Literarishe bleter · 1926-05-21 · 107 (21.5.1926) · p. Seite 331

331 ליטערארישע בלעטער 107 זא ע ר ד (שון בוך .םאליעס׳) װ י ן / ה א מ 8 טאנ נאך טאנ — אין איםשעטיקן בױין;, נעםינען זאטע טרייםט א־ז זייער מװער, הייסער עװיים אין $ריע טויען — װאם קזןןן נאך ליבער ז״ן דער דאדשטנריקער ערד?.. אין נרויען הויף אייף שט״£ע רעשטעװאניעם, אין הײםן 6עלד פארפלײעט םיט זון און ליכט — גײםט דורך 6ארבײ — געלוינמ איז הוץיעװאניע! — און ם׳לא5ט דןר שױײם אראש 6ק פרירלקן נעוללט.. ם>)נ נ>ןך ט$ג — אין אימפעטיקן בויע,, — נע6ינען זאטע טרײםם איז זײןר שװער — נאר יעדע זארנ געװאוין זיך עו פארטרויען ךער םאםע - ערדו... און װאס דיר 6עלט — דארף ערד עם דיר דערגעבן — םיט הענט, טיט קרע6טיקע נןןר נעם עם שװערערהײט!.. שפירםטו שוין? — אזוי װעט פלעצטן זיך א לעבן אין מי אין פרײד.. 4 שװעבט אינערן 6עלד א העלער שװײגן און איבער פעלר איז זונענדיק און שטיל ־־ איז גרינג אזױ דא דורצן שטענ 6ארנײנײן, װען זאנגען זויטערן אין שװײגנריקער שפיל... א שםאלער שטענ דורך בײמן װײטע, שטילע און זוארטע זאננען קישן םיר רי קני... שפאנט אהינטער םיר דער אלטער הלל א ײד פון נײ־ערדיקער הי... פארטראצט זיך הלל: - 6עלד איז רײך נעראטי, עם טראגט םיט קאין־דו6ט געדיבט 6ון טאל — װאם קאן רארט אינטן זײ;, אין זאנגן-שאטן, ױו םונקל כװאליעט זיך דאם שװײגנדיקע נאלר?.. אין אלטן לײב בײ אים א ייננע םרײד װעט שטײגן און ם׳קװעלט אין אים א נײ געזאננ און הללכט — — שװעבט אינערן 6עלד א העלער שװײנן און אלבער 6עלד איז זונענדיק און שטיל... 5 אוי6ן בארנ, אױפן בארנ שפילן פיםטע וױנטן, אוי6ן בארנ, אוי8ן בארג בענקט די אלטע װלנםםיל... אוי6ן נארנ, אויפן בארנ זענען װינטן שטויניק, ײ ם ז אין אלטער ה״ס נאך עלטערט זיך רער עלנט, אץ אלטער הײם נאך קר־םט זיך נרויע נויט, א־ן אלטער הים זענען פארקלאפם שײן אלע שװעלן — םען איז איועק נע6ינען װו שװער ברויט... ט־ט לײב און הארץ זיו ערר זיך זװגעזוינן, ״ טיט לײב און האו־ץ — אויף 6עלדערשן באראט — ע6ענען זיך ליצטיקער די אויגן און ם׳זיננט ם־ט הארטקײט יערער םראט... נײע היםען דא — אין חרובע פאלאען — טעםפל־װענט, - און דעצעד — הוילע שטרלי, נאר שולן 6ארזײט א װארעםקײם א־ן הארזון - בליט א ד,א6ענונג און װאקםט אוו רײ6ט אזוי... און גײםט ארוים — צעלוי6ן זיך די אוינן; טײל נאך םײל - זיעפעלרערט אונטער זון — איז דאם האסםו, פאלעםיע, ארעםע, זיעבוינן אוא רײצקײט, אזא זאטקײט אוםעטום!״ און האט זיך װײט און בו־ײט דאם 6עלד זועגאםן, אנראנריק־װײט אין זײטיקײט און העל - טיט זאנג 6ארװאקםן אלע םעזשעם און פאלאםן - נישט טײנע און נישט דײנע — א ו נ ז ע ר 6עלד!.. אונזער 6עלר, אונזערע הענט, אונזערע שװײםן, אונזער ערד און נלוט 6וז אונזער הױט — און שנײק װעלן מיר טיט פרײד אונזערע םרײםש און אונזער ברויטי״ 2 א נרײזער הויף טיט שפײכלערם אץ םיט קלײטן, אהינטער פאלעץ נרינט אן אלטער םאד, און בײ די 6ענםטער אפנענליטע װײטן דרײען רױט א קלוםבע-קאראהאד... אינםיטן הולף — א 6רישעײ ברונען זוערטלט זיך םיט נײקײט אױף ־ץר זון, - הענט האבן געטיט זיך און נעפונען, — שײנט ארויס א טרײםט 6ון אוםעטום... פעלר אין זױיטיקײט, און זאטע װארן איז נאנזיע טענ אין םי נעשפאנט. העגגט א זון — זועשײנט זיך איבער קאין, װי א שטראלנדיקע האנט... איז שװער או, לינ רער נײער יאר עם, דער הײםער יאך איז ליב און שװער — נחינט און קרעפטיקט זיך א ױנגער ארעם און שטרעקם זיך הערשעריש אףף ואט־ר ערד...