Literarishe bleter · 1926-07-02 · 113 (2.7.1926) · p. Seite 437

437 ליטערארישע בלעטער 113 .זא זןסנעשטעלס. ער הןס נעגיםערס סיס אלע אנרים, סאפנדיק םיט די נאזלענער אין אנשסעלנדיק די אייערן א1יף װינס. ד י ם י הןם זיך סארסראכס. אדרימן הןןם אים *6רענ נעס$ן: ,סארװאם פאכס ער *ז1י, 6עסער? - ד$ם איז אן ןגער, םײן קינד; ער הןןס געםוזס דער• שםעקן א שקאפע אין שכנישאשם; * אויער םח זיך דן געםינען אץ דער נןנס 6ין אינז םיס א שקאאע. אי. דןס װעס זיך שלעכס ענדיקן הײנסיקע נאכס!' דער פעםער ד י ם י האם זיך דרײ םאל איבערגעעלםט םים א בלויזן קאס: ,זןןל אינז דער א1יבערשםער אויםהיםן 6ין א אזםגליק!' אין ער האם אײסגעשפיגן אן א זײס: ,ט6יי, סײװל, גײ אװעק אין מדברו׳ ער איז אראפ פין װאנן, אנגענוםען דעם אגער םארן עיים און גע6ירט אים אז1י א שסיקל װעגס; ■לועלונג האם די איםגליקלעכע חיה בתײ פאל א הירזשע געםאן אין האנס פין איר בעליהבית. דער מענםש האט גע6ילם, װי די האר שסעלן זיך אים א1יף אונסערן היסל• דאם בלום האם איב אעלאג געטאן בום קאס. ער האם אנגעהויבן װילד *ו שלאנן. ביערשס םים די קולאקעס, םים די סיס, דערנאך םים א 6לאקן, װאם ער האם ארויםנעריםן פון װאגן, אין האם זיך בובראכן אויף ב־יײען סין די שםארקע קלעס. רער םערר איז וױלד געװארן, זײן חבר האס זיך אויך דערשראקן און בײדע האבן ייך אײעקגעלאזם אין א אימנעבויםסן לויף. זײ האבן פארלאק דעם װעג, ארײן אין א נישס באאר• בעס פעלד, װו דער פעםער איז נישם געװען בבח זײ צו באהערשן. דער אגער האם כםדר געהירזשעט און געשלעסט דעם װאגן בו די זוםסן בו, און דיפי, װעלכער האס זיך אנגעשטרענגם אים ארויםגושירן א1י6ן װעג, האס זיך דערזען א 6־ןרשלעפסן, א אייםגעשעסטן, גםעס א צעקװעםשםן, םים צו־ 6ליקםע בגדים אין מים הויזן, א העלפט פון װעלכע ער האם סארלארן אין װילדן ל1יף. דא איז געשען ראם שרעקלעכע: אין םיםן ל1י6ן האם ד י מ י ארײנגעשםעקט דעם שנײדימעסער אין בויך םון אגער, או, געבליבן שסײן. דער שארף איז אדורך די גאנצע לענג םון בױך, װעלכער האם זין אייםגעלײדיקם. די אריסע חיה איז נעפ?לן, װי געםראםן פון בליץ. אדריאן האם א געשריי געסאן, פארלארן דעם באװיםסזײן און זיך אײםנעצויגן א1ישן סשערעס. ער האם ז ך אויסגעכאסם 6ון ק1לית-גערויש. שװאך באלויכםן םון ערשסן 6ריםארנן-שײן, האבן צװישן זיך געשםועסס דער פעטער דיםי און דער זוםסןיש1םר. זיי זענ?ן געשםאנען 6אר דעד נכלה םינם פערד, װאס א־ז געלעגן אץ א ליזשע בלוס, די געדערים צעװארפן ארום א ם. ,זײ א גיםער, א ס פ א ן—האט גערערט דער סעטער— גיב מיר נישט איבער אץ גערילס. כ׳בין שיין גענוג געשסראםט, װי די זעסם. ני־זשע, זײ א גיסער, אסמאן!' דער סערק, ריזיק גר1יס, םיסן ביקס אויף אײן בארקע, פיטן שפײויזאק א1יף דער צװײסער, םים א װאקם^נעם קופער• נעס פניס, םים א פינססערן אץ םארשסנדיקן בליק,-האס 6ארי לײגם די הענס סארן איפגליק און גערעדס אויף אק1ים שאר■ שטענדלעכן רומעניש: .