיכטעניש. און נאכםער האט דאם געטץ מײן עלטערער ברודער, װאס איז געװען אדי שמאלץ םיט מײנע אויםםוען, אז עס האט אים געטריבן נאכצויןןגן זיך נאך צוהערער פאר מיר אין אונזער הויז. איך זע נןך איצט, װי םיר זענען בײדע אײנםאל, אין ײ העלן טןןג, ארויםגעקומען םץ די בױראס אין פארטער, װו פיר הןןבן גןןר־װןןם געהאס אונטערגעגוםען א דערםאלגרײכע עקםפע־ דיציע קעגן די ןןנגעשטעלסע, און הןןבן זיך ןןנגעשטויסן אויסן אױיסגעצער *ן דער ״נאציאנאל־צײטונג״, נאבאגןןפאל םיסער,