Literarishe bleter · 1926-07-23 · 116 (23.7.1926) · p. Seite 484

116 .זא ליטערארישע בלעכער 464 ,אייכעס שמזןסעב, _ ז$גס זי׳ — גאלע שםאםעם. און אם איז אירער א םישםןךױ אן אנדער װײבל האס בדעה עו זןןגן, אז דער סישסעך איז גאר אירער, װײזס איר ב־ןןשקע א בפירושע םעטקע, .ה$ם זי ש1ין נעװים נישס װןןם צו זזןגן, דאם װײבל׳. און די םעג װערן בײ אונז װאם אםןןל הײםער און נוד• נער, און אײגםןןל אין א םיםן םיטױןך אייסדערנאכם נעםם זי, ברזןשקע סײנע, און װיל אינגןנבן םאכן א שםארב. םען זעם ש1ין. אלע זעען שוין... װער ם׳װײםט אויפן גראדוםניק (םערםןםעטר), ױער עס 6ארשסײט אינם ד61ק, און *ן *נדערן, א דריםן דארף םען נןןרנישט דערעײלן קײן םעשי1ת. ער דערקןנס. אין דער נ$ז דערקןןנס ער! ...װעל איך עפעם דערלזןזן בו אזעלכע ר״ח הער איך זײ םן הסתם, איסלעכן פיסן קזןסער. או, איך זע אליץ, אז בראשקע איז טאקע שטארק שלאף. זי אםעםס קי־ץ און ןןפגע• הזןקס, זי עםנט נישט די אויגן. איר איז שױעי א הוסם עו טין (און דער דאקטןןר הןןם צוגעשיקם עפעס אזעלכעס בים הושט, און ער גיס איי קאם6ער, אזעלכע פראשקעס 6ון קאם• פער גים ער איר צום הא״גן). נו, איז אזעלכע זאכן סרע6ן זיך, און ס׳איז ןןן םבנ1ת. םײן םאטע איז נאר-װאם א1י6נעשסאנען (בײ זײ אין שסוב איז איצס אויך א גאנבער לאזארעס. אלע ליגן צעלײגם אױף די בעטלעך און א1יף די קאנאפעס און ם׳קןכס זיך אין טיף/ אין דער םאסע איז שוין אויפגעשסאנען, בםעם דער ער• שטער דארם אץ שטוב. האט ער זיך געבראכם צי שלעפן גו םיר. ער װעס שוין בײ םיר נעצםיקן• און סיר װעלן בײדע אכסונג געבן אייף ברכהלען. דערעיקר דארף םען נאר זען, ױ זאל איבערדעבן די נאכט. די אײן נאכם, אז ד װעם איבער• לעק, װעס אלץ אװעק צום נוטן. אז1י זאנן איע• נו, אױ א םגיאה איבערגיען א נאכסז איך םלםן סאםן? אינגװײען זענען םיר ו און ...םיר האבן דע־גייגן ב ז טאנ. און מיר האבן סאקע, א דאנק גאם, איבערגעקוםען. אששר נישט אז1י גרינג סוט זיך עם, װי ס׳רעדט זיך, אבער װער איז געבליבן גערעכם ז טאקע איך! דאנעישטיק אינדער6רי, אז נהום איז געקוםען, האב איך אים נעזאנט: ,פרײ זיך, נתופ!*, און אז1י װי אן עלכע• ר_ער םענפש האב איך גונעגעבן: ,ברכהלע איז אונזערעו׳- און לאה ברענגם אונז גװײ מאל א םאנ גרוםן 6ון חיהלען. אזא פיג נקע! דארף זי נעבעך אנריכטן גלות אין דער םרעסד. גי זי -אארבײסט דארט כאסש דאם אונסערשסע ליפעלע? און גי זי קװעלס אז1י, װי גו דער םאםען, גי נײןז לאה זאנט, אז ח־הלע לעבט אין קװעלט. זי ױארם נאר די םאםע זאל ניכער װערן געזונם. איך װײסז לאה איז זײער א צוגעלאזטער םענסש. קײנער אין שםאם װאלט אונז נישס סון אזא םובה, װי זי. ם׳איז דאך נישט קײן גרינגע ארבעס — גונעפען גו זיך א קינד פון דריטהאלבן חדשים, װינסערגײט. און אלײן װ1ינט מען אין א גיםער — א קיך םים אײגענע גװײ פיגלעך קינדער. און דא איז ה״נט א זון אינדר1יםן די פענצסער גײע| אפ םיט םרײלעכער שײן. און ם־ר איז טאקע פריילעך א1יםן סיר שױן געױים האלטן נאכן קרױיס און נאך