Literarishe bleter · 1926-05-07 · 105 (7.5.1926) · p. Seite 300

105 זא ליטערארישע בלעטער 300 םען ױעם זײ פ*רע6נסלעכן נאר אויף די ש#אלםן סין גײ• טונגען. — באטראכם איר די דןזיקע םעגלעכקײט #6ר געוװנסשן? ־ יײ• אוגזער געשפרעך איז פארענריקס. איך געזעגן זלך םים בראדערזאנען און װיל 6אר כיר אלײן אדורכסירן 8 ליניעי• אײנער סון די ערשסע אין דער ,עעזונגענער כאליאםסרע׳ — זוכער םון א פולן קאנטאקס םיםן ע1לם; - נאװאסאר סון טעאטער - זשורנאליסם, אנזאגער סון א סולששענדיקער םםשלה 6ון דער בײטונג. צי איז דאס געװען דער פארגעפיל סון .פיר גײען אין א אוםבאװורטן װעניו אין יעדן םאל אבער: נאכנישס אראם םון דעם אוםבאװוססן װעג. לאדי א. אל־יפערין ם ט ע ר י ם ׳ װ א ר ש ע איז נעװא־ן םארנע שארף אץ דראןנדיק און *וירע ביןםען האבן זיך געװאלריק פארצויגן, 6ול םיט פארדראם און האס, א םיםן, אז זי גײט זאנן דעם נאנזון אםת — אויכ דו װעםט דיך ארום־ דרײען םיט אט־רעם גאםן־ױננ - וױל איך ריך בצלל דא נישט האבן, £אדשטאנעןז או, שוין... נעדענק דאם!.. וי האם זיך ניך נענוםען אויםטק, אראסנןשלעסט 6ון זיך די בלוזע, נעבליבן שטיין אץ איר לאננן העטד םיט אירע דארע האריקע פים. לאה איז נעזעסן אײף א בןנקל, נאך נישם גע־ האם אראםגעניםען דאם היטעלע, נעהאלםן פארלײנט ר• הענט אייף די קניען און אין איר פנים האבן זיך נעבישן די פא־בן. נאר פלוצליננ האט די קלײנע א ציטער 5עםון, װי 6ון א ביס. — װאם הײסטז דו קענסט םיר 6ארװערן צו ג־ן םים איםז אז איך װיל םיט אים גיץ — קענםט רו םיך נישם לאזןי אין רי װינקלען פון אירע גרויםע, בלויע, נרײט־זועע6נטע׳ באעולהטזן אוינן זענען נעבליבן שטײן םײערן. 6ײרע האט אויף איר א קוק געטון און איר פנים איז צעקריטט נעװארן פין עקל צו דער קלײנע־ און צו איר איבערנענעבנקײם. — הער נאר םיר אויף צו ניםן מיט טרערן, 6ארשםאנען צי נײןז... נישקשה, װעםט צײט האבן דאטאלם, װען ער װעט דיד לאזן לויןי... בהמה נארישען... קאלבי... זי האט זיך האםטיק א זעץ אװעק נענעבן אץ איר בעטל, םיט םשונהדיקער 6לינקקײט גענוםען צלעןי הארנאדלען פון איר גרעקל, טים לאננע, דארע אוז םיוקענע פיננער. דער כיטיל צו דעי שװעםטער אץ די זיכערקײט, אז ט׳װעט וי אװעקװארפן האט םיט פאראויםנעזעענער ניוגזקײט און שנאה צו אלע םאנספערשיינען, אראפגעקוקט 8ון אלע ־נײטשעלעך אין אלר פארצוינענער נאז, נעלײעיט 6ץ די װײםלעצע פאםן הויט צװישן די שװארצע, קלעפיקע האר. די קלײנע האט אויף איד געקוקט א רערשטוינטע, 6ארנעםן צו װײנען און אזוי עכט קינדעריש א זאנ געטון: — אבער א םך האבן ראך חתינה אויך... — איז װאם? װללסטו שוין אויך חתונה־האבןז נו, ביטע זײערז אבער רא הינען אין שטוב װעםט דו דאך, םםתמא, נישט חתינה־האבן, װיז י ' — אודאי נישט — האט רל קלײנע נעזאגט און פלוצליננ םיר דערנענסערן זיך צום ס1ף 6ון דער .