Literarishe bleter · 1926-07-16 · 115 (16.7.1926) · p. Seite 469

469 ליטערארישע נלעטער 115 .זא װאס צו קייפן, און אייג ס׳ז$ל אשילו זײן, איז הײנם נישס$ )ײער ס־זןןר 6*רק1י6ן). אין קינדע־ ןןדעד 6רײנם הײבן אן זאגן קדיש. און אײב דןןרט אין ששוב זענען דא נןןן א 6ינף חולאים, דארף סען װײנען שטיל, און װען יענע םרעגן א1יף .איצלען׳ ןןדער .בײלען*, דןןרף םען זײ ענטשערן, אז זײ זענען ןןװעקנעגאנגען, ןדער ם׳הןןש זײ איבערגעפירש אין שם-טאל. אזוי זןז ס׳איז שוין קלןור םארװןס םון אונזערע 6רײנם קומש צי אינז קײנער נישס ארײן, חיץ נחימען, םײן װייבלס 6עשער, ם־ס זײן װײב-לאהן. אין נח־ם איז א ױנגערמאן, א נושער חביהםאן-א ססאלער איז ער (6ון דעם נחוםען איז 6אראן א סך צי דערצײלן, װעס עס אששר זײן אין א נאזונדער םעשהו. אין נחים איז ששארק אננעבינדן אין זיינע פליםעניקעם, און נחוםש װ יבל איז אייך א ששוםע אין זי איז צי אינז צו- גענינדן, אלז ,זײ״ קימען צו אינז צו צװײ םאל יעדן טןג. און אין ששוב, ביי דער באלעבאשישקײס, באגײען םיר זיך שוין םיס אײן רחלען.;סוף קיםש) װײל סי6ים איז דאך אן .אנשםעקנדיקע קרענק1' איז צו אונז קיםש םען ארײן װינציק-װןס, װײל אנדערע 6ין אינזערע קרובים האלםן שוין א6ילי בײ דעם .קריױם׳. און די, װאס קוםען־איבער דעם קריזים איז געװענדם װי אזוי: אויב םיטן לעבן, טאר םען א לאנצע צײם נישס ארוים 6ון ששונ. פען דארף שליאאען אין שסעקישיכלעך און םען דארף זיך היסן םים א ביםן. אהא, װי6יל םענסשן ם׳זענען ביי אונז געגאנגען שון דער װעלס סאקע נ$ד איבער אײן ביםן. און דו םענסט אשילו זײן א קבק םון אלע יארן, אדער א םשאלער, צי א םעפער אשילו, םוזסו איצס עםן נאר װײצנס און צו קלײנע שםיקעלעך, און אויב מען קען אויסשירן א יאיכעלע 6ון עוף, דארף םען אנשריקענען פענעצן און ארײנבראקן א האלב אענענל אין האלב םון א קלײן סעלערל יוך... יא, אזוי איז םען זיך נוהנ אלץ בײ די, בײ װעםען דער קריזים 6ירס םיםן לענן, אין בײ װעםען, חלילה, םארקערס, איז דאן גאר נישסא װאס צו רײדן. צ־נדם םען ליכש און מען רייסס אלםע װעש א1יף תכריכים זקײן נײע איז נישםא םאר• מײנע ערשטע ליטערארישע שריט אברהנמ רײזעו/ניו־יארק יא, דאם איז ער. *ינקט װי דאס בילד אויםן םאדערבלאם םון .העונב׳, אבער די א1יגן זענען דא גרעסער און לעבעדי• קער. לאכעדיקע אייגן. םײן םארװירונג איז גלײך םארשװונדן. איך האב אים אפנעשטעלס אן צערעסאניעם אזן זיך 6ארגעשסעלס. — אך, זײער אננענעם... אז1י... רײזען... װען זענם איר נעקוםעןז אין אײדער איך האב אים געענסםערס, האם ער םיר ברידערלעך זיין האנם א1יף סײן שלייצע ארויםגעלײגס און זיך געװענדס: — איר קוםם צו םיר הײנם אהײם. איר װייםם דאך— צענעלניאנע 1. דרײ א זײגער... דא ארבעם איך בלו׳ז... דרײ ביך איך 6רײ... זאלס איר קוםען. — א, יאי.