Literarishe bleter · 1926-04-23 · 103 (23.4.1926) · p. Seite 263

263 ליטערןזרישע בלעטער 103 .זא אראפנעלאזט דעם קא#, אויםגעהערט ־עדער װארס און תיכף דעיפילט דעם ריח 6ון דער םריש־געבאקענער עגטת־נ6ש. — אױי, אזוי, לאהשי... װיל םען אוני אט־דןןם קלײנע שטיקל זוײט אוין־ זװנעםע;... דןר כחורל האט אנגעהוינן גײן 5אםעלענןי, גרײט גע־- קוקט םיט וײנע גרויםע אויגן אין דעי• װאי־יטער, זומער־גאנטי־ שער טונקלקײט 6ון גאז־יאםפן. איננאנזון שוין רורכגעגוםען םיט דער גשורה־רעד״ האט ער תיכף עקענותדיק נעזוצט אן עצה, האט אינערגעטראבט 6אײשידענע פלןנער, געזען, אז זײ טייגן נישט, ויך נישט םיאש געװעזן, 6ול סיטן כאװוםטזײן, אז װאם ס׳זאל נישמ זײן װעט ער אלץ אזוי שטאדק זי ליכ האנן זײן לאהן... אײביק... פלוצ־ לונג האט ער א קוק געטון אויקן םײדל שעטעװדיק און נישט נעװאגט, פול םים חשק עפעם צו זאגן. — דו ויײםט, אפשר װעלן םיר חתונה האב;?.. לאך נישט, צ בעט דיך... איך ב-אררין דאך שוץ... כא-כא־צא... קעזעלע טײערםי דו װעםט שוין זען, װאם איך װעל םא5ן... ער האט זי נישט געלאזט רעדן, זײגעהאלט) איר םויל ם־ט זײן האנט. די קלײנע איז דויט געװארן און גענורען שװער עםעםען. זי האט נאך שטארקעד געדרוקט זײן האנם צו איר קינדערישער ברוםט. — װעםטו םיך אײניק ליב האבן? די קלײנע האט ראסטאל נעװײנט 6ץ נערירטקײם, אננענו־ םען זײנע באקן םיט אירע קלײנע הענטלעך און אים נעקושט אין נױיל, אץ די אוינן. דאם בחורל האט אנגעהו׳ינן קלאנן םןט די זיײן. — לאהנױ טײעײנקע. לאה-נױו.. ם׳איז שוין נעװעזן נאך עלף און די קלײנע האט א דער־ שראקענע אין 6ול םיט מורא םאײ פאוױיםגעזעענער נאלײריקוננ ניך אין ם־ט דראננע טריטעלעך געאײלט אהײם. זי האט דעינײ אזוי קינדיש־פארזארנט אײננענוינן איר קאש םיט די לאננע זועפ. דאם בחורל האט איר נאכנעקוקט און פלוצלוננ אלי׳ץ נישט װיםנדיק, װאם זװ טון 6ון גרי;ם ליבשא6ט, האט ער איר שטיל נאצנעזאגט: — לאהנױ ו — קינר ו (םוף קיטט) פון דער רעדאקציע ס דער קוםענדיקער נוםער ,ליס. בלעסער׳ איז געװיד׳ םעס דעם אנדענק 6ון שלום-עליכם. וצום בענסן יארצײם). ס דער באװוסםער ײדישער דיכםער אין נאװעליםט א ב ר ח ם ר ײ ז ע ן איז זץ םעג אלס נעװארן 50 יאר. םיר באגריםן הארניק דעם נאליבםן ײדישן םאלקס״ו־ץכםער און אײנעם פון די םיכסלקםשע בייער 6ון דער נײער יידישער לי• םעראםו־. םיר װעלן אײנעם 6ון די קוםענדיקע נוםערן ,ליםע• רארישע בלעםער׳ װידםענען אברמם רײזען, זײן לעבן און זײן שא6ן. ס פון נוםןןר 105 הייבן םיר אן בו דריקן אץ די ,ליטערארישע נלעםער׳ נעשפרעכן פים אנגעזעענע ײדישע שרײבער װעגן די אקםועלע פראגן םץ דער איעטיקער ײדישער ליסעראסור. א באזונדער ארם װעט אין די געשפרעכן אפגעגענן װערן פאר דער פערזענלעכע שסיםונגען 6ון די שרײבער, עם װעלן אייך געגעבן װערן אייסאביאגרא6לשע שסריכן. — 6רידע, איך נײ אראפ אױף א װײלע... זי אח נעוװינם געװען, אז 6רירע זאל א שאקל טץ דעם קאפ אין כיצל ארײן און שװײנן םיט 6ארזװינןנע ברעמןן, װי אײנער זאנט: נו, צ׳האלט