Literarishe bleter · 1926-06-11 · 110 (11.6.1926) · p. Seite 382

382 ליטערארישע בלעטער 110 .מא די געשיכטע מיט מײו טויבנשלאק אי• באבעל / מ$םקװע א1יף דער ערד, און דאס אינגעװײד 6ון דעם געקחעסשטן םייגל האט אראםגערינען 6ון םײן שלײף. דןס איננעװײד הןס גע• רינען איבער םײנע ב*קן> נןשלענגלם זיך, נאשםריגס און פארבלענדט םיך. די צארסע ט1יבן־קישקעם הןבן געבויזעס א1יף פײן שסערן׳ און איך האב סארםאכס םײן לעצסן נישס אארקלעפטן א1יג, פדי נישט צו זען 6אר זיך די מעלס, מאס א:ז געװען אויםגעשסרײט נעבן םיר• אס די װעלם איז געװען קלײן און שרעקלעך• א שסײנדל איז געלעגן 6אר םײנע א1יגן א ששײנדל, װאס איז נעװען א1יםגעשסשערבעס, װי א םנים 6ון א זקנה םיס א גרויסן קינבאק• נישט.װײם האם זיך געװאלנערס א שטיקל שטריקל, נעזואלגערס זיך א עינסל 6עדערן, װאס האבן נאך געאשעםט. םײן מעלט איז געװען קלײן און שרעק- לעך. איך האב םארפאכס די א1יגן, פדי נישט צו זען די װעלס, און האב זיך צונעדריקס צו דער ערד, װאם איז געלעגן אונ• טער םיר שסום און בארויקט. און די אײגגעםראסענע ערד איז םיט גארנישס געװען ענלעך צו אונזער לעבן און צום װארסן א1יף אײװונגען אין אונזער לעבן. ערגעץ״װײס איז איבער דער ערד געפארן דער אופגליק א1יף א פונסערן 6ערד, אבער דער רעש םון די טלאען איז נעװארן אלץ שװאכער, באלד אינגאנצן םארשװונק, און א שסיל-שװייגעניש, א ביטערע שטיל״שװײגעניש, װאם איבערראשט אמאל קינדער אין אן עת־צרה, האט •לובים פארװישש די גרעניץ צװישן מײן צאסלדיקן גוף און דער פאר• נליװערסער ערד. די ערד פײנע האס געשםעקט םיס םײכסע טיםענישן, מיט לבר און פיס בלוםען• איך האב דערסילס איר ריח און האב זיך צעװײנס׳ איצט ש1ין פרײ 6ון יעק שרעק. איך בין געגאננען איבער א פרעפדער נאס, װאם איז געװען אננעשטעלס םיט װײםע קעםםלעך, געגאנגען סארסוצט אין פאר בלוסיקסע פעדערן, אײנער אלײן אין מיסן פראסואר, װאס איז געױען א1יםגעקערס און רײן׳ װי אין א זונסאג. איך האב גע■ װײנט פינם פילן הארצן, אז1י ביטער, אז1י גליקלעך געװײנס װי ש1ין קײנסאל נישם מער אין פײן לענן. די װײס׳געװארענע דראסן האבן געהודזשעם אין דער ה1יך׳ א רירעװדיק הייף-הינםל איז נעלאטן 6אר1יס, און אין א זײטיקן געסל האם א ױנגער ס1יער געבראכן א ש1ינ אק כאריטאן אפרתיס ה1יז. ער האם זײ געבראק םיט א הילצערנעפ האסער׳ האס זיך פאימאסטן םיסן גאנצן קערסער און האכ נעזיפצט און נישם א1י6נעהערס שםײכלען םיסן גוסן שפײכל פון שיכרות, און אינערלעכער קראסם. די נאנצע גאס איז 8וי געװען םיס געבראזגערײ און קנאקערײ 6ון דעם י׳אלץ, ײאי האס דך צעפלייגן אין אלן זײסן. דער פ1יער האט געהאקכ נאר כדי אײנצובייגן זיך, װערן סארשװיצס און אויסצושוײען די אויסערגעװײנלעכע װערטער