Literarishe bleter · 1926-06-11 · 110 (11.6.1926) · p. Seite 381

110 .זא ליטערארישע בלעטער 381 שסילע טר1יי—אין זײ הןב איך געזען דןןס בעםערע פון יןןסמ• נישן ןןלק. דער פרילינג האט געשםילש בװישן די בלוםען, םיט אז1י םיל ליבשא6ם דערבוינענע, און םיאיז נעװען א װײםאג צו םראכםן, אז ער באד^רף גײן אין םורפע *רײן ם*ר זײן םיםער זןןרג און איבערגעגעבנקײם צו זײן םאלק. נ8ו 8 רנע םון שטילשװיינן אין זיין בלוםען-גערטנדל האבן םיר זיך געזעגנט. סאקיא עייזכו*;), >>סריל 1926. םיך ארײנגעםירט און באװיזן דעם אונטערשסן ציםער• 8 83• ראקםער-שטריך ביי די יאםאנער צו באװײזן די שטוב. אין דער זוניקער זײם — 8 קלײן װערןנדעלע םים 8 םיני8טור גערםנדל, 8לערלײ בויםעלעך און בלוםען אין טעפ. און צװישן די םלאנצונגען האט ייך 8 שװערע, געלע קאץ נעװ^ריםם אין דער זון. זײ ה^בן םיר מים ליבע אננעװיזן אייף יעדן בלעםעלע, װאם װיקלס זיך שיין ארייס אנסקענן דער זין אין 8 םיני8סור קארשנבויםעלע װ$ס האם שיין 8 םאר קג^םםן ב^װיזן. איך האב ב^םי^כס זײן פײנעם בודיי8*ק8ם, און בײם זייס זײן צא־סע לידער צום יינגל ה לײװיק ׳ גױ״יארק דורכגעשפאלטן ערשטן שאלעכץ הארטן - # עפענען אלײן זיך שוין די װײכע טיפז. אויך צו אונז װאס נענטער, שטאל פון צײנעח אונזער לײב איז דינער נאך און װײכער; נעם, א, זיםער שוידער׳ דורך אונז אלע בײנער, ביז פון אונזער דינקײט װעט נישט זײן הײן זכר. אקער איבער אונז - אקער שוין אריבער, לונגען אונזערע - צעעפנטע פיר װײטן; צו דעם ליבן שװעל פון אונזער נײעם שטיבל - דער, װאס דארף פארזײען אונז, שוין קומט צו רײטן אט א בינדט ער צו צום ברײטן גארטל קארב מיט זריעה, און זײן האנט נעמט זײען; - װי געװארט אויף אקער - אויך אויף זאמעי װארטן, דורכגעזוניקטע, אין רײ מיט אלע רײעז• זרן-אויפשײן די ײרישע ק*ל#ניסםן 6ין גןיוידםןט טאנצט, שװעלז, טאנצט, הוימענס, הילט זיר׳ פעלדער׳ אין באגינענדיקן װײרוך; זיבנפענסטערדיק צעפראלן זיך די רוימען פארן אנהום פונם מזרחדיקן אורח• גוט איז אונז אלעמען צו זײן געפעדערט, אונטערטראגן אונזער האפ צום גאב פון פלאהער, און דערנאך, מיט אלע בײטן ,ון די פעלדער, זיך אנידערלײגן װארטן אויפן אהער• אהער לאזט נישט לאנג אויף זיך צו װארטן׳ זײנע צײנער זעבען נאך פון נאכט געשליפן; צ ו ד י פ א ע ט ו ש• ל• שנײדערמאי / האזשימיעזש װען ם׳האבן זאנגען גאלדענע זיך געװיגט׳ געשעפטשעט תפלות צו גאט דעם האר, יאט אזוי װי ם׳האבן באשריבן די אמאליהע פאעטן) שעפטשען הײנט משוגענע׳אויף די ראגן פון די גאםן צו א יעדערן פארבײגײער־מאן• ארבעטער פאעטןן ס׳ליגן פארװארלאזטע די אהערם אױף די פעלדער, טא פארלאזט זשע די שטאט, װײל ס׳רופט דער גרויסער פרײדו־פרילזנג: ארבעט• כ׳װיל רעדן הײנט מ?ט גאנצע פולע שורות• ארבעטער פאעטך מיר האבן פארלאזט די אקערם אין די פעלדער וען ױנגער פרילינג האט געשריגן פון דער ערד, אוןיאויף די גאסן פון דער שטאט װי פוסטע גלעקער הויל געהלונגען און אלײן געפירט צום שײטער פון פארגאנג• אין אונזערע שװע&זערן װאם פלעגן קומע־ אין די באגלנענם װעלכע פרײדיהע, צעזונגענע, :־יט די םערפן אויף די אקםלעז, /