Literarishe bleter · 1926-09-10 · 123 (10.9.1926) · p. Seite 599

123 זא ליטערארישע בל טער 599 פוד מענטש צוי מענטש מ ש ר־ז נ א ד י ר — האםט עותפים, װןלטז — אוראי, אלע העל6ן. םזרמשקעם, 6־״יער6לינן, רינטער. — און ז>)ג םיר, װעלט: װןןם װעט װןק 8ון רי פארקי)־ ט׳פעםע ארגל, װאם װארסן אויף הןנטז פון די 6ארםונלעך, װןןם װארטן אויף עטעם זו 6אררעקןז — םיעט זי׳ין רעכם, אינזןר ם״כטןר איז ציטרע. — װי אזויז — װי אין א שװינרל * זדרק: ןו ר * ן — גיט םען א ד,א6ןרדיקער חרך דער 6ןןדעישטער טיר, אז אלע זן>לן זען, א ר ו י ם — גיים םען רורך דער הינטערשםער םיר, ןןן ארױם־ נןשטופםןר, ןן נןןלײריקםער. — 6>ןרםײטש דןןם, װעלטו — װען מענפשן זןןלן נלײבן שטײןאויףדי 6ים געשםןןונענע, אינםיםן גאם, װןןלם דןןם שםןןרק ןןונעטוטיקט רי שוין־ױנגן און אפילו רי ערשם־םןןרגנריקע, ןןנער װי אויי איז אײנגע6ירטז לענן — לןנם 8 סענםש א םך םןןל, אין 8 םך נאםן, 8 סך שטעמ, 8 םך לענרעד, ןןנןר שטןןרנן, שטארנט ןר אין א באהאלםן װינקל, און נלױו אויף אײן ןןרמ, און אײן ם8ל '8 לןננערע פײזע פון עןן אדןר עלף יןןד). אנער שין ניםפו 6ןןרט׳ װעלטז 8זוי *ןבלים, 8זױ צע• װינטלט. אזוי 6יל ליצטיק זײםננלןןזן־נןןלר אויף דײנע נארג־ הויצקײםן. 8זוי 6יל עלעגישן אנגעלקײט אץ דײנע ט8לןו — װי שײן דן רעדסט, שכן. — װי שײן רי שװיגםט, װעלם. — װי װונדערלעך — — םיר בײרע — — םיר נײדע — — זענןן — — זןנען. (און די שטוםע װעלט שפילם אויף טײנע ליפן, װי אויף 8 6י6עלע׳. *?־־1ע האבן פארשטאנען דןס םולע גיןז װןסער הןש געקיקט א1יף דעם רויםנ. ריקן שםרןןם און געסרןכס: מי קןןן םען זין פולער ײי 8 גיןזז דער ל1י6גדיקער שסרןם הןם געקוקס אייף דעם נרײםן סײך און געםראכס: װי ק$ן םען זײן םולער מי 8 שטרןםי דער ברײסער םײך הןם געקוקם אויםן ים און געםר^כסז װי ק$ן םען זײן םולער װי 8 נרײםער םײןז ןבער די דיאנם 6ון דער נײט הןט דןם גלןז װ8סער אויסגענןסן אינם שםרןם 8רײן, הןם דעם שםרןם םןרסירם בום ברײםן םײך, און דעם ברײםן סײך דערםרונקען איגם ים. און דןםאלם הןבן $לע 86רשס8נען. מ * ד ק ײ ט הןרכס די שײנע םליבה: 8 ײגנער גלןקנקלאננ האם זיך 6ין 8 ה1יצן סורעםגלןק ארןפגעװןדסן אין זיך דעם קןם ןן דרןנרד בעשלןגן. דער ײנגער, װײםיןנגעםוענער גלןקנקלןנג א־ז נעלעגן א1יף דרערד 8 קרעכבנדיקער און געגוססס. הןב^איך רחםנוח גןקריגן אויף דעם ײזגן גל$ק;קל$נ גוט און שלעכט גום שרינן. שלעצט שרינן. די גוםע און אײדעלע זןצן װערן םי־־וי־םײ 6ןרשם8נען בלויז פין שרײנער.—אין שרײנער האין נישם ליב, אז ם׳שרײנט נ ו ט ע זאכן, די קנאה 6רעפט אויף וײערע נירן, זשאװערט אײם זײערע בלוטן. ןנער די םרןםטע, נרןנלעכע זןצן גע6עלן אלעםען: נע£עלן דעם לעזער און נע6עלן דעם ברירער שריפםשטעלער, אינערהויפם רעם ל ע ז ם ן, זײן האר׳ן קװעלם ןן, ז־ינע אײגן זעשםײצלען זיך, זײנע ליםן דעדן *י זיך 8לײן פון נרוים עקזאלט^זיע. דעריבער, 8ו איך שרײנ-ןן 8 נוםע זאך 6יל איך םיך װי 8ן ערלעצער 8 ר ב ע ט ע ר, װןס ניט, הןם עם קוםט 6וי אים. װען איך שרײנ >ןן 8 שלעצטע זאך, 6יל איך םיך וױ 8נרױםער נדבן. טרערן װי פערל 8ז איך זע םיך, װען קײנער זעט םיך נישש, װען איך װײם, 8ז קינער זעט םיך נישט, נעת איך שםײ נישט איבער םיר אױף דער װאך און 6ןצע דעם אוםנליק 8נטקענן םיט זױדענע פןנען-דעטןלם הןב איך אויף םיר רחמנות. ״װי 8 רײצםוס, װאם שלןפש, בין איך׳ — אזוי זןנ איך זו ייד ײיײז אי1 5'י׳יש םיך 8י 8ם8קסיס וןל אױף םיר כישט 8רוי66ןרן. לויםט אץ רדױםן 8רום 8װינט, שטוםט ער םיר 8 6יננער אין אויג ארײן, לןזן זיך ט־ר טרערן פון די אוינן. גײ איך 8רום םים טרערן אין די אױנן, ןכער װײנען — װײן א־ך נישם• שםעטער 8 װײלע (נעת א־ך שטײ נעבן קרןםןנ8 םארק און 174 ־טע) פאלט םלר איץ.־ װיב8לר, או םרערן הןכ א־ך שזין — 86רװוןןם םאקע נישש װײנעןו אץ װער זײער ערנסט אין 8י־בעם םיך 8רײן אץ דער רןלע אץ מענטשן קוקן 8רו ס רורך די 6ענםםער און םראצםן: — 8ז8 שײנער ױנגערםאן און גײם או־ום נעכן קרןםןנא פארק און דײנם. (און א6שר װײנען זײ אויך אויף טײן מזל, װןם שםוםם םיר 8 װינטיקן 6ינגער אין אױנ ןרײןז) זומער געעזריבן, איצטער געדרוקט אזנטער םײנע שיך־זךלן ליגט די װעלט-זענרינט, זענליט זעייםםיבם. — טטםןרנן דיר, שײנע װעלטו — נופטןרנן דיר, שצן. — װןם טובטו, װעלמז — איך דרײ םיך. — 8ז1י מי איןז — ןזזי װי דו. — זולינ װןס, שײנע װעלםז — זולינ רעם, ןו- — 8האז מרןנם 8םור8שקע 8שםיקל שםװי אױפן רוקן. זע איך ד|ם און;ןנ: