Literarishe bleter · 1926-09-10 · 123 (10.9.1926) · p. Seite 601

601 ליטערארלשע בלעטער 123 .ז1י1 א י י ד פון בוןי ״מיין מוטערס שטאט״ ױלװש קאדען באנדראװםקי — 8ארװאם ױײנסטוז װײל צ׳האכ אים א פאטש גזןטון אין פ:יס ארײן• — יא האט דער םאטע מײנער נעזיזגט,— ראם איז 8ײן ער האם 6אררוי5ערט א פאפיראם און צונעגעק:— און פארװאס? צ׳הןןנ נישצ נןענט6ערם. — נו װי אזוי ןפןם? - האט ער שוין דאמאלס גןפרענט זאנמאגן. נישט קאנענריק שױן אױםהאלטן הא: איך ס געשרײ געטון: — כ׳האכ אים א פאטש געטון אץ פנים ארײן װײל צ׳האב 6ארשטאנעןז דער טאטע האט זיך אנידערגעזעצט אױף דער קאנאפע, צוגעצוינן לײכט צו זיך זאנטאג;, ןןננעשפארט די האנט אױף זײי ארם און געזאגם א פאר װערםער, נאר אזעלצע, אי כיז הײנט נאך לעכן זײ אין םיר, ער האם געזאגט, אז זאנטאגס פאטער האט פונקט אזוי ליב זײן זון, װי ב״ן טאטע האט םיך ליכ. אז זאנטאגם םוטער״ בלי פ6ק אן אלטע ײלענע, האם אױי ליכ א־ר זון װי םײן פאםע םיך. אז װען דער אלטער װעסםל־ םאצער װאלט שלאף געװארן, װאלט זײן זון זאנטאנ פונקט אזוי 6יל געליטן, װי איך זףליב רער שלא6קײט 6ין םײן אײגענעם טאםן. — עלםערן און קינדער-ם׳איז םער אויף דער װעלם נישט פאיא;, נאר׳ראס. ער האט דרײ םאל איבערנעחלרט:-נאר דאס. נאר דאס. נאר דאם. דערנאך האט םײן טאטע, װעלצער האם אונז-זײנע זין, אזוי זעלםן געקושם, ארוםגענוםען זאנטאנן ארום האלז, און אים א קוש געטון אין שטערן ארײן און, װענרנריק זיך צו םיר האט ער געזאגם: — פאר אזעלצע זאצן איז א6ילו נישט כדאי צו שטראצן— ם׳קאן נאר כלויז ם־ט6ילן, נישט םער. םיט טרערן־צולע אוינן בין איך אנטלא5ן 6ין םאלאן אין קיך ארײן, דערנאך, כאטש ם׳איז געװעז; װיגטער, אזש איי6ן בוידעם ארויף. . דא האט םיך די םאםע געפאקט אי; אראפגעפירט אונט; ם־ר זענען נאך אין זעלכן טאג געגאגגען אין א געשעפם 8ון בלומען, און דערנאך זענען םיר אהיגגעפארן צו די אלטע זאנטאגם. — װעסט אלײן א-ײנםראנן־ האט מיר די טאםע געזאגט אינם טויער 6ק אלםן פינםםערן הייז. — ראם איז דאך אײגנטלעך נאר דײן זאך. כ׳כין א־וי6נעלא6ן אין רער הײך, ם׳האם דארם געפ-לם ציכעלעם מיט קנאבל, קוים זיך רעיקלאכט צו דער טיר, װעלבע ס האט םיר געע6נט אן אלטער, גרױער ײר. — ראם איז 6ון םײן םוטער 6אי דער 8רוי זאנטאנ,— האב איך א זאג נעםון אויף רער שװעל, און אניךערלײננריק אונזערע װײםע רויזן נאנט נעכן פרעם־אײזן אײ6ן לאננן שנײ־ דערישן טיש, כין איןסונטלאצן. ■ א1*סןזרחירטע א-בערזעציגג סין ש. ל• שנײדערמאן אבאגירט די אײנציקע ליטעראדישע װאכנשריפט ״ל י ט ע ר א ר י ש ע ב ל ע ט ע ר״ <סיף) אז