Literarishe bleter · 1926-07-23 · 116 (23.7.1926) · p. Seite 489

116 .זא ליטערזןריעזע בלעטער 89 די זנױײטע זײס םין א מזדאל, זזזגן זײ. אין, פון פײן זײט, הזןלס, אז סען שרײנס גישס קײן טןג-בוך םאר זיך אלײן, אין א1יב ין, םארגעסט םען אים נישט #ארגרענען. שין דער אנד/רער זײט שסײען אזעלכע כחבים אסס א1יף *זא ליםערארישער הזיך, אז עס איז אן עבירה ןןפצו• נעםען זײ בײ דער פענטשחײם. אין ראס איז דער סאל פיט םןלםםןןיס .אי.טיםען סאגיביך׳, װײל געװיסע זײסלעך םון אים געהןרן בי די בעססע, װןןס םןןל&םןוי ר.$ט איןזײן לענן ןןנגע־ שריבן. די םרטים װעגן די<ם לעבן 8ין גרויםע מענםשן, װי מיאיס זײ זןןלן נישט זײן, מ*כט זײ נישס קלענעראין אינזערע א1יגן, זײ םאכן זײ נאר םענםשלעכער. ײדיש: ג מ הןס ש1ין ין געגעבן אמאל אזא נעשטאלט. פארװאס האס ער זי פארהילס א ן אזא דורכגעלײסערטער ןןביעקטיװיסעט, דןם איז געװען א סשעביעלע אײגנשאשם םון זײן געדאנקען• גאגנ, װןס עם װערם לײצסער ני באנערען בשעת םען פאר• גלײצס די אדער יענע םנענע םון ,אננא קארענינא* םים דעם אדער יענעם זײםל 6ון זײן .אינטיםען טאג-בוך׳. אין זײנע װןרק איז םןלססאי געװןן געטלעך. און װןש שײך זײן לעבן, קענען םיר די שישסים נישס זײן איבער איס. א סך האלסן, או פען ם$ר נישט םארעפנסלעכן קײן שאגיביכער, אדער איגסלפע העםםן םון גרוישע םענטשן, װײל זײ װײזן אםט ארויס די נרויםע מענסשן 6ון זײער קא• םישער ןןדער םיאוםער זײס. םען דארף קײננזאל נישט װײזן מײנע ערשטע ליטערארישע שריט א ב ר ה ט ר ײ ז ע ד '. נ י ו * י א ר ק סרץ באװאםנט זיך מ־ט א לאנגער בלײםעדער און הויבם אן לעזן. לעזם אס א ססראםע, און שטעלס דך אס און םאכס א באמערקונג. א װאיט האס אים א נרילץ געםאן. ער סארקריםט זיך אין םירס עם אינער םיט דער בלײ- שעדער. איך דץ אין אײנע שרעק. ער האט שוין דרײ לידער דורכגעלעזן און עס האלס שמאל מיט םיר. און בו װאם האב אי־ אים גאר באדארפס װײזן אלע? נאר אס שסויסט ער זיך אן א1יף עסעס בעסערס. זײן סנים נעםם אן א םרײלעכן אויסדרוק. די אויגן עםענען זיך נאך ברײסער. דער סײער איז זיי נאך העלער. - ז־יער גוםן זײער גוטי ער לעזט עס נדך א פאל. שטײנער םאלן מיר אראס 6ון הארבן. און אבי איך האב ש1ין געפײנס, אז מיס פיר איז אויס. אבער דאס גליק דויערט נישט לאנב ער לעזם נאך עסלעכע און פעקט װידער, קרוםש זיך און קרעכבם זאגאר. עם האלס מיט םיר, הײםס עס, װידער שלענס. אבער װידער א נום לידל. זײן סנים שטראלס װידער אין ענדלעך באםערקט ער שטרענג: - איר האס װאס צו זאגן, אבער איר זאגס עם אין אײלעניש. און דער עיקר, זאגס ער װידער, דארםט איר לעין, לעזן אין לעק. איך מײן, אז ער איז שוק םיד און װיל דאס העםס, װעלכעס עד חאם א1י8ן טיש אװעקגעלײגט, ש1ין ביריקנעמען סרץ אבער לאזט נישס: - װארט, װאס אײלט אירז-שםײכלס ער-עס איז דאך דא נאך... ער נעסט זיך װידער. דאס גאנבע הע6ט םים הינדערט לידער איז סארשלונגעך איך באװונדער זײן געדולדו פיס א קלאסנדיקן הארבן װארט איך א1יף א רעזױםע. אין קאס האט םיר דורנגעבליבמ א ססוק םון חוםש: של נעליך םעל רגליך... א1יםן שרײביטיש זענען געלעגן אנגעװאר8ן סאסירן, מא• נוסקריסטן און 6ארשידענע העםסן און ב1יגנס. איך האנ מ1רא געהאס בובורירן זיך, װי עס האט ם1רא א ײנגער אומדער8ארענער נעםלקער ארײנגײענדיק זאס עושנע מאל אין א לאבאראסארױם םיס אויםרײםנדע םאטעריאלן• סרץ האט םיך באױיקט: - זעבט זיך... איך האב נעםאלנס. - װאס װילס איר, עסן זי סרינקזזן? םיין נאםו װאס זאל איך עגט6ערן? איך װיל בײדע יאכן נישט. איך 6יל, אז פיק פנים פלאפס מיר. - גארנישס... איך װיל גארנישט...-שטאמל א־ך. - נו, װע איר טרלנקין א שװארבע טאסע קאסע. - יז• יעבט בין איך א ליירנשא6סלעכער קאפע-סרינקער, אב ר די ערשטע סאסע שװארבע קאפע האב איך געפרונקען בײ סרבן... איך װ ל עם טאקע םארשרײבן. עס איז א זייער װלכפי• קער סונקם. איך בלן דעפאלס אלס געװען פיר און בװאנביק יאר. ה1יך און שלאנק, אויגן פארחלוםטע און באגערנדע. די טאסע קאסע האס מיך באריישס. איך בין נעװארן אויםגעלײגט. און א8שר איז געװען די אורזאכע סרבעס גוטע שביםוגג. - איך האב געלעזן אײער ״בוריקקער א הײם׳... זײער גוט... שיינע נילדער.,. אבער דל רײםען. איר זעגם בו ליטװלש... איך װיל עסעס ענסםערן, אסװענדן, אבער בי םעג איך עפ?... און איך שװײג. אלך סראכס בי זאל איך אים װײק די נײע לידער בי נישט, אבער אײדער איך באשלים וזענדם ער זיך םיר• - נו, האט איר עםעס נײעס געשריבן? זשענירט זיך נישט. װײזס אהערז איך שלעס אר1יס םון כוזעםיטאש א גענונ דיקלעצן הע6ס *ון גיב עס איבער ■רבן.