Literarishe bleter · 1926-05-14 · 106 (14.5.1926) · p. Seite 313

313 ליטערארישע בלעמער 106 .זא פ א ר ם נ י ו י א ר ק חתונה זנו האנן פארן יאר. א קינד, ר׳װײם... הא, װאם זאגםטו, שרה, טיר װעלן זװײארטןז נא5ן שםיעם איז מרה ארוםגעגאננען א *עטראנענע, נישט נעהאט םאר װעטען אפזיורערן ראם שװערן האו״ן. זי איז נעזעםן שעהן אויף דער װעראנדע, געקיקט אויף די אעלדער טיט תכואה, װו די ץייטיקע, שװערע קעפלעך זענען דך עונױ6קיםען, אײםנע־ זען װי אן אוםענדלעצער פלויט, א־כעד װעלבן די היץ איז גע־ האננען װי א נעפל און זװ רער ערד *ו, װו רי זאננען זענען נעװען שיטערער, האט ז־ך געטראגן א קילקײם. דאם 6ארשנורעװעט לעבן, װאם זי האט מיטגעכראכט אײף דעד אטעריקאנער £ארס איז לויזער געװארן, אראפגעױאי6ן אין ש־ירל נאצן אנדערן און דער אויםגעזנערטער קערפער ראטשט־ל געװײנט, ײאם די ױגנט איז טיט נארנישט א־ועק. דאם ברײטקײט און װייטקײט פון די פעלדער האט נעשראקן. אין אז זי האט געהערט דאם 6ארנענקטע מעקן 6ון רי בהט־ת, האט זיך נעװאלט םיםשרײע;. אײנםאל 6ארנאכט, װען שרה איז געבליבן אליין אין הויז, איז א־ר אזא בענקשא6ט כאפאל;, אז זי איז ארוים 6ון הויף און זיך נעלאזט םיט דער לאנקע. זי האט הנאה נעהאט, װאם רי נראזן 6ארקרי5ן אין די אויערן, אין קארק, 6ארקלײבן זיך אין די זאקן, װעקן ־עדן נערװ און א צער, דער זנעי 6ון נןשט גענוירענע קינרער, טראגט דך פון אלע זײטן. שרה האט םיט אםאל דערהערט א שטים. זי האט זיך אפנעשטעלט און זיך אײננעהערט. קעגנאינער איז נעגאננען עלםי טיט א ־וננן פארמער, נילטאנס א שכן. שרה האט געזייטערם, זיך עטװאם א״ננעבוינן, םען זאל זי נישמ כאטערקן און םיט אײגן, װאם װאלטן נעקענט דור5לע5ערן א װאנט, האט זי נעקוקמ װי דאם פאיל נײט אפ עטלע5ע טריט אין דער א6ענער לאנקע׳ שטעלט זיך אפ, 6ארװאר6ן די הענט אײנע ארום דעם צװײםן אין זײ קושן זיך. דאם פארל האט זיך זיוגעזעזוט. שרה האט ארײננע5אפט פארלאג ב . קלעצקין ארויס סון ד ר ו ק: זלמץי רײזען לעקסיקאז פין דעי ײדישער ליטעראטור, פרעםע איו פילאלאגיע העכער 700 ביאגראפיש־בינליאגראפיש־קרי► טישע ארטיקלען איבער ײדישע שרי6סשטע• לער, זשורנאליםטן, פילאלאגן, פארטײ-פירער. דאס אײנציקע האנסבוך איבער אלע ענינים פון ײדיש פאד יעדן ײדישן לעזער, ליסערא• סור-היםסאריקער, שפראך-6ארשער, זשורנא• _— ליסס, לערער און קולסור־סוער. — פפ12 עמודיס, מיט 255 ביר־־ידער אין טעקםט! שײן געדרוק*. אייף גוםן פאפיר. אין פראכס-באנד. פרײז 8י גילדו. *דרןס: 86 סחנ65_1 ,חו^ספוא .8 פא־ גןלס: פ. ק. א. 9858. .