צ׳האכ געקוקט אוי6ן פינטעלע, האט ער עם םיר :ארשםעלט םיט זײן אײגענער האנפ. — ריר םיך נישם אןו-האכ איך םיט בײזקײט א נעשרײ נעטון, ער האט אנגעשטעלט אויף םיר םיפ חירוש זײנע בליקן אין םיר האכן לאנג געקוקט אײף זיך םיט צעע6נטע אוינן, נ־ז איך האכ אים אום6ארשעםט געזאגט גלײך אין די אויגן א־ײן: — םײנע קאלעגעם זאגן, אז צ׳האכ אלערער אפארך. — דײנע קאלעגעם זענען נאראנים. — נו, זענען זײ נאראנים, װײטער פארשטײ איך נישט. נישם אײנםאל איז ארײננעקומען םײן ןןלםערער כײורער, זאנטאגם קאלעגע, און זײ האכן םיר צוזאםען געגעכן צו 6ארשטײ;. דער ב-ודער האט םיך זײער גענעטן, צ׳זאל זיך באם־ען צו פארשטײן, יוײל זאנפאנ האט אתרן מיר אױך אנדערע לעקציעם. װען װעם ער אהײם נין און װען װעט ער זיך אנהײבן יערנען 6אר זיך אלײן? צ׳בין םאקע דאם אויםן נעװעזן, ער זאל נישט האכן קײן צײט זיך צו לערנען, ער זאל װערן כאנארישט און זאל אויך נארנישם קאנעןז אז ער האט פיר אנגעהויבן דערקלערן װעגן דרײעק, האבן זאנטאנם םאטעינישן זיך פאדדאפלם אדער אצ-שר 6ארררײ6אצט. איך האכ נארנישם 5ארשטאנען 5ון אנהויכ כיז םוף, דער אװנם איז צוגעצ-אלן, םיר האכן זיך שוין נעלערנט כײם לאםפ, אין איך־־גלײך תי איך האכ כאםת נישם פאדשטאנען קײן װארט. זאנטאג האט זיך אזוי נעזעצט, אז ער האט םיר געקאנם קוקן גלײך אין די אײנן ארײן — און דערנאך װידעד צוזאםען ניײך אין הע6ט אײײן..נלײך אין די אוינן ארײן — און דע-נאך װידער צוזאםען גלײך אין העפם ארײן. און אזוי 5ון אות צו אור״ 6ין װינקל צו וױנקל, פון אויכערצלאך צו אײבעײפלאך, ניז צ׳האכ זיך פלוצים צעשם-צלט. ער האט םיך אנגעצאפט 6אר די הענט און א געשרײ געטק: — איצםער זע איך, אז רו 6ארשטײםטו צארשםײםט! צ׳האכ פארשטאנען, נאר די בײזקײט האט םיך אזוי שטארק צערודערם, אז אוםבאטראצט, האב איך אים א פאטש געטון אין פנים ארין. ער האט םיך אננעצאפט אאי־ רי הענט, און ם־ר זענען >ז: דערגע6אלן אויפ׳ן טעפיך. ער האט םיר צוגעדריקט די 6ינ־ נע־ םיטן נאנצן בח 5ון זײנע רארע קאלטע הענט און פאר־ קײםענדיק װײטאגלעך ס׳םנים, געװײנם. א־ך אויך — קעגנא־כער א־ס אויג אויף אוינ, רעדנדיק אום6ארשםענרלעצע, פןן ם־עדן נאבע װערטער. זענען םיר אדי נעלענן, כיז װאנען אין פוטער, נאך א 6ארשנײמער, איז פלוצים ארײנגעקוםען םײן פאטער. צ׳נעדענק אויסנעצקצנט זײנע ערשטע װערטער: — װאס איז דאס װירער אזעלצעםז ם׳האט זיך אויך נעעפנט די טןר פון עם ציםער, און די ר =ע איז ארײננעלאפן. איך מיט זאנטאנן זענען געשטאנען אין כ טן טעפיך. דעד םאטע, גלײך זאנטאג װאלט א־ננאנצן אין שטוב נישט געװעז;, האט םיך םיטאםאל געפרעגט: