Literarishe bleter · 1926-05-21 · 107 (21.5.1926) · p. Seite 330

107 .זא ליטערארישע בלעטער 330 די קיניגלן ד,ןם געזןןגס: — א?ך איזבל, די קיניגץ, הײם דיר טרינקען 6ון אים. און ער הןום א1?םגעטרונקען 6ין בעכער, װןס אחגעװען א1יםגעהאקם םין טײערן אמעסיסם. דערנאך הןןט זיך דל קינלגין נעװדנדם בו נבותן: — איך בין שײן. ס׳איז נישםא קיין עװייםע שענער םון םיר א1יף דער ערד. ניב מיר א קוש. נבות האם געענםםערם: — דו ב?זט אתאבס װײב, דעם םלך פון ש1םר1ן. קײנער װאגט ד?ך נישם קושן, א1יםער דעם םלך. די קיניגין האס אנער געזאגט: — אלך בין איזבל, דל קיניג?ן, און דא םוזם מיך א קוש טאן. און זי האס ארומנעװיקלם זײן האלדז םיס אירע הענס, װאם האבן געהאט.דעם קאללר פון העלפאנס־בײן אז1י, אז ער האט נישט געקענם אנסל1י6ן. און דאן האט זי ה1יך גערו6ן: ,אחאב, אחאביז ׳ דער םלך האט דערהערט און, ארײנקומענדיק האט ער דערזען, װי זײערע לע6צן האבן ז?ך בוזאמענגעגאסן און װי די הענס אירע מיםן קאליר 6ון העלפאנםבײן האבן זיך ארוםגע• װיקלט אױם זײן האלדז. םשוגע סאר צארן האם ער אדורכנעשסאכן טיסן שװערד נבות היזרעאלי, װעלכער א?ז א ס1יםער אין א םארבלוםלקסער אנידערנעפאלן א1יף דעם םירםלשטײנערנעם דלל. װען דער קינלג האט דערזען זײן םרײען 6רײנם ם1ים םון זײן האנם, האט אלם 6ארלאזט דער כעם און זײן הארץ אױ אלבערפולט געװארן םיט חרטה און טר1יער. — א, נבות, מיק װא6ן*טרעגער און טרײער 6רײנט, דו, װאס האסש םיך צװײ םאל געראטעװעס דאם לעבן אין שלאכס, צי דען האב איך װלרקלעך דיך דערהרגעס םלס דל דאזיקע הענט און דאס בלוט אויף זײ איז װירקלעך דאם בלום םון דײן יוננן הארץ? בעםער װאלט עס געװען םײן אײגן בלוט. און איך װאלם געלעגן ט1ים, װי דו ליגסט איצטו דער צער האט נעגעסן זײן הארץ און זײן יאםער האט 6ארט1יבט דל ליםס. און איזבל, די קלניגלן, האט א שםײבל געטאן םיש אן אויםטערל־שן שטילן שמײצל, ענלעך א1יף א בלאז פון א אװנט• װלנשל אין זוםער צײט, מלם אזא צארטן און שטללן שםײכל: ,נײן, קיניג, דײנע קלאג-רײד האבן קײן זין נישם און דײנע טרערן זענזן אוםזלסס: דו האסם גיכער זיך באדארפם 6רײען, װײל דער װײננארשן, װו דאס גראז איז גרין און װו עם םליען 6ײגל, װעט איצט זיין םיינער׳... יביאל טשארבי ערשט ערשינעל לײכטע פערזו ־' (לידער) *רלז סזו קעםלען אנגעלאדן מים םארפים און א1צר1ת םאר פײנע תענוגים װעגן שניידן אן א1י6הער אדורך דעם גר1יסן םדבר, װיגנדיק ז־ך אין זײער שסילן גאנג. און יעדער מןנטש איז םײן קנעכט, װארים םײן שײנקײס איו אלמעכטיק. אפילו רו םאלםס םאר מײנע םיס, דו אתאב, דער םלך פון ש1םר1ן. אבער בײ די ט1יערן 6ון םײן פאלאץ ליגס א ײײנגארסן: דאס נראז אין אלם איז גרין און פײגל 6ליען אין אים ארום, און ער געהערס צו אן אנד;רן< דעריבער זי6ץ איך אז1י. האט אחאב געואגט: — נ׳שס זי6ץ, א, איזבל, װארים דער װײנגארסן, װו דאס גראז אױ גרין און װו עס פליען אופ פײגל, װעס זײן דײנער. די ערד פון דעם װײנגארטן געהערט נבותן, ער איז םײן װא6ן• טרעגער און טרײער םרײנט, װעלכער האט צױײ םאל גערא• טעװעס םײן לעבן א1י6ן שלאכט-פעלד. און ער האס געשיקט רופן נבות היזרעאל. נבות איז גע• װען א צױײאונצװאנציק יןןרלק ײנגל מים א ליב פנים. א שטארקער אץ א שלאנקער א ז ער נעשסאנען םארן קיניג און דער קיניג האם געואגט: — די םלכה פארלאנגט דײן װײנגארטן. איך װעל איבש הײםן 6ארדעקן םיט גאלדערנע מטבע1ת און דיסענטן, װאס די װעםט באקוםען אנשטאס דעם שסיקל ערד. װאס די זאלסם נישט פארלאנגען צי אין בביד צי אין א1צר1ת, - אלץ װעסשו בא• קוםען, װײל די קיניגין װיל, אז דײן װײנגארסן זאל צו איר געהערן אבער נבות האט געענטםערט: — נײן, קיניג, דער דאזיקער װײנגארטן האט נאך גע• הערט צו מײנע אב1ת, דאס איז זײער ירושה, םיט װעלכער איך װעל זיך נישס צעשײדן 6אר קײן שום איצרית א1יף דער װעלט. דאן האש ד• קינינין איזבל נערעדס און איר שטים איז געװען א שטילע און א צארםע, װי דאס בלאזן פון װינט אין א זומער נאכט. — נישס באומרולק אים, דער װײנגארםן איז זײנער און בלייבט בײ אים. לאז אים אפ בשלום• ש * און אחאב מיט נבותן זענען אװעק. אב״ר שפעטער אין דעם זעלבן טאג האט איזבל געשיקס רוסן נביתן, און ער האט זיך געשטעלם 6אר איר. דאן האט זל זיך צו אים נעװענדס: — קום צו אהער און זעץ זיך לעבן םיר אויף דעם דאזיקן סראן פון העל6אנטבײן. אבער נבות האט געענטפערט: — ניין, קיגיגין, דאס דארף איך נישם טאן, װארים דער טראן 6ון גאלד און העלפאנטבײן איז דער טראן םון אחאב, דעם םלך 6ון ש1םר1ן• און קײן בשר־ודם דארף זיך נישס זעצן לעבן דיר, חוץ דעם םלך. אבער די קיניגין האט אים נעזאנט: — איך בין איזבל, די קיניגין, און איך באםעל דיר זיך צו זעצן. און ער האם זיך געזעצט לעבן איר א1י6ן טראן 8ון גאלד און העלפאנםבײן. דאן האט זלןו די קלניגין נעװענדם צו נבותן: — נעם דעם דאזיקן בעכער 6ון טייערן אמעסיטט און טרינק 6ון אלם. אבער נבות האם זין אםגערונן: — נײן, דעי־ דאזיקער בעכער איז אחאבס — דעם םלך םון ש1םר1ן-און קײנער, חוץ ד<ם םלך, טאר נישט טרינקען םון אים. יידיש: שרה רײזעז פארלאג ב. קלעצקין י. ל. פו־ײז ״אױ מײו װינהעלע״ באנד 11־^י^ ס2$ זײטו ::: פרײז ס גיל-ידן אדרעס: 36 סמ1.692 ,אחז^סטס!.8 8אר נעלם: 9858 .0 .>1 .ק