Literarishe bleter · 1926-08-13 · 119 (13.8.1926) · p. Seite 530

119 זא ליטערארישע בלעטער 530 ד ע ר ג ל ג ו ל מ• נוןרײשא (מ נ ח □) (* םראגשענם *ון נייןם װערק .דןר גלנול*) מירסקי ױעסט טרינקען ערשט? בעקע ר גײן, שפעטער, װארט א װײל. (ער רעךפ, װי זיך דערמןןנענויק, נםעס 1י זיך *ידן) ־ אלץ טראכטענישן, טראכסענישן אין דער טיפעניש פין װײכן שטול אין װיגקל נעבן ביכער־שראנק. א,ין פונדעװע זיך אײן דערװײל און װמר םארװאקסן מיט זעטיקײט װי אלע, שרעק זיך פארן םעטס און לױף אין װינקל װידער װארטן אויפן נס, א נײעם נם. און אז ער קיםט נישט — שרעק איך זיך, איך זאל דאס לעצטע נישט פארלירן, קלאמער זיך זצו דעם, װאס איך פארפאג: אז גישט קײן זין, אאל בלײבן כאטש דאם ביסל װילן. אדער אפשר װיז װילן שוין אלײן א זין. כ׳בין צוגעקניפט — ^אס מאכט עס אויס צו װאס, אבי א קניפ איז דא? ,ם װילט זיך גלויבן — איז נישטא דער גלויבן, ז דאך דער װילן ד^. בין ג־ײט זיך מק־־יב זײן, ון איז ניששא פארװאס — איז דאך די גרײטקײט דא. אטרײסט אזא, װאם בלאזט זיך אן, שײגט אויף און װערט א זון פאר זיך אלײן: אויב גײן אין הימל־לאנד מײנט אויסטון זיך םון אלץ, אאם איז ממשותדיק, איז ציל און דן דאך אויך — װמשות. אן א זין בין איך אװעק נאך װײסער מון זײדן םײנעם: אויםגעטון פון זיך דאס לעצטע, פװאם האט געבונדן אים צו פעסטע גרעניצן. געבליבן — רײנער װילן. בין איך גײםסיקער, דערהויבענער פון אים. אין פײן פארםאגן גארנישט — א העכערע מדרגה אין דער אויפלײזונג פון םענטש אין ליכט אין אײביקן. (י*כט שטיי 1י זיךו מ י ר ם ק י דײן טײ װעדט קאלט. ב ע ק ע ר * ים!ןנגעקוקס נעמישם *ון זיך!עשמײכלם) אט, איך גײ שוין. )ער גדם עום טיש, *ין מישנדיק די סװ *ין סרינקנדיק דערנןך, *יץ שפיזכלם ער פון זימ 1י זים. וערנןך * ה1יב געםון דעם ק*ו 1י מירסקין, קיקס *ים ןן) ס׳איז קאמיש, נײן? ט גײס ארום א םענטש, רײסט צײן, טראגט געלט י אין באנק ארײן, עסט רײנעם קארןיברויט, האס ליב א װײב, צאלט אױם א היפאטעקע אױף א הויז — און אס דער מענטש באטרוכט די װעלט פון היםל-הויך, װײל ער איז א מחותן מיט דער םאמע אײביקײט, בלויז גײסט און גארנישם מער. ס׳איז קאמיש, נײןז פירםקי איך װײס נישט. םילסט דןזך עס. ב ע ק ע ר נאך װי געפילט' נישט בלויז דאס קאמישע — די שרעק דערפון ו נ װאס ד\מלישער דו שטײגסט — אלץ גרעסער װערט בעקע ר (ס׳רערם שװזנר ד*ם שוידגן, קיקם ער זיך *יים *ון ז*גם : דו ה$סט נישס װאס צו טרינקען? איך װיל גישט מער קײן װײן. מירםקי װילסט טײק (די םיר ה*ל1־*1יפגעע6ענט, רעדס 1ים דינער דר1יםן *ין קערם זיך *ים) אט באלד װעט ער עס ברענגען.. בעקער א דאנק! (זי1ס װייטער *ײנגעשפ*רם *ין ײינקי) װי זאגסשו? — כ׳בין דאך נישט געבליבן דארט. נײן, נישס געבליבן. נישט געהאט מיט װאס. אויך דארט בין איך נישט פלר געװעזן װי אגלגול. זעסט: בײם זײדן איז געװען אגאט. צי אים געזען אין דונערן און בליצן אויפן חורב-בארג, צי אים געפילט װי דאם אומענדלעך ליכט, מיט װעלכן ער באהעפט מיך דורך די שטאפלען פון דער באשאפונג ביז צום אורשפרונג — דעם געטלעכן געדאנק — אלץ אײנס האט ער געגלויבט. דער זײדע האט געהאט א גלויבן. צי די תפילה האט גלײך דערגרײכש צו גאט, װאס האט געשיקט דערפאר די ברכה, צי די רײנקײט פון דער תפילה האט בלוח געבראכט הארמאניע אין באשאפינג און ס׳האט אזוי ארום די ברכה אים דערגרײכט — אלץ אײנם איז ױ געװען די רעטוגג זײנע, ער דאט געקענט פאר איר זיך םקריב זײן. ער האט געהאט א פאלק, צי אין געםאלנקײט, אין זינד און שטראף, צי אין באהעפטונג םיטן האר — ס׳איז זײנם געװען, אײן לײב און אײן נשםד״ װאם האב איך געהאט? םײן פאלק? אמאסע, װאס האט מיך געװײטיקט דארט מיט קרומקײט און געעקלט דא מיט זעטיגקײט. יא, אםת. פאלק איז בחיר, דאס דורכגעזײטע דורך דער זיפ פון יארטויזנטער געשיכטע. אבער קענסטו אין דעם דורשט פון ליבשאפט צו דעם מענטש זיך זעטיקן פיט ליבשאפט צום נאקעסן געדאנק, װאס שװעבט אין צײט? םײן גלויבן? ערגעץ האט געקלאפט אזא געפיל, אז כ׳גלויב. איך האב געשפירט ידעם דורשט צו װעלן זיך מקריב זײן דערפאר. װען כ׳האב נישט מורא פאר דײנע קאלסע א־יגן, װאלט איך איצט געזאגט: איך האב געװוסט — איך װעל זיך מקריב זײן, און גישט געװוסט פארװאס. מײן גאט? איך האב אויך איצס דעם כח נישט דאס װארט ארויסצוברעננען. און אין דער מורא פארן װןזרט געצויגן זיך צו דעם, םון װעםען מ׳האט םײן גלויבן אפגעשנימן. אלץ װילן, גרײטקײט, בענקעניש, אז װען עס איז װעל איך דערזען דעם ױן און ציל םאר װעלכע דעם װילן און די גרײטקײט צו םארברויכן. (דער דיניר קיפם *רללן מיס םיז *ון גללם *װיק)