דיך נישט צו... הײנט אנער האט £רידע האםטיק א היינ אויף נעטון דעם קאפ, גיײך װי רי װער• טער װאלטן ד שטארק און נישט אננענעם א־בערראשט, םיט אײן אײנל אפנעםאםטן לאהן 6ץ קאפ ניז די 6ים און איר קול איז נעװעזן שארםטקע, 6ול םיט אײננעהאלטענעם פאררראם. — דו נײםט? — נו נײ... ם׳גײם נאר דערין, אז איך קען נישט זיזון בת שפעט אץ רער נא:ט אי״ן און װארטן אויף דיר... נין, איך קען עם נישטו... און אוינ ח װעםט טאקע קו־ םען שפעםער, וױ עלװ, װעםטו טענן שטײן און קלאפן... א י ך הער נישט... זי האט זלך אפנים לאננ דערויף געהאש נענרײם, װיל זל האט זיך נעשט־קט טיט רי װערםעײ, אזש פארקװעטשט אן אײנל פץ נרױם £ארלעגנהיט. לאה האט שוץ נאנץ ניט נעװוםט, װאם ראם הײםט, האט זלך * נלײך רערשראקן, *עטאםלט א קוק נעםץ אויף רער שװעםטער, עפעם װי נישט נעגלוינט די אײגענע אוױץ און נעזאנט: — אזויז ביז עלף?... נו, און אז צ׳װעל װעלן גײן אםאל אין טעאטער ארײן? — אז װעםט װעלן נין אין טעאטעד ארײן — קענםטו דיר ריננען א לאזשע צום שלא6ןו — האט פרידע £אי־קנײטשט רי נאז און אלרע טונקעיע אײגעלעך זענען שטײן נענלינן — זיצן און אפװארטן םײנע נעצט אױף דיר - קען אלך נישטו איך נץ נאך, דיצט זיך טיר, אויך נישט נעשםארבן!... זי האט א גיצן םיש נעטון םיט א נלעטל 6ון ביצל, און שטארק או, פלײםיק דך א 6ארםיף נעטץ אין אינהאלט, װי ם׳װאלט נישט געװעזן 6אר איר קײן כבוד םער זיך אײםצו־ םענהן םיט ןןט־רעם ם ײ ד ל ט ש ל נ ע. האט די קלײנע זיך אפ־ געשאקלט, א קוק נעטץ פיז6 א בעטנדיקן, פארלענענעם בליק צו דער סיר און אין דעם בליק איו געלענן די נאנצע שװער־ קײט און אוםרערטרענלעכקײט 6ץ א 6ײיש־געבאקענער צרה, װאם קוטט פלוצלונג... — הער־נאר א געשיכטעו זוםער ביז עלף! ם׳איז ראך שוין באלר עלףז... די קלײנע איז ארױם שטיל, אראפ שט־ל 6ץ די טרעפ. נײם טױער איז נעשטאנען א הויך, שטאל נחורל, אן אײדעלער א שעםעװדיקזןר, וױ ער װאלט נםדר םורא נעהאט ם׳זאל עםע־ צער נישט דערגײן אויף װאם ער װארם דא. פול טיט נעדולר און נעװיינט אלץ איבערצוטראגן פאר דעם װינציקן נליק £ון ל־נע, האט ער נעלאםן נעדרײט זײן קאפעלױש אויפן פיגנער, איעםאל צונענלעט םיט דער אנדערער האנט זײן בלאנדע, װײצע ששיפרינע, און כדי אפצונאוץ די 6ארשטנדיקע, נײנעריקע דינםט־ םײדלעך, זיך אײנגעקיקם שטארק אין זשםורנדיק אקעגנאיבער א־ן דער טונקלקײט, װאם האט באדײט, אז ער װארט ם׳זאל עטעץ 6ון רארטן ארוים. אז די קלײנע איז ארויםגעקוםען פאםע־ לעך, א נלײצע און נענאננען גלײך זװ אים, האט ער זיך זײטיק־ שעטעװדיק צו איר אויםנעדרײט, אזא גיםן שםײצל נעטון און נעזאנט האט דער שםיצל: קום, קום, אויף דיר האב איך שאקע נעװארט... האסט קײן טעות נישט. דאם בין איך... ער האט זץ־ נענעך נישט נערעצס אויף קײן שום צרד״ אכער ױ קלײנע האט נאלר אלץ דעיצײלט. זי האט אינגאנצן זיך צו אים צונעדרוקט, נעדרוקט זײן האנט צו איר ױננ, קינרלש בחםטל און םיט אייע נרויםע או־נן נעקוקט ץארזארנט און ה־ל6לאז אין חשצית אריץ. דער נחורל האט םלם נרוים ערנםט