שעה*, און איך שםעל בראדערזאנען נאך אײן פראגע: — איר זענס די לעצםע פאר יאר שםארק סעסיק אלן דער זשורנאליסםיק. װי איז אײער באצױנג צום דאזיקן געביט פון שריפסשטעלערישער ארבעט? — בכרי אײך געבן א קורצע און קלארע תשובה ײ<ל איך זאגן: א1יב איך האב אײך סריער געזאגס, אז קונסס װעם םוץ װערן דאם טאג-טעניעכע בר1ים 6ון ברייסן כלל, םײן איך אז אין יענער תקי6ה װעם זשורנאליסטיק א1יך זײן אײנער םון יענע מיניבט בר1יס. װער װײסט, צי דאס בוך אין דער ביז־ איצטיקער פאים װעט אין דער צוקינ6ט אינגאנצן נישס פאר• שװונדן און געפינען א תיקון אין דער צײסוננ, ד. ה. אז םען װעס װײטער שרײבן .בינער*, גרעסערע װערק, אבער ש ו ו ע יצחק באשעװ םיף אין הויז איז שײן 6ינסטער געװעזן און ם׳האט נעשטעקט טים אייםנעװעפשע ריחות 6־ן אלטע םאכלים און םײז. אױף די קרוטע, פײצטע טרעפ האבן זיך נעיאנט א חברה קעץ, םיט נלאנציקע, פאם£ארדיקע אוינן דורכנעבויערט די 6ינסטערנ־ש און זײערע לײכער זענען אננעצוינן געװעזן, 6ול םיטן ברען £?ן תאוה, נרײט צו יאנן איבער קעלןרם און דעצער. לאה האט פאר זײ טירא געהאם, יעדער םאל נעבליבן שטײן, װען זי האט דערזען פאר זיך א קאץ און ביז זי איו נעקוםען צו דער טיר ^אט איר הארץ שטארק נעקלאפט. עם איז נאך דאיטן ליצטיק נעװעז;, אץ זײעײ שטיבל, נאר 6ונדעםמװןנן האט זי געםוזט עטלעצע םאל אנקלאפן, ביז ם האט איר נעע6:ט. 6רירעם טריט זענע; נעװעזן האםכיקע און נישט זיכערע, װי זי װאלט םורא נעהאט 6אי רעם םרעטרן, װאס קיםט יעצט. אין אטתן האט ול זיך אזױ נעמאצט, כדי צן װײזן לאהן, אז ד רע5ט זיך נישט אײף איד קוםען. לאה האט דאם נוט 6א־שטאנע;. כדי דאס נאך טער ארײםצוװײזן האט פרירע א 6רעג געטין םימ יענע־ ש־עק אין געבײזער 6ץ א 6ר*ל;. װעלצעי מ׳שטערם די רו בײנאצט: — װער איז דארט?! — איך... לאה... 5רידע האט האםטיק און םיט א קלאפ אוי6גערוקט רעם ריגל, צװײ םאל אוי£נעררײט דעם שליםל, לאננ געקליננען בײם קײטל. אײדער זי האש עם אפנעששעפעט און דער שװערער קלאננ*£ון איזן האש אפנעשיאקז ראס הארץ בײ לאהן• פרידעס פנים איז יעצט פונקט אזױ צאינריק ־ שארף געװעזן װי £ריער, נא־ די טונקעלע אוינן אירע זענען רײטלעך נעװעזן פון לאננן אנשטרענגען די ראיה אקעגן ליצם פון לאמפ, פול טיט יענער צערודערטקײט, װאם קיםט פון צופיל לעזן. אז ד האט נעזען די שװעסטער, האט זי זי א פארטראנטע אפנעםאסטן 6ון קאפ ב־ז 6ים, נעצאפט א בליק אױ£ן זײנער און דער כעם האש אין איר אוי£םנײ אוי6נעזאטן. — װיז אזוי ארום ביםםו נעקיםען פאר עלף? —א שײנעם דאנק דיר 6א־ דער םובה!.. אבי א־ך נאר זיץ און נעם ם־ר די אויגן ארויםו א קלײניקײט!״ העי םיך אוים - איז זי שטײ; גענליבן און גענרײט זיך זאגן עפעם נאנץ נײעס, װײל איר קול