Literarishe bleter · 1926-09-17 · 124 (17.9.1926) · p. Seite 614

124 זא ליטערארישע בל טער 614 םין. סלוזייס 8*לם אים אײן: .אסשר פיס נײקו — ןודאי םיס בײזן!' — װיסן זײ, אין די װעלס װעס םען דין אײנזעבן אין ןסםרןןגן, ם׳עט דיך בינדן פיס קײסן און דײן 8לײש װעס װערן 8*ר6וילם אין די ןםסרןגן. לאכט יענער א װילד געלעכםןר: — איך ל1יף םין אססראגן!״. — איז א1יב נישט ד י װעלס איז י ע נ ע װעלס! דןרם, װעםםו לײק ס׳גרעססע חבום־הקמ־! דײן גוף און דײן נשיה װעט םען אויםשםירן ם־ם קאכעדיקן סעך און דיך ןנעמק סויזנס י$ח דו װעסגן שרײען גװאלם און קײן שום *אשעסעניס װעס דיר נישס הײיף ברענגען! — דערװײל האם דער גײער אויסגעםאכס זײן קורםאק אק אםערנענוםען סון דוורםן א לאננ סעסער. דעם ארעםעי יײן האם ער עם גלײך צז די אזיגן געשםובס. — ראבין, — האט ער געזןןנס — יא װעל שאכסענא... — ײד, ײד, באהאלם דאס םעסער... א1י, 6ון װאנעס קוםססיז... — ״ון םיםבירסק קום איך1 — א1י װײ... ס־זענען דןיסן די םענסשןז — םערדערס זענען דןןרם די םענםשן. — א1י װײ... און ם׳ביססו נעקוםק קײן גוראנע אהערז — כא־כא: די םלחםה חאם די װעגן 6רײ געםאכס! יא גײ די װעלם- דערםאנס זיך גאר אין כיםן דער דײן, אז י1ם.*סור איז דןך אויסדערנאכם — — הע, ײדז יום־כסור, יום־כפור הײנם: דערװײל הןןם דער גײער דערזען א1יף דער װאגס רעכםם די מעשענע תנובה־לאם■ העננען און ער האס זי אסנעריסן *וזאסען םיסן האק. — דאם א גוםי שםיק... — הןןם ער נערעדס. דער דײן הןןס א1יסגעע1יגן *ײדע דארע הענם און זײ באלד אפגענוםען עוריק. ער איז נעװעק נלאס און טויס• — לןןז ליגן... לןז אס... א1י װײ ײד״ געדענקססו נישסז ם׳שםײם דןןך 1םירוש: לא תגנ1ב! — ראבין — — א1י, כ׳בעם דיך, לאז ליגן... ס׳א ירושח - — ראבין, כ׳על שאכסענאו און דער גײער איז אר1ים סון דײנס שסוב. פון רעדאקציע י + דער קומענריקער נומער 125 װעס האלטען 20 דיםן, און װעט ערשײנען דינםטאג םרי. אין נוםער בװישן אנדערן: -4 א ל ט ע ר קאביזנע — א לוקסום גישס לויסן םארמאג(װעגן ישראל שסערנס ארטיקל ,די ליטערארישע סביגה׳.) + ידיעות םון ײדישן װיםנשןןםםלעכן א י נ ם ט י ס ו ט. — + װאס זאגט זיגמונט םורקאװ װעגן דינע םלע־?ער בײם שאפן א נײ־דראמאטיש טעאטער אין װארשע? און זײן שותף: — דו! הןןסם דאך די באק־בײן 6ון סןןרנם- האס יענער נאר געזאלס דינע א6ענע ליםן באװײזן, אז זיי זאלן בלייבן שסעקן אין םיםן םארק װי בװײ שםיקעד זאלץ און פיט די הענם אין די בערד זיך 6ארקריבן: — האםסו געהערס, װער זאל עס זייןז_ שא און שסיל. זיי קוקן א1יף אים הינסן־ארוס און זעען. א6שר א םעםער םין זײן שסיװל ארוים... — חאססו נעהערם, אודאי א גזלן... און זײ זעען: אסשר א קאם אויף זײנע פלײצעם... — האססו נעהערט, אודאי א רבחן: און זײ זענען געלא6ן דערבײלן משולםען: — רביג אונז האם פען נעסראסן א 6רעפדן אבי1ן א1יף דעס גר1יםן םארק• אונזער חזקה — רבי! אז1י םיס אז1י. הײסם זײ םשולם ברענגען דעם אבי1ן אויף בדיקה. נאר װי זײ װילן עפענען די סיר, און דער גייער איז דא. ער פאכס ניך א■ זײנע חײזער... זבולון־שסאםסל האס געזען ר1יםע רעדער; דאך װ1יל האס ער געשריגן פיםן גאנבן ק1ל: — גוס װאס דו ביםם אלײן געקוםען, דו יוננאסש: יעב• סער ביםסו בײם דײןן — א שסא דאיעסז - פרענם דער גײער. — דיץ איז — רב, רבי; — קרעכבם זבולון םים די סאלעס. — ראביןז — װונדערם זיך דער נײער — ראבין? יא, א שרעקלעכער םענששן ־א, ־ בװײ װײבער געהארגעס! יא גײ די װעלס... רוקן זיך בײדע קבבנים־שותפים 6זן םשולםם שםוב אר1יס. םשולם שםייס בײ זיץ םפרים־װאנס און ביםערם און 6לאםערט א1יך דעם פרעםדן אקענן. ער נ1יט זיך אבער בו קוקן גלײך אין זיין פנים ארײן. עבעס זעם ער א פנים פון ערד און 6ון דס, נישס װי סזן ערד פיס פייער, חי ס׳שסײס געשריבן... און בװישן זײנע אפענע ליפן שסעקן פעקלעך בײן״ א1יסםערלישע, ל1יסער סאפעלע, סרעםדע, נישס ײדישע... און זײנע אוינן—װי שיקלדיקע םײז בום װינקל נאז ביען... הענס... רב1נ1 של ע1לם! פרענס ער אין איםה: — א ײד ביסםוז ענססערס יענער: ־ י¥• הוסס םשולפ אביסל: ער װערם בײ זיך שםארקזני••. — א ײדז א ײד? — אץ קענסס נישם די עשרת הדבר1ח! שסײם דאך בפירוש: לא תיבח! — ראבינער לערנא נישס געסון. — א1י װײ... און דאװענען! — קען ניש. — הער, א ײד םוז לפחות קענען דאװענען. זאגן אשרי- — קען ניש. — קום ארײן בו מיר, װעל איך םים דיר לערנען• בװישן די דרײ םבױת אויף װאם די װעלם האלס זיך אן, איז די םיסלםסע םבוה: דאװענען... — דארף גישס דאװענא. — אוי װײ... ם׳עט דיך שסראסן! װעםם לײדן יםורים.׳ — ראבין, יא װיל הארגענא! ש־אגם םשולם סויזנס רעי1נות אץ װײסס נישס װאס בו