Literarishe bleter · 1926-04-30 · 104 (30.4.1926) · p. Seite 290

104 זוץ ל י ט ע!ר א ר י ע ע בלעטער 2% ודאגית פרנסה ר״ל ובאמת םתנה ט1בה יש לו להק׳בה בבי. גנזױ ושבת שמה. ױתר אין רך, חו׳ש• בכ׳ז הנני הילך בכ־ ערב וערב ל6אנטאן הגדול לדרוש בעד הגריװלעך אצל בעד הקלײטיל כי ידעתי עד כמה כמה נפשך לבריװלעך סוביכ חײ רוחך היה בטוח, כי כל זמן שאני חי לא תצא תקלר, ח״ו בעגין הברױולעך שלך. יחזיקך ויחלימך אלקים שתעשה ח־ד בםלאכתך החדשה ותגסור את הביך שלך עד ר׳ח אלול ואו תיבה בתבלה ותחנוניס, אבל איה תקת שופר? אנחנו שופעכ תקיעת שוםר בסעס בכל י1ם על הפאנטאן הגדול בשעת הגוליאניעס שלהפ. וםה תעשה אתה בליססדןורף? הרבה יסור־ש יש לי םזה. שלום עליכם. /י 1891 .ז<1ס 13 : <תה באתי! במל ם האלו פתח החכם האו״ז אשר בלבנון ו) את מאכוו הירוע, ובםלים האלו אפתח גם אני. עתה באתי מגארעד ופבאתי הכל פוכן לפגי גם קולפוס גם די1 (פהול במיפז גפ כר נוחב ואפותי: בשביל שווגת־ תחי׳ תכתוב לזוגתך תחי׳ אגרת הפסדתי? והנה פה אכתוב לך יזיוי? אין חדש פםעס בכל העולם• הנגי נוםע בנל י1ם וױם לגארעד ופעמים לנת■ <גם הלילה הזד.) שם אצל הוײדעצ) שיחי׳ ושבןתי רב ענג ב,,ואו ל״גי את הקאפינלען האחר1גיס של הביך שלוגן כ) יחיו הגוים אם היה להם סופר כאנואמאויץ ביסים חאלו,! ת׳ל אי) חוש והכל גשל1ם ידירן שלום עלינם. י) אר׳ז-צןדןרבוים, רןראקםאױ שון ,הםליץ־, װאס האט ב*• שריבן זײן רײין דורך דדישע שסעסלכך אין א רל ארטיקלןן אונשן־ ד,ם שיטד: עתה באהי• ,>>כז בין איך נעקופןן צוריק) <) מןנדעלן פו5ר ספרלם. נ) ,װינשפוננןרל׳, װןןם די ןרשםן םדלן פון א.ים זןנןן נן־ן[ געדרוקט א:ן שדום׳עליגסס ,פןולקם־ביבדיןןטןק־. יכם צו י.י.פראפום נישט דאס װארט ,אױםשלעפעך געהט אהער, ניט דיןס אריבערטראגען" ״מעך און ,גאטט׳ איז שעהן. —,אונװאס אידיר פרעגט בײ מיר, ,װי געהען די עסקיס?' ױײם איך ניט, װעלכע עסקים מײנט איהרזי ליטערארישע גיםעהר ערגער, נאר די םאכערי יעלישע װאהלטען געמעגט זײן בעפער... געװים הןזט איהר געי הארכס, אז" שלום עליכם האט אמאל געהאט א םך א םך ג־נלו• נאר װאם קומט ארויס: געװען שען, געקאנט זינגען, געו,אס געלד—טויג אויף כפרות: ס׳איז אבער פאראן ^א גאטט אויף דעי װעלט אונ צו גאטט א האפנונג, ״ אי״ה אין גיכען װידער געלד האבען. איך װאהלט פיין ״פןןלקסביבליאטעקע׳ איצט ארױסבע• געבען (111 טאם און 1/\ טאם), נאר עס פעהלט פאדעם, א מויוענד רובעל. קאן מען אפשר מאכען א קאמבינאציע בײ אײך אויף דעי פראװינץ? — איך האב אײך דאכט, פיר אין'פאריגען בריי-,־• 1 פרעג געטאן: װ ע ר זענט איהר, װ א ס זענט איהר, װ י פ י ל :ענפ איהר אלט אונ מיט װאם פארנעפט איהר זיך? אויב איך ־ג1 אײך ניט געפרעגט — פרעג איך אײך. שרײבט, שרײבט׳ איו װעל תמיד עגטפערען. פיר געפעלען אײערע בריװלעך. — יעצט דרוקם זיך אין װארשא םײן דריטער רעפעראט איבער ציח ״צו אונזערע שװעסטער״ אונ אין בערדישטעװ א צױניסטישער םאן ״משיזזם צייטען״ אונ אויך א קאמעדיע אין בריװלעך -־י*■' לאנען״. אויף װידער:׳'עז שלו,ם־־עליי:ם .5 .