א1יף א אייםטערלישער נישם- רוםישער שפראך. ער האס זײ א1יסנעשריען און א1יסגעזונגען און שסארק געגלאנצט פים זײנע העל״בלויע אייגן׳ ביז א1יף (סוף). אנער די פר1י םיטן פליענדיקן קלײד איז ש1ין נישט געװען. איר אנטקענן איז פון ראג אד1יסגע6ל1יגן א טרײסלענ• דיקער מאגן. אק װאגן איז געשסאנען א דארף*ױנג, א1יסנעצ1ינן אין זיין גאנצער גױיס. — װוהין זענען עס די םענטשן געלאםן?-האס דער ױנג געסרעגס און א םאך געסון םים די ר1יטע לײצעם אי־ף די קדיאטשעס, װאס זענען געשםרונגען אין זײער געשפאן. — אלע זענען א1יף סאנארנע, האס םאקארענקא בעסנדיק נעזאגס,—דארם זענען אלע׳ האיציקער םענטש דו; װאס דו װעסט נאר האבי, שלעפ צו פיר, איך ק1יף אלץ. דערהערם װעגן סאבאדנע, האס ש1ין דער ױנג נישם געםאכט קײן שהי1ת... ער האם זיך א1יסגעבוינן אויף סארנט און?ןשםײם נעטון די געפלעקסע 6ערד. די םערד האבן א שפרונג געםון, װי קעלבלעך, א דרײ-געסון םיס די שםוציקע הינטנס און םיט גר1ים איםפעס זיך א לאז נעטון 6אר1ים. דאם געלע געםל איז װײםער געבליבן געל און ■וסט; דאמאלס האט דער אנ6יסיקער אננעשסעלט א1יף םיר זײנע אייסגעלאשענע אייגן. — םיך האם עס נאס אפגעזוכט, פאױואס—האט ער אן א 6ונק לעבן געזאנס,-בין איך דןןן אלעםענס קרבן, סארװאס... און םאקארענקא האש א1יסגעשםרעקס צו מיר זײן האנס םיט פלעקן, זײן אפאפלעקסישע קרעציקע האנס• — װאס האסטו דארט אין סארבע,—האס ער נעזאגס און גענוםען דעם זעקל׳ װאס האט נעװאריםס םײן הארץ• םים זיץ דיקער האנט האט די קאליקע א רודער געסון צװישן די ט1יבן און האט אר1יםגעשלעפם פון דארכן א העל• ר1יס סײבל. דער פ1ינל האס 6ארװארפן די פיסלעך און אזוי נעלענן בײ אים א1יף דער דלאניע• — ט1יבן,—האם פאקארענקא געזאנם. און, םקריפענדיק פיס די רעדער צונע6ארן צו םיר,-ס1יבן,-האס ער װי אן אוםפארםײדלעכער װידער-קול איבערנעחזרם און םיר א פאסש נעסון אין באק ארײן• ער הדס םיר א פאסש נעטון םיט דער צונ1י6געדריקסער דלאניע, דאס סײבעלע האס א קדאך געסון בײ םיר א1י6ן שלײף, קאטױשעס װאטאװער הינסן האם זיך פלוצים א דרײ• געסון אין םײנע שװאו צאפלען. און איך בין א 6אל געסון א1יף דער ערד, א פאל געטון אין םײן נײעם םאנםל. — דעם ז1יםען זײערן דארף םען א1יסראסן,-האס קא• סױשא געזאגס דאםאלס *י1 י7 א1י6געה1יבן פון די סשיםקעס,- אבקיקן קאן איך נישם דעם ז1יםען זײערן און די שסינקענדיקע םענער זײערע••. זי האט נאך עסעס נעזאגס װעגן דעם ז1יםען אונזערן, אכעי איך האב ש1ין מער גארנישט נעהערס• איך בין נעלעגן צר די אבאנענטו פױ די ״ליט. בלעטער״! מיטן ברמער 12ו װערט פארעבדיהט דער 2--טער קװארטאל. די א?ע׳ וראם האבן; אבאבירט די ״בלעטער״ ביזן ו־טן י ר ל י׳ ורערן געבעטן גלײך באנײעז דעם אבאנאמענט. ־ י ו