Literarishe bleter · 1926-05-07 · 105 (7.5.1926) · p. Seite 301

301 ליטערארישע בלעטע 105 .זא . — ם׳ױןם טםתםא באלד אנהוינן ש>>;ן — האט 6רירע;ערעדם מיט א טאט קול — טיט װאם באםעפטיקט ער זיך דאם, דער כחור דײנער? — אין א שניט־נעשע6ט — — און ער װאלט נעװאלט טיט ד־ר התינה האכן? — אזוי זאגט ער - האט לאה נעענםע-ערט און זיך י םלוצלוננ 6ארװונדערט פון איר אײנענעם מאן. זי איז נעשטאנען כײם 6ענםטער, נעזען, װי אין רער נאכט װערט נרוי א שװארץ, רויכיק שטיקל װאלקן אין טזדה זײט. פרירע האט לאננ נאצנעקלעיט ט־ט א נאצנעהאנגענעם קאפ, זװנעשאקלט אים און זי האט יעצט נערערט, װל אן על־ טערע שװעםטער, װאם זארנט 6אר דער ױננערער — ער װלל חתונה האכן — זאל ער חתונה האבן. רארף ער אײף נארנישט װא־טן. ויאם דיאט ער םורא אםאל ארוי6צוקיםען, װאם?.. פארװאם נישט?.. קײן אנדער תצלית איז 6אר דיר נישטא... שוין?... רו האםט שוין אויך אײפגעהערם שלא6ן בײנאנט?.. זאל זײן ם־ט םזלו... אי^ א אקעננאיכערהיקער דירה האט זיך זיעקרי־עט א האן, הײם א פאטש געטון םיט די פליגל. די פײכטע שויכן זענען 6אי־טאגלש װײםלעך געװארן. דע־ 6רישער טאנ האט ארײנגע־ קוקט אלן נענטלקן, נישט אויפנערליםטן שטיכל איי׳ן צעשיי־ כערט, נרלנלעך־טריכ אין כםוריק־םבולכל װל אלן א צימער, װאו ם׳װאצט בײ א חולה םסוכן.״ פוץ דער רעדאקציע — די פראנע װענן ענדערן דפם ײדישן אייםלײג 6ון די העברעי.שע װע־סער האס ארליםגערופן א לעבעדיקן אינסערעם צוױשן שרײבער און לעזער. אין קוםענדיקן נומער קומס אן ארםיקל םון 6 א ל ק ה ײ ל פ ע ר י ן . — אין דעם צװײםן נוםער װעט אר־ין אן ארםיקל פון ם. זילבערפארב - בער באראכאװ און זײן ביאגראף• — דעם ײדישן לעזער אינסערעסירס שםארק צו הערן דואס עס זאנן ײדישע שרײבער װעגן זיך אין װעגן די װיכ• סיקססע אקםועלע 6ראגן םון ד;ר ײדישער ליסעראסור. אין די װײסערדיקע נוםערן װעלן םיר ברענגען שמיעסן םיס ד*ר י. שיפער, ז. םעגאלאװיםש, אלםער קאציזנע א. א• לעזער און פרײנטו אלן העכער 350 שטעם און שםעםלעך אין ■וילן װערן די,ליסערארישע בלעטער׳ פארשפרײש. אין סיל פונקםן לייענען צענדליקער אין הונדערםער לעזער א ײ ן נומער. דלר אלץיװאקסנדיקער אינסערעס צו אונזער װאכנשריפם איז זײער א דערםרײענדיקע ערשײנוננ. אבער װילם איר, אי די ,בלעםער׳ זאלן װאקםן אין זיך פארבעםערן סוזם איר אונז מיםהעלפן. זאםלס אבאנענםן 8אר די ,בלעםער׳! נײ א קלײנער אנשםרענגונג האבן עסלענע קלענערע פונקטן לעצסנס געשא6ן נײע אבאנאמענסן: ביאלא־פאדלאסקא — 16 אבאנאם. כעלם — 6 אבאנאמענסן קאברלן — 12. ביעלסק —6 . לוניניעץ - 11. זאםאשץ—6 , ליאנאוױץ — 8 . זאל עס זיין א גושער בײשפיל פאר די איבעריקע הונ• דע־םער ײרישע שסעט און שטעסלעך! קלויבט אבאנענטן פאר די ,ל־ייטערארישע פל־יעטער״! דך דער6ילט םאדנן שםאלץ — אלך װעל חתונהיהאכן