Literarishe bleter · 1926-04-16 · 102 (16.4.1926) · p. Seite 247

247 ליטערארישע בלעטער 102 .זא פון א גרויסן װורצל םון א 3יים, שפײנגען אין דערהייך 6ין אײן זײם - ם־ין 6אטער און סון דער אנדערער - טירגעניעװ. איםלעכם מאל׳ ײעז י?ם ברעם גים ייך * הויב, גים עם אײנעם א װארף אין דערהויך און דער אנדערער לאזס זיך ארא# פיטן עק ברעט צי דער ערד. אט אזוי שפריננען עס ם־ין 6אטער און טורגעניעװ. טורגעניעװ האט געהאס פאדאגרע און האס ציריב רעם געטראגן זײער לאנגע שטױול אין נראבע זאקן. ביי יעדן שפרינג פלענן זיך א הייב סון די געװאלדיק גרויםע םיס און די שײנע װײםע לאקן זענען גע6ל1יגן אין דער לי6טן. נאך הײנם זע איך םאר םײנע אויבן די דאזיקע צװײ כאראקטעריםםישע נעשטאלטן, װי זײ זענען נעװען 6אר• כאפט פון אזא קינדערשפיל. אן אנדער ב לר: טורנעניעװ שפארט זיך םיט אורוםאװן. זיי זיצן אינם עםצימער בײם טייסיש. אורוסאװ האט םיס אזא איםפעט זיך באםיט עפעס צו דערװײק, אז ער איז ארינטערנע• םאלן םינם שטול, א1יף װעלכן ער האט זיך אן א1י6הער געשאקלס, און זיצנדיק א1יף דר׳ערד, אונטערן סיש, האט ער נאך אלץ געםאכס םיט די הענם און פארטגעזעצט דעם שטרײם מ־ט סורגעניעװן. נאר איװאן םערגײעװיטש האט זיך געקײקלט פין געלעכסער און אז1י א ס1ף געפאכט צום שסרײם. דעם דאזיקן זופער איז אץ יאסנאיא פאליאנא געװען זײער לעבעדיק. םען האם געזונגען, געסאנצס, ,נעםירט׳ ראםאנען. אינם הײזל׳ װאם אין ה1יף, האט געװוינטי מײנע א מוםע פון דער מוטערם צד און חוץ איר נאך א סך ױנג• װארק. םיר זענען נאך אלע געװען קינדער און געװען 6אר• ליבט אײנער אינם צװײסן. כםעט יעדן אװנט האבן םיר געטאנצם און מײן םופע האס געזונגען. זי האט געהאט א גלענצנדע שטיםע. מײן עלסםטער ברודער פלעגס זיצן בײם קלאװיר, איר אקאםפאנירן און מיר אלע פלעגן זיצן אינם גרויסן זאל בײ אפענע םענסטער און זיך צוהערן. איך געדענק, װי םײן הארץ פלעגט װעלן ארויסשפרינגען ציליב די דאזיקע אוםקלארע חלימית אין פארלאנגען, 6ון דער דאזיקער אננענעמער םעלאנ׳ כאליע, װעלכע ס׳6לעגט בײ אונז אר1יסרו6ן דער םוםעם ק1ל און די לײדנשאפטלעכע װערםער 6ון די ראםאנסן, װאם זי האט גןןזונגען. אין אײנעם אן אװנס, האבן מיר אראנזשירט טענץ. טור• ,נעניעװ האט זיך אונטערגענוםןנן צו טאנצן םיט מײן שװעסטער קאדריל. כ׳געדענק, אז אינםיםן סאנצן האט טורגעניעװ באװיזן עפעס א קאמישע פיגור. אלע זענען נעװען באנײסטערט און איך בין געשטאנען םים מײן קאװאליר אנטקעגן אױואן סערגײ• עוױטשן אין ז־ך נישט געקאנט אײנהאלטן פאר געלעכטעד. 6ין םײן םימעס זינגען 6לעגט סו־געניעװ אלעםאל גר1ים הנאה האכן. ,װי אוםנליקלעך א־ך בין׳, האס ער אםאל געזאגט: ,סער פון אלץ האב א־ך ליב ראם זינגען, נאר בײ מיר אין האלי שסעקט עפעם א חזירל, אנשטאט א קול!' כ׳געדענק: ימין אײנעם אן אװנט, נאכן געזאנג און נאך די םענץ, זענען פיר, יונגװארג, געזעםן אויפגערעגטע אין האבן װענן עפעס גערעדט. טורגעניעװ האט עם דערזען אין צוגעקו• מען צו אונז. ,הנרט ז־ך אײן׳, האט ער געזאגט: .איצם װעט איכלע• כער םין אונז דערצײלן װעגן דער גליקלעכסטער םינוט אין זײן לעבןױ ײדיש פ. ד. סוף קיםטז איך דערמאן זיך די שםועםן װעגן גארשין: דאםאלם האט םען אים נאך זײער װײני׳ק געקאנט, -און םורגעניעװ האט םײן פאטער געראםן איבערצולײענען גארשינס דערצײלונגען. טורגעניעװ האט נישט געװאלס אר1יסזאגן זײנע םײנינגען נישט װעגן םאפאסאנס ראםאנען אין נישט װעגן גארשינם דערציללינ• גען, בדי אז1י ארום נישט צו װירקן א1יף םײן סאםערס םײנינג. -גארשינען האט םיין פאטער גלײך 6ון אנהויב ה1יך געשעצט און 6ין דאמאלם אן האט ער געלײענט אלץ, װאם יענער האס סעשריבן. װי שײן, װי פלאסםיש און אונטערהאלטנד םורגעניעװ פלעגם דערציילן! אײנםאל האט ער אונז דערצײלט, װי ער האס זיך א1יף א םאסקן׳אװנם סאראינטערעשירט םיט א רוםישער דאמע. באצויבערם םונם גײסט, 6ון דער גראציע און 6ון דער שײנער פינור פון דער דאזיקער ראמע, האט זיך טורגעניעװן פלוצלינג געװאלם דערזעען איר גלזיצט. ער האט געהאפט צו דערזען א גלזיכס, װאם זאל זײן אז1י שײן, װי אלץ אין איר. ער האט זי זײער לאנג נעבעטן אראפצונעםען די םאםקע און ױ״האט לאנג נישט געװאלט דערפילן זײן בקשה, נאר צים ס1ף האם זי נאכנעגעבן און אראסגענומען די םאסקע. ,שטעלט אײך 8אר. װי איך בין נשת1סם געװארן׳, האט סװ־געניעװ א1יסגערו6ן: .נשעת איך האב אנשטאט דעם פאעטישן בילר, װעלכן איך האב זיך פרלער םארגעשטעלט, דערזען א נעװײנטלעכן םא סביל, אנגעטון אין פרייען־קלײדער׳. איך דערםאן זיך, װי םורגעניעװ איז צו אונז געקוםען אין אײנעם א 6רילינג זיך באסײליקן אין א געיעג. בין־השםשות. דער 6אסער שםײס מיט זײן ביקס (דאםאלס פלענט ער נאך גײן א1יף נעיעג) אינסיםן פונם ױנגן װאלד, נישם װײט פון אים שטײען פײן םוטער און איװאן םערגײ• עװיםש (סורגעניעװ). םיר, קינדער, האבן 6ון סרוקענע צװײגן א פײער פאנאנדערגעלײגט, אלע רעדן שטיל, מען שושקעס זיך, נישם צו פארםרײבן די אנקימענדיקע װאלדשנעפן. דאם געיעג אױ געלוננען. יערן א1יגנבליק הערט מען דעם לײכסן פייף 6ון דער װאלרשנעפע און דערנאך דעם כאראקטע■ ריסםישן גורגלע;. אלע זענען אויפםערקזאם און שסיל... בום!— )יערהערט זיך א שאס. דער הונס ה1יבט זיך שנעל א1יף, לויפט זיכן דעם ארונסעדגע6אלענעם פויגל, דערנאך װערן װידער אלל שםיל און םען 6אמעםט די פרלערדיקע ערטער. , םורגעניעװן דערעסט דאס דאזיקע שװײגן און ער רעדם אינדערשטיל מיט םײן מוטער. איך דערה<ר דאס װארס .ליבע*, אס רעגט אויף םײן קינדיש הארץ. װאס קאן דער דאז־קער פײנער זקן זאגן װעגן ליבע? װעלכע ראלע האט זי געשפילט א־ן זײן לעבןז אױ האב נאר געהןיט פון עסעם א באריםסער זינגערץ, םיט װעלכער םורגעניעװ >יז נעװען לאננ און געםריי םארבונדן; איך שםעל זיך םאר, י אוםנעװײנלעך דערהויבן און פאעטיש ס׳האט באדארפם <ייסזען די דאזיקע ליבע צװישן זײ, און װי שײן ם האט בא■ אר6ש זײן זײער לעבן אין פא־יז, א־ן דער דאזיקער רעזי• דענץ פון אלע רעזידענצן! ם׳װערט אױנם. ם׳איז פײכט און טונקל, די װאלדשנעםן :עי1 אויף צו פללען און פיר קערן זיך אום אהײם. םורגעניעװם באזוך אין ״1881 איז םרישער ב־י םיר אץ ׳ץ זבי1ן און א־ך דערפאן זיך אײנ־קע בילדער פונם דאזיקן אזוך. אין אײנעם א פרימארגן קום איך צים ב1ים, װאם איז ־עשםאנען נעבן אונזער הייז, צי םרינקן םײן קאװע און דער• . 6אלגנד בילד: א1־ף א לאנגן ברעס, װאס ליגט א־ן דערם־ט