ק גארנישט שבגארנישט,- הנקראים פה םקוםבריא זהסכםת בריאה לפי׳ רד׳ך ז׳ל ועײ׳ש) אנו חוםפים לרוב והננו א1כלים אותם באפעטיט נמור כי הדג הזה הוא םתוק םדבש ונופת צוםים. מםש טעם בן-<דן. גאזעס תקבל ג׳כ רצ׳ם ותעיין רק בקאריספונדינציע םחערסו)[. שם ידבר הכותב עם ,בעל המליץ• קפות דברים כמתלהמים בוטים כמדקרות חרב יוררים חדרי בטן םולחים כליות ולבםסוכים ברעלומשוחים בששר המליצה וםות בהן. חרפה שברה לב• כי גם אנכי הנני אחד ,םהמליצ ם׳ הכותבים ב,ד.םליץ'. בװדאי לא יחשה ל1 להעים הזה אד1נגו הארז נ׳י ויענה אף הוא חלקו כיר ד׳ השיבה עלױ ויסכרו פ־ות דוברי שקר, כי לא יאה כי לא נאה לדמוע שקרים וכזבים הנאמרים בגאזעסין בפרהסיא בלי שום נושר,, וחוצפה יתי־ה סיםן סובהק לעקבא דמשיחא -אמן כיה׳י! גבר עמיתך ושכ.ך הקרוב לן שליב עליכם. 111 91 .ך\.29 של1ס לרעי החביכ כפר שםעון מזובנא ג׳י. את אשר יגורתי בא לי: יד־דתי היםה בגשיפ (מוזע בלע׳ז) דפקד, ד.י1כ בקר על דלתי ביתי ותבא אלי ברוב יפיה והורה ותשכב בתיקי כל הי1ם ותסלםל בשערותי ותש־ר לי פשיריה הנעיםים וכםעט שכחתי תבל ומלאה הארץ וכל אשר בה וגם הםעודה ,ם הקוגעל לא ידעתי עד שעת השלש סעוװת. — והגה יצאו מתחת עסי שני קאפיםלעך סוביס עד להלל. מפאת זה לא יכ?ת׳ לבקרך הױם ...ובזה אוסר שלים לך ולכ׳בב אני אוהבך שאהבת ע1לם אהבתיך של,'ם עליכם• 1/י 1.1 .11׳\—15 ידיר יקר; ...לא ידעתי אם אוכל ה ות אצלך עוד משום שאני ר,1לך בכל יום לגארעד, ואך בי1ם השבת הנגי חפשי מכל עבודה קשה בריוו פ ו ן שלום־על קיעװ, 10 ױני 1898 מײן ױנגער םרײנד יעקב פראפוס פון קאװנא (אלעקסאטי) אײער בריעף האב איך הײנט ערהאלטען, אײערע שירים האב איך הײנט דורכגעקוקט אונ שרײב אײך הײנט, װי איהר פער• לאגגט, תשובה אויף אלע אײערע שאלות: קײן קאמפלימענטענ• מאכער בין איך נישט אונ, אדרבד״ קארגליך אויף קאמפלימענטען; אויף מײן לעבען < איצט בין איך אלט 39 יאהר —קרוב לארבעים) האב איך א סך יוגגלעך ,משוררים״ (מיט א שמאל) געמאכט ,על הםילד,'... אונ אז איך האב אײך געזאגט, אז איך פיהל אין אײך דאס פײעריל, האב איך געזאגט דאם,יװאס איך טראכט. נאר איך זאג אײך נאך אםאל אונ איך װעל אײך״זאגען נאך צװאנציגמאל: װינציגער ליריק — םעהר עפאםו אײער מעטריש אײנזעץ, אײער מאס, שװעהר איך אײך, איז מערקװירדיג; פו) אײער לידעל ,די יודישע קינדהײט״ בין איך בוכשטעבליך ענטציקט: אין אזא פארם קאגמ איהר דאך אנשרײבען א באלאדע, װאם נישט גור פרץ (א כפרה פרץ), פרוג װעט אײך מקנא זײןי — ״איך מוז אײך נאך אמאל אויפמערקזאם מאכען, אז מע טאר בישט מענש זײן קײן װערהער אונ איבערהויפט לשו) קודש׳ע, צב״ש: ער דערװיםט זיך באלד—װאס גיהנם הײםט... אויך די דאזיגע סטראפען באדארף מען איבערארבײטען: אויף די פלײצעס דארף מען אלץ אויסשלעפען, — אונ קײן װארט׳ בעהיט גאטט׳ ניט "אויםר־ידען...