Literarishe bleter · 1926-08-13 · 119 (13.8.1926) · p. Seite 527

527 ליטערארלשע בלעמער 19ו .זא זאםען םים דער גאנאער וועלט׳ און דעםןלס 6אלם ער ערשט ארײן אין אוםגעהײערן עקססאז און הילכט א1יס זײנע ,היםנעןי. דעסאלס װערם די ,נןןלד־בלאנדע׳ עונייפגעעןרט םים ,דעם איי6גײענק 6רימארגן׳. זאל א1יך דערםאנס װערן זײן ,קשעננא אובאגיך׳, װו ער ■רוװס אין קלאנג6ולע װערסער מעלאדיש אייםזיננען דעם נאנבן קנויל םלחםה־געשעענישן, בעת װעלכע דער םענסש 6ארלירס זיך אינגאנבן אונסער דער םשא 6ון די רייע און ברוטאלע באדינגונגןן. דער װעג נעצײכנס דורך בלוס םעקס אס דעם ,בלם אלהיכ*, און דאס אכוריית קיניגט. בים סוף א עאר װערםער װענן קאספראװיםשעם װיסנ• שא6ס• דער, װאס האס ױננלװײו נעסינערם בהמית א1י6ן סעדר, האס שפעםער פארנוםען אן אוניװערזיטעם-קאבעורע, געװען וייסגעבונדן מיט דער אנסיקער װערס, געהאם װעגן איר גרונד• לעכע ידיעית. עם איז אװעק 6ון דער פיילישער דיכםינג א שםארקער קינסםלער, װעלכן ס׳װעט זײן שװער צו פארםרעסן, װײל די םפעציפישקײם פון דער ריכסונג, בו ױעלכער ער האם געהערם חזרם זיך נישס אסס איבער אין דער געשיכםע 6ון דער לי■ טעראטור בכלל און אין דער פיילישער בסרם. שטאף סון לעבן, װײל ,אין אנסאנג איז געװען תאוד.*. ליבע בײ קאספראװיסשן איז נישם קײן עיקר, נאר א באשםאנד־טײל און דערבײ נישם קײן אייסשליסלעכער ענין סון ■סיכא• סיזיאלאגיע. בײ קאםפראװיטשן שבילם ליבע די ראל 6ון א סםיכישער קראפם, װעלכע איז ביכולת צו דערסירן דעם םענסשן צו דער העכםטער שסײגערונג אדער ארײנשלױדערן אים אין אסגרונס. די ליבע װעקם ב־ם םענטשן אםאל דעם םלאך, אםאל װידער דעם טײװל. די פריי — דאם אײביק• םיססעריעזע װעזן לאקס דעם םאן און שסילס זיך םיט זײנע סארבארגענע געסילן, שא6ט די אילוויע פון הייכער שסײגערונג, און •לוצים ־ — טראךו דער כישוף און רײץ װערן פארװאנדלם אין א ג־הנ ם. אחוץ 6ון שארצװײסלונגם־ליבע דערצײלס *ייך קאםפראװיםש װעגן וינדיקע ליבע, בעת װעלכער דאס פלאמיקע נעפיל הייבס זיך אן ראנגלען םיט דער דורך דער םראדיציע קאנאניזירםער עטיק און סאלם אלם איר קרבן. ענדלעך זענען אויך פאראן פאלן, װען די שםראלן 6ון ליבע פארהײלן אלע אסענע װונדן, און דעםאלם איז די ל־בע זיגעריש א .*יפתשסמ}^ זססת^, אינדיװידועלע ליבע קניפס ז־ןי בײ קאססראװלםשן מים ליבע צי דער נאטור. ער קען נישט שװיםען אלײן, נאר ,צו• פװ ״דאם בוד פוז ארעמע״ י א ן קאספראװיט׳עז 8אר6לאםש םיט ליםם צו אנרזןרש תאס קאן זײן צעפםקר נרעכן. ר׳מוט אויך הײנט נישט בארויערן, ר׳סילט נישש די םינרםטע חרטה, בין איך דען א שקלאף, װאס טאר נישט האיכן, װאס ס׳הארץ טוט אים ראטן. װײל אין דעם קרינ װענן װעלםגליק געװען בין איך װיט פון קאטאװןם, בארינט האב א־ך זיך םיט קאםפרעצם װאס איו ירישה £ין אכית. נײערמ איך וע עס הײנט דײשלעך נעניט שיין אין אבםערװירן, װאם אין דעס רעש 6ון שלאצטן קענען נישט אוינן דערשפירן: ער איז נישש ארויס אקענן אין בלאנקענד־קן נלי זין, נאר 6ון זײן בםא ככוד נעשםײכלט טיש א קוק. הײנט - שםײצל איך אלײן בײם ריס;: אײונװאינ טו אויף ריר לײנן — און װי אםאל בלי זין טראנ איך הײנט שלים אקײנן. און נישט קןםפנד־ק טיט גאט םער צאװן איך די הא£נוננ אין שםילן, ם׳װעש אויף דעם דנא 6ין םײן שלים נאך הײליקער קאםף זיך *עשפילן. ײדיש־ בעי האדאװלץ אױ6נענען טיט נאט דעם סכםיך, םער פירט נישט םײן הארץ םלחםד״ 6ון טענטשישער פײן נעביירן בלײבט זי תםיד אן נחםה. םײן ברזםט נעה*ן 6יל טים קוילן פול׳ םיט שםיל־טליענריק 6ײער, א לײכטער בלאז אין םיט סלאטען 6ארצאפם וי די װעלט אוטגעהײעװ. געװיםש פין דעם האבן םאצטן אק חושך 6ון נאצטן באהאלטן, צי אייצעט 6רעך בפרהםיא קױלערנד װי נע*לען קאלטע. געװוסט 6ק דעם האבן פחות װאס זענען נעשריבן עק בײזן צו נײן די נויט פארגרעסערן רארט װו םען דארף זי רערלײזן. נעװוסט פון דעס האבן םחנות לונער בײ אלע עקן. לצנישע פענםטער־קוקער: עולה זאל?יך רערײעקז־ נעװוסט אז נאר זיך גענענען אנרירן אש 6ק טײן קוזנין— װעט פלוצים ס׳הארץ עקספלארירן םים קולית םאכט אין םרידה. אז קללות און װירערשפענונג ר׳קאן זיגלען םיט םאטן 6רעצע,