-האב איך פאיויכערס,—דריי א זײגער. געװלס. אנסשולדיקט, װאס איך האב אײך דא געשסערט... געוױס האס פרץ אנסשולדיקס. האס ער דען נישס דער• קענם אין םיינע א1יגן םײן אומגערולד צו זען איסװאס6ריער? א1יף ײננע שרייבער איז ער ש1ין געװען געגוג םבין. ער האס םיר סרײנדלעך שםײכלענדיק דערלאנגם די האנד. איןו האב נאך קײנםאל אז1י שרום נישט געדריקס א האנם, חי אין יענער םינוט שרצעס. עם איז געװען א ברללםע, װארעמע האנטו ׳ — אלזא, דרײ א זײגעח—האס ער םיר צוגעשריגן, איז זינגענדיק, װי זײן שםײגער בײם ארויפנײן, איז ער אר1יף א1יף די םרעש. םון בען ביז דרײ א זײער איז בלויז 6ינף שעה• נישט ק־ין סך. אבעד געצויגן האבן זײ זיך 6אר מיר װי פאר א געליבסן, װען ער גרײט זיך צו גײן זעען זײן געליבסע. גע■ װים האב איך םרצן ליב געהאם• — אך, ס־ארא אויגןו-האב איך דערצײלס אין םײן הא• םעל דעם אײננסיםער, װעלכער איז אלײן געװען א לעזער. דער אײגנטיםער האס צונעגעבן: 111 נאכדעם װי איך האב אפגעדרוקס אין ,ײו׳ א פאר קלײ• נע לירישע לידער אין די פאעםע מײן ,צוריקער א הײם׳, האב איך םיך אװעקגעלאזם קײן װארשע. אבער כאשש אין יענער צײם האס ש1ין פרץ גארנישס ארויסגעגעבן און איך בין ש1ין געװען םער פארבונדן פיםן ,ײד׳, בין איך דאך םיר געפארן צו סרצן, אײרער צום ,ײר׳. פארן קײן װארשע האם געהײםן םארן צו פרצן... קופענדיק קײן װארשע, האב איך דאך דעם ערשסן װי• זים געםאכש אין דער רעדאקציע 6ין .ײד׳, אבער געװען איז עס בלויז דער6אר, װאס צו םרצן צי גײן האב איך זיך ערשט געװאלט םכ־ן זײן. ערשס דארס האב איך געתאלס געװאר װערן, װי אזוי ארום םען קען צו אים צוקוםען. און אויםן דריסן םאג ערשס האב איך זיך געלאזם גײן צו איס. איך האב דער6ארן בײ די םענטשן פח ,ײד׳, אז פרצן קען םען זען דרײ א זײגער נאכם־סאג בײ אים אין װ1ינוננ און םון צען אינדערפרי אין דער גםינע, װו ער איז א באאםשער געװען. אין קען איצם נישם םארשסײן, 8ארװאס האב איך בעםער אויסגעקליבן די גםינע. געקוםען בין איך אין גםינע ארום האלב צען אינדער6רי און געװארט א1יף אים אין גרויםן קארידאר. די באדינער האבן םיך װי 6ארדעכסיק אנגעקוקס; איך בין קענסיק געװען צורודעדס, און אײנער 6ון די האס סיך געשרעגס א1יף סייליש: װעמען און װאס איך דארף. איך הןב געענסםערס, אז איך דארף זען פרצן און םען האם םיר אנגע• װיזן א שםול צו זעצן זיך און װארסן. פים פרצעם באזוכער איז םען זיך באגאננען דארם העםליך... ענדלעך האב איך באםערקם, װי עס לאזס זיך אייף די שסיגן א םאן 6ון א יאר 6ערציק 6ון פיםעלן װוקס פים גרויסע, עכם־פיילישע װאנסעם. איך האב גלײך דערפילס, אז דאם איז ער. א־ך הןב םיך א1י6געששעלם אץ זיך געלאזס קעגן אים.