אין םײן א־גענער שטוכ... װעםטו טיר 6ארשפארן צו זאגן, װען נ׳זאל ק-ען״• וי האם אננענוםען בײדע צעפ, זי 6עםט נעהאלטן, װי זי די צע■, װאלטן געװעזן 6אי־ איר רי בעםטע גאראנטיע. י■ ־רע האט פון גרײם צארן נענומען רײקן א העער־אױג אייף א ־ 6ום. — װ־ צ׳זע, ביסטו שוין א גוט 6״געלע — האט זי ארײנ־ געיערמ אץ איר 6ום ארײן — נישקשה... אך זע שוין דײן הכלית פאױים, זע איך שײן... איך װױס שײן גאנץ גיט, װאם ם־װערט 6ון אזעלצע נלויכיקע קעלבזך... ביסט נישט רי ערשםע אין נישט רי לןצטע... זי האט ם־תתדיק־װארטשענריק צוגעשאקלט טיטן קאפ, פ־נסטער און זיצער אין אירע נביאות.. דערנאך האט זי זיך א־יננעלײגט אין בעט ארײן, זיך אויסנעדרײט צו רער װאנט. רי קלײנע האט זיך לאנג אײנגעקיקם אין איר אנטשלאסענעם, אײנ־ נעפרעםטן רוקן און דער קאפ האש זיך איר פאררריט פון שרעק, אז איר נעליכםער קען זי אםאל פארלאזן... ער װעט ^^^^^^6;.״ איז דאם םענלעךז... גאט אין ה־טלז גאטז... װאלק... װאלק װעט זי, לאהן, פארלאזןז... זי האט אױםנעלאשן רעם לאשפ ם־ט א בלאז, זיך אװעק־ געלײנט, נאר די אײנן אירע זענען איי6נעױםן נעװעזן אין דער פינסםערניש. נישט נעקוקט דערויף, װאם 6ון 6רירען האט מען קײן שארך נישט געהערט, האט רי קלײנע נע6־לט, אז יענע שלא6ט אױך נישט, לינט נאך אלץ אזױ אננעשטרעננט, צונויפ־ געקארטשעט און טראבט אירע שלעצטע םחשבות, טראכט װענן ױ אלע םענטשן, װאם האכן זי נאך הײםעי ייכע און געשװוי• רענער םרײהײט אװעקנעװא־6ן.״ אװעקנעשיקט זי, ביו די האר קריכן איר אוים... די פינסטערניש פון װאך־זײן איז שטײף גע־ װאק, נעלעגן הײם אין געפיעםט איכערן פנים און נישט געלןזט פ־נשלען םיט די אױנ;. דער קאפ האש איי װײ- נעטון, 6אר די אויגן א־ו איר נעשטאנען װאלק, מי ער קישט אן אנדעי־ םײרל, אירס א ־כרםארץ, א כרײטע, םיט ני־אכע 6ים, טיט אזא 6לענםאטיש־ צעפלאטשט פנים... לעבן דער קיך האכן אננעהויכן רױשן עככרים, צוש ערשטן שזזיל. פלוצלוננ האש א גײאנע טױז אנגעהייבן מיט ׳כ־וערער, 6ארצאפטער שנעלקײט לויפן איבער דער שטיב, געפױקש םיט איר װײצן, אננעראפטשעטן בייך אץ דער פאדלאנע. 6רידע ראט זיך אזש א װא־ף געשון 6ון שיעק און פלוצליננ אזוי נאנטיש םודיתדיק געזאנטז — לאהו — יא - — די שלא6סט נישטז — נײז■ — דו הע־םט, װאס דו טוש זיךז - גײ צינד אן דאס לעטפל... גיצער! גיצערז לאה איז אראפגעקראצן 6ון בעט, געציםערט, אז זי זאל נ־שט אנטרעטן טיט א־ר בארװיםן 6ום אויף א םויז און אננע־ *ינק א לעטפל. פרירעס פנים איז 6ארגל־װערט נע־יעזן 6ון נ־שט שלאפן. אז לאה האט אנגעצינדן, האט 6רידע זיך אוי6־ נעזעצם און אזזי הויך זלך צעיעניצם, אז געלכלעצע טרעק זענען איי געבליבן שטײן אין די װינקלען אױגן. בײדזן שװעסטערם געס איז שױן לאנג נעװעזן 6אריבער. — זעסט נישט, ם׳טאגט שוין אינדרױםןז — האם 6ױדע נעפרעגט — ניק.