Literarishe bleter · 1926-04-16 · 102 (16.4.1926) · p. Seite 246

102 .־וא ליטערארישע בלעטער 246 קען אזן איבערעײגינגען, דאס איז םאר אלם געװען, װל * םין נײע אנסדעקונג־שין ער איז נישש נאר געװען גילקיעך 8ון יעדער מעגלעבקײס זײנע געדאנקען צו פארשפרײםן, נאר ער האט זיך אויך געװןלט טײלן מים זײן גליק מלם אלע די, װעמען ער סלעגט נ$ר באנעגענען. אז אורוסאװ האט בײ אונז באגענענט סירגעניעװן, הןזט ער זיך נלשם געקןןנס בארילקן, ביז ער האט זיך נלשט געפרוװט אים צי געװינען פאר זײנע איבערצײגינגען. נא־ טורנעניעװ א־ז נישט געװןן אייסגעלעבט צו דיםפיטירן, ער האט זיך גע• װאלט װי״נישס־איז אפטשעפען םון אירוסןזװן און איך הןב אײנמאל געהערט, װל ער האט זיך מלט א גוסםוסיקן שםײכל געקלןונט פאר מײן פןןטער: ,ליבער פרײנס/ האט ^ער געזןנט: .איך װעל סינם דןן־ זיקן טרובעצקאי אײערן (שסאט אורוסןןװ) משיגע װערן!...' םורגעניעװ הןנט זיך הפנים געװאלט אפרוען און ער פלעגט ליבער גײן שפאצירן, שפילן םים םײן ברודער אין שאך, הערן מײן מוםעס געזאננ און רעדן װאס ס׳איז אים נאר אייף דער צוננ געקוםען, אײדער צו שםועסן איבער סילןזןסישע סראגן. איך געדענק, *ז דאםאלס פלעגט מען א סך רעדן װענן ליסעראכור. אז טודגעניעװ ה$ס געװןלט א1יספרוװן עםיצנס קינםטלערישן געפיל, סלעגט ער נעװײנלעך שטעלן םאלננדע סראנע: .װעלכער סערז אין פושקינס .װןןלקן׳ איז נישם געלונגען?' מײן פאט$ר האט תינף ןנגערוסן א1י0ן פערז: ,און די בליצן האבן דיך שרעקלעך אײנגעהילט״.' .אוראי״, האט סירגעניעװ אייםגערוסן: ,װי הןןם דןןס פושקין געקאנם ןזנשרײבן אזא סערז? דער בליץ הילם נישט אײן, ם׳אלז נישט קײן בילד.,...' ' . . םײן פןןטער האס דערנאך געשטעלס די זעלבע פרןןנע סעטן. םעט איז ארײן צו אונז און נאך אײדער ער הןןט זיך באגריםט םיט• מײן פאםער הןןם א1יך םײן סןןטער א 6רעג נעטון: ,אנו, אנאסטאסי אנאסטאסיעװיטש, װעללער סערז איז אין פושקינס ,װאלקן׳ נישט געלונגען?' נישט לאנג געםראכט, האט 8עט געענטפערטז .און די בליצן האבן דיך שרעקלעך אײנגעהילס...' טורגעניעװ האס א סך נערעדט װעגן ם$פ*ס?נען, נעװען אנטציקש 6ון זײנע װעךק און פלעגט דערצײלן אינטערעסאנסע פרטים 6ון מאפאסאנס לעבן. ער הןןט דער ערשטער םײן פאםער געםאכט אויפםערקזאם א1יף םאפאסאנען, בשעת דער לעצםער איז נאך געװען אן אנםאנגער. ער האס םײן םאםער געגעבן לײענען מאפאסאנס ראםאך *•■7611161 מס״אתז 3_1ײ נאר דאס דאזיקע בוך האט א1י4 פײן 6אסער דאםןןלם נישט געפאכט קײן אײנדרוק, צל דער&אר, װײל ער האס זיך אין יענער צייס בכלל װייניק אינטערעסירם םיס קונםט, צי דער• פאר, װײל אים איז געװען דערװידער דער אינהאלט 8ונב ראסאן, — אײנס געדענק איך, אז דאם בוך האט א1יף איכ דאםאדם כמעם קײן שים אײנדרוק נישש געפאכס. םיט עטלעכע יארן שפעטער האס ער נעלײענס ״716 6תעמ פונם זעלב־ םחבר און דער אײנדרוק איז געװען גאר אן אנדערער. דאנ דאדקע בוך איז דעם פאסער אזוי נע4עלן געװארן, ער איי 6ץ איפ געװען אז1י באנײססערט, אז ער האט עס באשלאםן איבערצוזעצן אין רוםיש און איך האב אונסער זײן השגחו רעדאגירט אן איבערזעצונג פונם דאזיקן בוך 6ארןי 6ארלא• ,פאםרעדניק׳• איך קאן זיך נישש דערמאנען, צי איז ער טאקע געװען^ בײ אונז אינם זעלביקן זוםער אדער םיט א יאר אדער צװײ י שפעטער, איך געדענק נאר, אז איך בין נאך דאםאלם געװען א קלײן מײדעלע און טורגעניעװ א־ז ש1ין געװען אן אלסער מאן. זײן ברייטער פנים איז געװען באװאקסן פיט געדיכטע װײסע לאקן. זײנע א1יגן האבן נוטםוטיק גןלגלאנצם און א1יסגעדריקם 6ול ליבשאפס, נאר ם׳איז אין זײ געלעגן א םין םאטקײס. ער האס א1יסגעזעען א סך עלםער, װי נר איז גע־ װען אין דעראמתן• בשעה ער איז נישט געװען פארנימען םיט עפעס א זאך, װאס זאל אים האבן באגײססערט, פלעגט זיך זײן הייכער קערפער װי אײנב1יגן, זײנע א1יגן 6לעגן מאט װערן און קוקן 6אר זיך, נישש נעמענדיק קײן אנטײל איננם ארופיקן• די דאזיקע סתירה צװישן זײן דעבהאפשיקײט, פרײלעכ• קײם און דעם אינװײניקםטן סר1יער, װעלכער האט זיך אפש נעלאזט הערען אין זײנע רײד אין באמערקן א־ן זײנע א1יגן, - דאס איז געװען דער װיכסיקססער שסריך אין זײן כאראקער. דאם־ װאס ער האט ש1ין אין יאר 1858 געשריבן צום ס1ף פון א בריװ צו םײן 8אטער, באװײזט, אז די דאזיקע טר1יעריקײט איז נישט געװען קײן אויסערלעכע, נאר האט נעשטעקט םיף אק זײן נשםה... ....אך. ליבער טאלסםאי׳, האט ער דאמאלם געשריבן: ,װען איר װאלם געװאוסט, װי שװער ם׳איז םיר, װי טר1י־ עריק פיר איז אויםן הארצן! נעסס זיך 6ון מיר א םשר, לאזט זיך נישט דאס לעבן צװישן די פיננער ציצערײבן. נאט זאל אײך אפהיטן 6ון אזא גע6יד: דאס לעבן איז אדורך און 6ונדעסט• װעגן סילםשו, אז עס האט זיך נאך גאר נישט אנגעד.1יבן■ און עס שטיים 6אר דיר די אומבאשטיםםקייט 8ון די יוננסיארן םיט דער אומפרוכטבארער פוסטקײט פון די עלסעריארן. װאס איר זאלס םון, כדי אײך זאל נישט א1יםקומען אז1ינס צו איבער• לעבן — װײס אלך נישט... נאר אפשר איז אייך באשערט אז1ינם אייסצוםײדן... איך װינש אײך 6ונם טיםן הארצן, איר זאלט האבן אםתן נליק און א געזונט לעבן. דאם װינטשם אײך א םענטש, װעלכער איו טיף אוםגליקלעך און װעלכער האם זיין אוםגליק פארדינט׳... די באגעגגיש צװישן טורגעניעװן און מײן םאטער איז געװען זײער הארציק און סרײדיק. לויט װי איך האב עס דאםאלס נעקאנט פארשטײן אין, װי װײט איך געדענק, האבן זיך צװישן םײן 6אסער און סורגעניעװן באנייט זײער פריינד• לעכע אין א6ילו צערסלעכע באצלונגען. זיי האבן אבער קײנ• מאל נישט געםירט קײן ערנסטע שםועסן און 6לעגן זיך בײדע באםיען אויסצום־ידן אזעלכע פראגן, װעיכע האבן געקאנט אר1יסרו8ן א םיינונגספא,רשיידנהײס צװישן זײ. איך דערםאן םיך אז סורגעניעװ האס נעפירט לאנגע ויכיחים םיטן פירשט ל• ד. אורוסאװ, װעלכער איז בײ אונז דאםאלס צו.גאסס געװען, נאר דער 6אטער האט זיך אין די דאזיקע ויפיח־ם נישט אריינגעםלשס. פארקערט, װי איך נעדענק, שלענט םײן פאסער גוטמוםיק איראניזירן איבער אורוסאװם באמױנגען צו איבערצייגן טורגעניעװן. אורוסאװ איז געװען םײן פאטערם זײער א נאענםער פרײנט און איז תיכף, אלן דל ערשטע טעג פון זײער באקאנט• שא6ט, געװארן א הײסןלר אנהענגער 6ון םײן סאטערם אנ- שויאונגען. דאס, װאם מײן פאטער 6יעגט דאמאלם אר1יסזאגן אדער אנשרײבן, סלעגט תיכף געסיגען אן אפקלאנג בײ אורו• סאײן, אקוראט^װל םײן 6אטער װאלם נאר דאס געשריבן און נעזאגט, װאש עס האם געשטלםט םיט זײנע, אורוסאװס, געדאנ•