םיר זײן גום... מיר נישם־ קען זײן גוס, דימי באיאר םיר צאל, באיאר מוז דינס: — דער באיאר װעם ש1ץ אריםער נישט װערן... און זיך װענדנדיק צו ארריאנען: .װאס, ביסס נישט הונגעריק? קום, לאםיר עםעס איבערבײםן...' ער האס םים די דלאניעס צעקװעטשט א ציבעלע, זי באשאסן םיט זאלץ, און די העלפט געגעבן זײן פליםעניק אנ• שסאט נעבראטנס• ציזאםען מים םאםאליגע האט עס זײ זײער געשםעקט. די פ ל א ס ק א איז איבערגענאנגען 6ון האנס צו האנס■ ,די 6ערד זענען רולק?' ,יא, האש געענטפערט אדריאן, אבער דער 6ון רעכטס עםש נישש אין ששעלט אן כסדר די א1יערן אויפן װינם. .די םיאוםע באשע&ענישד ער האם גענוםען דעם שנײדיםעסער אין איז אװעק נאך דער צװײטער דרום. דרום האס געהײסן דער נאנג 6ון װעלכן ם׳פלענט ברעננען צװײ סשערעס׳בינטלעך אונםער די אריםס; אינאװנ< נאצן קומען 6ובם יאריד, פלעגט םען זאנן: ,דאס איז געװען א משא פון צען, צװעלף, אדער פופצן דרוםורי,' אץ דאס אלץ פאר דרײ, 6־ר, אדער 6־נף 6ראנק, פאר פאטערנישן אין דראםעס אן א נאפען, װי דאם איז געשען אין דער דאויקעו נאכס• ס׳האס שוין געהאלטן ב־ים זעקסטן ד ר ו ם אץ ד י ם י האס זיך װידער געקליבן אװעקצוגײן, בעת א שנײדיקער הירזשען האם צעריםן די שםילקײט און אים צוגעשםידט צום ארם• א ד ר י א ן איז פארנלױוערס געװארן ניזן מארך פין די בײנער: ער האש געקענט דעם נעם 6ין זיץ פעםער. דער לעצסער איז דערשינען םים לײדיקע חענס, אנגעכםורעט. םיט א ק1ל 6ון א גוטן פאטער האט ער גערעדם צום 6ארזינדיקטן פערד, דעם 6ין רעכסס: ,נאס מײנזר, װאם םיט זיך דא! װעסס דאך נישס זײן אז1י שלעכם םיר אנצוםאכן אן עסק... װאם פעלם ד־ר דען?' ער האש אים א נלעש געס ן אץ געזאגט צו אדריאנען, אװעקגײענדיק: ,בלײב שטײן, לעבן אים... ער לאנגװײלט זיך. לאז אים נישט אראפ 6ון א1יג• נאך א פאר ב־נטלעך, בלויז אז1י פיל, כרי נישס ארויםצוריפן קײן לײט־שע געלעכםערס אוי6ן יאריד, - אין מיר 6ארן אװעק.' ער האט נאך נישש באװ זן צו םארשװינדן אין געדיכםע• ניש 6ין סשערעס, װי ער איז שוין ־וירער נעקימען צול1י6ן: דער 6ערד האט װידער אר1יסגעלאזט א הירזשען: — הײליקער נאםען 6ון דער נתולה, כ׳עם א1יף דײנע אייע־ן, אויב דו םאכסס דײנע שסיק!' זיך װארפנדיק א1י6ן פערד. האט ער אים םיטן פיס דער• לאנגט א זעץ אין ב1יך, װאם האס װײטאגדיק אפגעקלונגען. די אריםע חיה האט אוי6געציטערט 6ון קדאפ אין אוםגעדרײם דעם קאם, כדי אנציקיקן םים אירע גוסע אייגן דעם, װאס האם איר געשלאגן• א ד ר י א ן האט נעציםערט, אקוראט װי ער נו6א װאלס באקוםען מיסן סוס אין די געדערים. ער האט געבעטן דעם 8עםער, ער זאל םער נישט שלאגן דעם סערד. .לאםיר אײנשפאנעןי — האס געזאגס דער םײער — ם׳איז נישטא ױאס צו םאצן, ער װעט אונז ארויסנעבן... צו אלדי רוחית, אס א שלימולדיקע נאצם!' זײ האנן זיך געלאזס אין װעג. ס׳איז נאך געװען פינצ• סעד. אײדער ם׳איז נאך ארויסגעםארן 6ון די זוםפן, האס דער 6ערד זיך אםגעזאגט װײסער צו ציען; ער האם זיך לחלוסין