Literarishe bleter · 1926-04-30 · 104 (30.4.1926) · p. Seite 287

387 ליטערארישע בלעטער 104 .זא און װען דער רעזשיסער לערנש די?ןלע גוילשע בחורים, װי אז1י זיי דארפן-שיאגן אי1 שענין, װיעלען זיך די װײנער ם־כ פארװײנטע אייגן: — םע דארף זײ נישט לערנען, זײ קענען?ליין גוס די פלאכה• ו*■*' 4 . , * /* טאלקין (כן-איל) ביי זיך אין שטוכ. — זאלן״זײ נןןר װײזן, װאסן.,זײ הןןבן געטון בײ אונז א־ן םעסיעװ... עײם טײך. שוין אין די קאלסע הערבסם-טעג. ילדן לןזן זיך א־ײנװארפן אײ טײך אננעטוענערהײם עו עטלעכע םןל, דערטאר באקופען זײ צו רובל א טןג• א־ינער א לעבעדיק ילדל קימט צו, װײזס א פרײלעך כנים, װיל יעדן איבערצײגן, אז ער טום עס נישט אז1י צוליב דעם געיט, װי צוליב שלוםיעליכםען... ער הןןט אים ליב, שלים עליכמען אין אין זײן נאמ־.;ן װעגן איז ער גרײס אלץ צו טון״ נארן הענגען פין ילטע פאשעדלטשןם סאכםץ־ ■ (ג. טרידלאנד, װארשעװער, בערטאנאװ און טרודקין) עס גײט אװעק א געשסרעך װעגן שלום־עליכםען. ארבעססלאזע ילדן זיצן פון װײטן אין זײערע אפנע■ בליאקעװעסע רעקלעך אין נאך םערער אפגעבליאקעװעטע פנים- ער, אויף װעלכע דןןס נאנצע ילדישע ארעפקײם איז אויסגעגאסן, קוקן און קריטיקירן רןןם בילד, אז ,דאם איי גישס אז1י װי םע שרייבט זיך אין ,מבול׳ בײ שלום-עליכמען׳. זײ װייסן שלום עליכםם װערק א1יף אויםנװײניק. אײנער םארן צװײטן זאנן איבער גאנצע מןןנאלןןגן םון שלים ־ עליכםען און לאכן ביז םרערן• ,ליפע באשעװיםש׳ קיפןן צי ילדן און זידלען אים, מאם אזא :לטערער ילד גײט ארום אין שבת אין די װאכעדיקע צעריםענע גדים און זוכט א םארדינסטל. אק א קלײן שטעטל, ליטין, װו ם׳נעםט אראפ די חתונה ן ,יאשקז װאראנע׳ םיט דער ,שטוםער כלה׳ קומט די -זנצע שטאט אנטײלצונעםען אין דער ,חתונה׳. קינדער א1לף די פלויטן, שקצים א1יף די דעצער באלאגערן דעם ,שאלאש׳, .;ס ם׳האט אװעקנעשסעלס אין םיטי שטאס• װײבער אין ־ערע זײדענע טיכלעך, םאנסבילן אין זײערע שבתדיקע יאפאטעס זעצט םען אויס אין םיטן נאס ארום די טישן און -י לאזן זיך אלע אראפנעמען, אפזיצנד־ק נאנצע סענ פין 6רי ־יז נאכט, 6אר א האלבן רובל א טאג. אינם בילד פין דער םאניפעסטאציע נעמס אנטײל גאנץ ־ניצע םיס דער סביבה• ארום דער שטאט, צװישן די דערםער, :עשפיײם^ זיך קלאנגען, אז ס׳האט זיך ש)ין צוריקגעביסן די ,טיוכש׳ און ם׳שםועםט שוין א6ילו נעשמאק װעגן ילדן... די *יוםיקע נױם, װאס קוםען אין שטאט ארײן, װערן נשתימם, ,אנעננעידיק אין גאס םארגריםירסע ,נא־אדאױאיעט׳ םין דער ל־םע פאשןװלשט (פןרטאנאװ) און טין־םע ונערצםא;). צארישער צײט. זײ נעמען אראפ םאר זיי די היטלען, טרעטן ויי אפ דעם װעג או, םארששײעי נישש װאם איז דא גןשען, בשעתן אראפנעמען דאס בילד םין פאנראם, װו ־לדן מיט װײבער און ק־נדער, ײאס באקומען צו האלבע רובל א טאנ, װאלגןרן זיך אין םיטן גאם אין שי-ויב אין שפוץ, — ד׳ויבט דך א1יף פון דער ערד מײנער א באקאנםער ייד, א גע־ ײעזענער אנגעזעענער בעל־הבית, א י1דע םפר, א משכיל, םים א הדרח-פנים אין א בכבוריקער, האלב־גרויער בארד, סרײםלס ־ך ארום פון שסויב, קוםם צו צו םיר און ניט םיר אפ .של1ם'. — װאס זאל ער טון, פארענט6ןרס ער זיך װי שולדיקער, — א בםירושע גםרא, זאנס ער םיר: ,פשום נבלה בשוק ואל תצםרך לברױת׳. דאס פאניאט-בילד אק שלום־עליכמם ,םבול׳ װערט ׳אפגענוםען ל)יס אלע דינים םון א ילדישן פאגראם פון םאמע ־ער לעצטער םאדע. עם פעלן נישט קײן אפגעהןקטע קעפ .׳־ם םארגװאלסיקטע קינדער און אלץ, אלץ, מיט װעלכע די לינצםע אוקראלנישע פאנראםען האבן זיך אויסגעצײכנס. װײבער 'שײען, קוקן און װײנען. — צוליב װאם דארף מען עס נאך װייזן םאר דעי ׳נצער װעלס? — פרענט איינע• — װײ צו אינז, װאס סע דא פון אונז װאס צו װײזן.-־ ענטפערט םיס א ויפץ א צװײטע•