Literarishe bleter · 1926-08-13 · 119 (13.8.1926) · p. Seite 531

531 ליטערארישע בלעטער 119 זא פאראכסזנג גו די שײנק״סן סין ערד — אםילו צו ערלעכקײט, צו גראשעדיקער ערלעכקײט אליץ, װי פוצן זיך מיט זײדעגע קראתאטן. האב איך זײ געזען אזוי סון װײטן און געטראכט — איך בין דער לעצטער צו קומען סון זײ מאנען דאס, װאם איך אלײן פארמאג נאך װײגיקער פון זײ. נישט איך קען זײן א ריכטער איבער זײ. נאך װײניקער — דערלײזער. און אויב איך קען עפעס — איז מיט מײן װעלטלעכקײט, מיט מײנע שיך געפוצטע אין פאלידסן לשון זײ העלסן איבערקומען אלע אומגליקן, זײ איבערלעבן און װײטער שלאגן זיך אהין, װו ס׳איז סאר זײ אי זין אי ציל, םאר מײ אבעד — בלויז בענקעניש און װילן - פארלאג ב. הלעצקיז מאדעתע ײוישע ליטעראטװ י. אפאטאשו - 4.50 1863 (ראמאן) 4.50 ארום די חירבות (גאװעלן) . . ס4.5 אלײי(ראמאן) אויף זײטיקע װעגן(נאװעלן) . . ב$רײשא (םנחם) דץר נלנול (דיאלאגן אין צװײ באגעגענישן) פאעמען און לידער ב. גלאזמאז — I. אינם ראד (דערצײלונגען) II. סארסוגקלט גאלר (דערצײלונגען) 111• אויף א אינזל (ראםאן) דוד האפשטײז — 4.50 4.00 בײ װעגן (פארגרעסערטע אײסנאבע) . עוזר װארשאװסהי - 6.00 שםוגלארם (ראםאן) . . . שניט־צײט (ראמאן) י. י. ז י נ ג ע ר סס.5 אויף םרעםדער עדד (נאװעלן) . ה. ל י י ו ו י ה — סס.4 הינטערן שלאס (לידער און פאעמען) . דער גולם (נייע אויסלאגע) דדאמעם (שמאטעס, ארעמע מלוכד״ באנקראש) א.לעיעלעם- בילדער) שלםה מולכו (דראםאט. פאעמע אין 10 משה נאדיר — נעזאםלםזן װעיק: םון מענסש צו מענטש װעלט װאס דו ביסטי פיטן פניים צו זיך םזן מײן געבעטיבוך םײנע הענט האבן םארגאסן דאס דאזיקע בליט א.א. ב. עפעלבוים - אויסברויז (ראמאן םון דער שטורמישער 8.00 רעװאלוציע-צײט אין רוםלאגד) אלטערלאציזנע דובוס (דראםע אין 4 אקטן) הירדום (טראגעדיע אין 5 אקטן) מלד ראװיטש - סיר געזאנגען די בינןד, װ*ם דל ■־יזן זןנןן נ״ זיי;־שס *)נגעגןבן, װןדן נןדרוקש ןןדןר גענריינו *ום דרוק. אדרעס: 36 סת2ס 1 ,8^\81-828^י ,מז^סזז!^! .8 .3>•< די םורא, דו זאלסט םיטן נײעם שטאפל נישס םארלירן ןיעס לעצטן צובינד צו פפשותדיקײט _ דאס, װאס גיט א זין דעם שטײגן אין דער הויך. װײל כ׳האב געםילט דעם שקר םונם אויסטון זיך םון לעבן, לעבנדיק מיט נערװ און לײב, האב איך באהאלטן זיך מיס די עקסקורסיעס אויםן הימל, און ס׳איז א צער געװעזן אויף דער גוטער םרוי, װאס האס געטאפט א בלינדע טיר און נישט געקענס ארױסטרײבן דעם דבוק םון איר פאן. קען דין — עס װאלם איר םיט דער צײט געלוגגען אויך. אויב נישט ארויםטרײבן דעם דבוק, איז פארװעבן אים מיט הײמישקײט אזױ, ער זאל דערששיקט װערן אין זײן באהעלטעניש. איז גישש באשערט געװען... (ססללס *װף 8ון עסוי, נזנזס װירער *ומשיררזן) דער זײדע האס געקענט זיך אפשײדן ס־ן מענסש, װײל ער, אין אפגעזונדערםקײט, איז אײנס געװען םיט יעדן קינד אין װיג אין בעםלער אויף דער .צאס, ער האט געקענט אין װילדעניש אװעק, און דאך נישט עלגט זײן, װײל ליבשאפט איז געװען םיס אים. און איך, אן אפגעסרעמדטער, בין געװעזן עלנט, עלנט, און האב געםילט, אז אויב ס׳איז דא א טירל ערגעץ ארײנצושמוגלען זיך אין םײן גן־עדן, איז צו איר אײן שליםל דא — דער שליסל ״מענטש״. און בענקנדיק צום פעגטש אץ זוכנדיק דעם בונד פיט אים, האב איך געװוםט — איך װעל זיך נישט באהעפטן מער מיט יענעם שכן מײגעם סון םאבריק, נאך װײניקער מיס זײנע קינדער. אױב עס איז געבליבן נאך פאר םיר א װינקל װו, אז איך ז$ל װידער דעם צובונד קענען אנקניפן — איז דא דאס ארס, אין דער פאדהונגערסער, נאר נאנטער הײם, װו ברידער םײנע גײען אלץ נאך אום אין דורשט סץ אײביקן און װײםן ליכס. ןנלײנס ססיין װי אװן * פרקגזנ ילארסגדיק. און וױדקי*ן -) םירסקי ןהװנס *װף דעם ק;נ *װף *ים, נןר ם׳סרעגן ניװז די אװגןו בע קער כ׳װײס, װאס דו װילםס םעגן: — זײ, אט די פין גאר דער קרופקײט און געסאלנקײטז װעל איך צוריק דיך פרעגן: װאס איז סאד א חילוק פון םיר, דעם זאטן מיטן קאבינעט און באנק-ביכל, ביז זײ םיט זײער האנדל, סאלשער װאג און םאס אץ קלײנע שװינדלען? ס׳איז א חילוק בלויז פץ פלודערן און שטיװל ביז געפרעסטע הויזן. און גארנישט םער. אין אינזער גרױסער ארעםקײט אמ קײנער נישט בכח צו באלויכטן מיטן ליכט םון װײסן תםיד אונזער קלײנלעכע טאג־טעגלעכקײט, מיר זענען אלע קלײן אץ שװאך און מוזן מיט ברעקלעניש, מיס הינטערװעגלעך אויסמײדן די שװערע שטײגער אויםן װעג צום ליכט. מיר װײסן, אז םיר זינדיקן אזן גרײטן זיך אויף אונזער^שםראף — אבי דערקלײבן זיך דערנאך גערײניקטע אהין. און װעסט דאך מודה זײן, אז אויב די בירגערשאסט אין לאנד פון ליכט פח װערן אײנגעהאנדלט פאדן פרײז פץ זינד אץ שטראף, אמ ערלעכער ארויםצוקומען םיט גאר דער ארעמקײט םון אלע םעג און אסעגער