א ו י ף א י. א פ א ט א ש ו / אויף ד־^ר פןיטער ױאך נאך זײן ײײכם טייט, האט ניל־ מאן, א, ןןלטערער 6ארםער, נןןשיקמ נאך זין ברודערם עלטםטע טא5טער, א םײדל אין די זנװאנזניקןר, װאס דאט נעײיינט אין א קלײן שטעטל א;ן פױלן. 6ון ערשטן טאג אן האט זיך שיה פארלארן בײ א־ר 6עטער אויף דער 6ארם. דאם קלױנע שטעטל, 6ין װאנען זי איז געקומען, דאס האלב״אײנגע6אלענן הײזל, תו אין אײן חדר איז זי םיט נאך נײן קינדןר אויםגעװאקםן — ראם אלץ האט שרהן אזוי אײננעשנורןײןט, אי זי האט זיך בשום איפן נישט נןקענט צונעװוינען צו דער ניײטקײט און גרײםקײט, אין װעל־ בןר זי איז ארײנגע6אלן און זי אןז אייםגענאנגןן א זנעטוםלטע, זיר נעשטלקט 6ון ציפיל לו6ט. בײ גילםאנען אױף דער פאדם איז די שפע נעײען גײיים, נעקײאלן פון די אוטענרלןכן לאנקעם, װו בהםוח האנן טאג און נאצם געטאפטשןט טיט א קליננערײ מ־בעק 6ײ5טן םאך. אין אז די םילך 6ון רי איבערגיןנדע אײטעים האם גןנוםןן טריפן אויף דער עדד, האט א פא־צערט טןקן אויפגעטרײםלט די שטוטע לאנקעם. דאם פא־בענקטע טעקן האט דאם קלײנשטעםלדיק םײדל נישט געלאזט אײנזיזון אין שטוב. זי האם זיך נעלאזם איבןר דער לאנקע, װו דאם נישט-נעשניטן נראז האט ןיד נעהױבן א־בערן קאפ און נישט גענלוינט, אז זי, שרה, נעפינט זיך בײם 6עטער. זי א־ז נעװען אונטןןק אײנדרוק, אז זי שװימט נאך אלץ אינעין ים, נעזען וױ דאם נראז פאלדעװעט זיך, לויפט און שליננט זי אײן. אץ אנװעזנהײט 6ון פןטערם טאצטער האט שרה אויםנע־ זןן קליץ און ניששיק און ם׳לשין איז איר חםיר אפנענומען גע־ װארן. דעם 6עםע״ט יזײנזניקע שא5טעי א־ז נאך געװען א יינג םײדל. א חױצע, א פרישע. 6ים לאננע, נויגיקע. אין אז זי 6לענט אנזאטלןן א 6ןרד, האט עם גןפרענט אינטער אלרע הןנם. שרה האם רך נעפילט שולדיק, דך נעחדושט, 6ארװאם עלםי איז גוט זיו איר — װײם זי דןן נישש, אז זי, שרה, נײט 6ארנןטען איר םוטערס פלאץ? 6אק 6עטער האט זי זיך נןשראקן. א נרײמ־בײניקעי־, מ־ט א רויטן קארק. האט קק ײדיש פנים נישם, שװײנט. ער קאן אפזיזנן שעהן אויף א װיג־שטול םיט א פיפקן אין טייל, העיט זיך, דא5ט זיך, אײו זױם זשוםען, װאם קוטט פון דילאנ־ קעם, 6ון ױ 6עלדער און האט א טבן צו טרא5שן א־י6ן קול אץ אפגעהאקטע, געצײלטע װןיטער. און אז ער איז נוט אוי6־ נעלײגט, װןט ןר נ־שט טיר װעק א־כערציחוק צום הינדערטן שאל םעשױת װעגן הײםישע ײרן. אז שרה האט זיך אױםנערוט 6ון דןר נםיעה, האט נ־למאן איננעשפאנט א בױטשקע אױף זנװײ רעדעי, זיך ארײנגעזעזוט טיש שרהן, נע6אין אינעק 6ארם, איר נןװיון װאם ןר 6ארםאנט און נערעדט אפן: — זעםט, טאצטערשי, די לאנקעס, די פעלרער מיט תבואד״ דל בהטות — דאם אלץ װןט זק דײנםן אין הײזװירטשאפט טיש איך זיך נישט. איך האב זיך נישט נןםישט בײ לאהן, צו ־1עננערע יאר אונז, און איך ױעל זלך בײ ױר אייך נישט םיש;, :א, דא האםטו די שליםלןן און פון הײנט אן װיל איך, דו זאלםט זק די בעליהביחטע. םנח חתונה האבן, איז װאם אמת, װאלט איך גלײך חתונה גןהאט, האנ איך אבער ןלםין צזנעזאנט נלשט