Literarishe bleter · 1926-05-14 · 106 (14.5.1926) · p. Seite 316

106 .זא ל־י ט ע ר א ר י#ע בלעטער 316 א1י6ן א1יסגעסרןםענעס װןג פדך דגר רוסלןנדישער סזןגיאי• דעסאקראטישער סארםײ (ז.07-16. גןןרןכןןװ איז געקוםעז אין דער פועלי.צי(ניסםישער בןזװעגונג שוין אויםן גרײטן, ער הןט גע6ונען 6ארטיק םײ ביי די ס1ע״צ, םײ בײ די ״סײ• מיםטן׳ און ם. םי/ װעלכע האבן זיך א1יםגעטײלט 6ון דער סועלייציוניססישער באװענונג, אלע גרונס־אידעען און עלעםענסן, װעלכע ער האט נאר םארםולירס און סינסעזירס אין זיץ ס1עלי■ צ-1ניסםישן גרונט־װערק .אונזער סלאספארם׳ (םארגל. ז. 140). בארןןכאװ איז ל1יט זײן נאםור און םעםסעראםענט געװען א פארשער און נישס קײן סוער. א1יף דער לעצטער שורה 6ון זײן ארבעם זאגס ח. זרבכל אר1יס פלאחר״יד א נאנץ ריכםיקן געדאנק, װען ער באםערקט, אז באראכאװ ,גיט זיך אס אלץ מער זיין א י י נ ג ע ב1י ר ע נ ע ם באייף - יער ברייס יסארטראכסער ו ו י ס נ ש א 6 ם ל ע כ ע ר ארבעט״ (ז. 169. י אונסערגעשטראכן סון םיר). ןןם דער דאזיקער טרע6לעכןר געדאנק װאלט באדארםט אר1יסגעזאנס װערן נישט 8ארבײגײענדיק אין ש1ין נאך אלעםען, נאר ער װאלט באדארמם װערן דער אייסגאנגם־סינקם, םון װעלכן ס׳זאל באל1יכטן װערן בןןראכאװם סןןלנטישער םרצוף. דאס ערשטע באנד 6ון זרבבל נעסס ארום דאס לעבן און שא8ן 6ון בארןוכאװ ביז יןןר מס?1. לןןסיר הןןםן, אז אין צמײםן באנד װעס זרבבל זיך מענ אסנעבן מיס באראכאװס סערזענ■ ליכקייט. דאס ביך איז אנגעשריבן מיט א רײנעס זא6טיקן יידיש, הגם אין אײניקע — אםת געצײלסע — ערםער שלאגט זיך ארוים דער מחבי א1יםן גליטשיקן װעג 8ון םליצה. די גרעטסע מעלה אבער םונם בוך איז דאס געפיל 6ון ליבע און יראת־הכב1ר צום ,גר1יסן חבר און לערער׳ װאס שסראלס אר1יס סון יעדן זײטל 6ינם בוך. אט די דאזיקע װארעסע און סיעסעסישע באצןונג פונס םחבר צו בער באראכאװן איז אלײן 6אר זיך ש1ין א געװיםע כאראקטעריםטיק םון באראצאװם םערזענלעכקײם. א םענטש, װאס האט געקאנם ערװערבן אזעלכע איבערגענעבענע און הײפע חםידים אין תלםידים, האס ז_יך געמוזט אויסצײכענען נישט נאר םיס זעלטענע אינסעלעקסועלע א־יגנשאפסן, נאי אויך מיט א רײנער נשםה. און אזעלכער איז באראכאװ טאקע געװען. 6ון דעם אםאל .מעכטיקן/ ״אײזציקן פארשטײער 6ונם ײרישן סראלעטאריאט״ (ו. 87). (נו, און דער .שסרענג-סאדקסיסטישער, װיסנשא6טלעך באגרינדעסער א. א. װ. ס1עלי־צי1ניזם' האט זיך יא איינגעהאלםן אין דעם באםרײטן רוסלאנד?!) מ׳װאלס געקאנם ברענגען צענדליקער אזעלכע ציטאסן. ס׳האט אבער קײן שום צװעק ניעט. נישס דא איז דער ארט צו פארפירן א וכוח װעגן ט. צי1נױם בונדיזם, םײםיזם א. א. װ. מיך אינטערעסירט דא גאר אן אנדער פראגע, װאס האט יא א ענגע שײכות צו דער טעמע 6ין דער רעצענזירסער ארבעס: "׳דער םחבר באצײכנט אײניקע מאל בער באראכאװן אלס סארםײ־6ירער, און ער 6ילם, װײזט א1ים, נישט, אז גראד דאס, װאס ער דערצײלט װעגן באראכאװן מוז םירן צו א קעגנ־ זעצלענער מײנוגג װעגן דעם. װעלצע אײגנשאפטן דארף באזיצן א סאליטישער סירער?