די קליזםעס, און םיר װעלן ש1ק עםן נוטע זאכן, יאיכעלעך װעלן פיר עםן סיס געטריקנסע פענעצן, און נאך, און דערעיקר, מיר זאק זיך םאקע קאנען אײנהיםן 6ון אן איבעריקן ביסן... אבער דער דאקשאר, א1יב איר װילם װיםן, א־ז א1יך א גוסע קרעקיסניע. ער האלט דיר אין אײן באקלערן נײעסן. אנוסלטן איז ער נעקימען א־ן נים א1יף, אז םען דארף חיהלען גונעסען פין שטוב. — חיהלע קאן נאך הרגענען די מוםער און די םוםער װעט אוםברענגען חיהלען... — װאס הײסםז דארף םען דא לאנכ נישש געבן גו פארששײן, װארוכם דער דאקשאר, אז ער זאגס— מן הסתם ױײםס ער. און סאסער װײםם ער נישש אלץ בױן סיף, אבער ער זאגש, אז די םוסער, יעדעם סאל, װאם ױ ז1יגט אן דאם קינד, גיט אװעק א1־ף דעם איבעריקע כחית, אס די כח1ת. פיט װעלכע זי דאיף איצס פאר• היסן איר אײגן לעבן. האש איר ױך אײנס. און צװײסנס, דאס ק־נד, אייב ס־װעש ז1ינן א־בערנעברענסע סילך <בײ אזא היץ>, װעס עס א1יך קײן נוץ נישם האבן, נאר םארקערס. און נאך אםאל דאש אײגענע: — ה־ם אפ דאס קינר 6ון דער םושערס״װענן און די מוםער 6ץ דעס קינדם װענן! און נחוש איז א־נז נישס קיץ פעטער, נאר נענסער פון א בױדער. אים איז פון אונזערס־ועגן נאינישש בו׳שװער. און אין א װײםן, טיבתדיקז פייםארנן נעםש םען בײ אונז פאםעלעך אראפ דאם װיגעלע םון צװיש; דן בעםן, םען נעמש און םען פארקוטעם חיהלען אין שםאםעס, און חיהלע קלייבט זיך םיט איר װינ און םיט די סארגעלבסע פעלישקעס אין שכנות ארײן. שטעלם זיך 6אר ס׳א פנים ם׳באקוםען פליצים אונזערע מאגערע צװײ בעסן אן דעם װיגעלע אינם־םן, און ם׳א פנים א־ך ם־ט בראשקען האבן אן דעם ק נד. און רחלע אפילו גײם א1יך ארום א נאנגן סאג םיט אן אראפגעלאזענער נאז, אז1י װי א בר1גזע. איך דארף אײך זאגן, אז די שטוב האס אננעװ1ירן איר גאנגן חן, און בראשקע װײנם, און נחיס זוכם איבערן שםעםל םאםער האס זיך ערגעץ םארװאלגץרם א םאשינקן א1יף םילך אפצאפן (זאל זײן א1יך £אר א פשכן). אין ששעםל איז עם נישס געװען צי קריגן, האט נחים אנגעשפארס א םי;ף װערסט אין א דארף גו אן אלםער פריגישער לערערקע, און 6־ן דארסן איז ער געקיםען צי ל1י6ן א םארסאפעטער סאקע םים א םאשינקע. און בראשקע װערס אםאל אלץ אוםױ?ק.ר או; א־בער די נעכש םענהש זי זיך א1ים עפעם פים אזעלכע בחורים: .אז זי דארף זײ נישט האב;!*, ,זײ סשעפען זיך צו איר, נאר עם איז אזםזיסש...*. ,יײ זענען א־ר פריינס?,.. נאענסע, אײגענע?... נײן! זי האש נישש געהע-ט פין אזעלכע פרײנט. גײט זיך גע• זינטערהיים! גײם, םינװאנען א־ר זײנש געקוםען:* — זי טענהס הויך און זי איז א1יםג/ר;גס. אן אנדערש םאל טיידס ױ זיך ביינאכס םים די שםאסעס, װאס די פאגראםםשיקעס האבן אימגעקערס: ,דאס, - זאנס זי, — איז עפעצנש, און יענץ איז םאקע אירס א לײבעלע.. נאר איר זענם א םבין, װי ם׳האט עם גע• ריסן, געקנײסשש, אז1י װי 8ץ א חזירישן פױל ארויס!' װײ• סער, זאנם זי, אז זי האס געהערם, ױאס ם׳םײלם ביי דער רביגן א ק1יש םיט זאכן.. םען האש אהינצי צענ1יפנעטראנן, און אלע גײען אהין דערקאנען.