- האט אמאל געשטעלט די 6יאנע דער 8ירער םון די רוסישע םאציאליםטן רעװאלוציאנערן, דער באװוםסער גערשוני, און האט געענם6ערט דער1יף בדרך־משל אז1י: אט, זאנט ער, שסײם אײזן־םעסס א1י6ן ברעג 6ונם ים א גראניסן־6עלז און נעבן אים ה1יבש זיך און טיקס זיך, צים זיך און ב1יגט זיך די ים־כװאליע. דער פאליטישער סוער, 6ירט גערשוני װײםער א1ים, םוז באזיצן בײדערלײ אײגנשאפטן — פינם פעלז און םון דער כװאליע. זײן װילן םוז זײן פעסט װי א פעלז, און זײן געדאנק ב1יגיק און עלאססיש װי א כװאליע• דאס איז א טרעםלעכע כאראקםעריסטיק, װאם איז װי אנגעםאסטן צו פאל-םישע 6ירער 6ון אלע עפאכן און ריכטונגען — צו ביםםארקן װי צו ביקאנס־ םןילדן, צו קלעמאנסאן װי צו לאיד־דזשארזשן, צו לאםאלן װי צו לענינען. דער הצד־השוה שכהם איז, װאס דער פאלישישער געדאנק גײם נאך בײ זײ נאכן פאליטישן װילן — צוערשם די םאס, דערנאך דאס װארט. בײ באראכאװן טארקערם איז דער עיקר געװען דער מדרש, נישט די מעשה. ער האם קײן טאטן נישש געשא6ן, נאר ער האט זײ א1י8געקלערט און פארסײטשס. באראכאװ איז אפילו נישס געװען 6ון די גרינדער פון דער פ1עלי־צי1ניסםישער באװעגונג. אין די יארן 1902-3 װ1ינס בא■ ראכאװ אין יעקאטערינאסלאװ. גראדע אין יענע יארן און נראדע אץ יעקאסערינאסלאװ זענען טעטיק געװען די פיאנערן 6ון דער פ1עלי־ציוניססישער באװעגונג (ש. דאבין, יעקב לעשצינסקי, שמואל כאסידאװ א א.). אבער באראכאװ איז נ?שט מיט זײ, ער גײס ״ש פ א ן-צ ד לו״ - ו *.־ •.־ פרץ מארהיש ווארשע דוד בערגעלםאן האס םיט זײן זשורנאל ,אץ שפאן׳ א1יף אן ערנםט געמאכט דעם עקםעעריםענס פון אס דעם נײעם רוםישן װיץ. — ער האט געגעבן די חברטעם. אבער 6ינדעםטװעגן, כדי שטארקער אינסערצושסרײכן זײן אייגענעם ליטערארישן געשלזכט — האם ער םיס א כױן צוגע• שפאנט צו זײן שפאן אזעלכע חברטעס, װאם צײכענען ז־ך גלענצנד א1יס פים זײער ליטערארישער געשלעכסםלאזיקײם. — איז װאס-זשע געװארןז — גארניסטנ ש א6ילו אט־א־דער כיטרער אײנ6אל האס בל1יז געקאנםן ב1לסער דעמאנסגרירן — נישט פער װי ראס, װאס ער אלײ דאם באריםטע סראנצויזישע שפריכװארט, אז: ,— די שענסטע םר1י קאן נישט געבן םער, װיפיל זי האם׳ — איז אין רוםלאנד לעצטנם דערגענצט געװארן םיט א נײעם און זײער ראדיקאלן אײנפאל. נעםלעך: ,— קאן זי געבן די חברםע!' — נו, — אז מען װיל — איז עס א טרײסט. — א8ילו אן אייסװעג. אבער צו די אײגנטלעכע מעגלעכקײטן םון דער דאזיקער טר1יעריקער שענסטער 6ר1י, גיט עס, צום באדייערן, גארנישט צו. — םאר6אלן. מער װי זי א ל ײ ן האס, קאן זי דאך נ י ש ס געבן: