Literarishe bleter · 1926-04-16 · 102 (16.4.1926) · p. Seite 244

102 זא ליטערארישע בלעטער 244 פון אמעריקע מיר, די פעלקער וויינפער / ניד ־יארק פון קלאנג אװ קלאנג און קלאנג א מעכטלק ברײט געזאנג װעט זיך דערהערן• און פאר א יעדע עזויב װעט זיך עם טון א הויב איז אומעטובש זיך הערז.׳ ה און >זיר, פארװארפענע א־עי־,' װאם קומען מער און מער דורך איד־יע ים׳ען. אויף יעדן בארג^און טאל־*, לאזט הערן אײער קויד־1, איר זױ פון אלע שטאמעי! אויח שטײן און אויף גראניט, יעדער שטאם — זײן ל־ייד און אל־יע דאך צוזאמעח ו יערער מיט זײן קול־*, די נידל־1, דער טראמבאן - אלע אין ארקעםטער: א קלײנע איז די פל־^ײט, א גרױסער דער טראמפײט, צוזאמען קלענםטער, גרעםטעח די שװערע פויק: - זום־זוםו דער דיקער באם: - בום בומז נישטא קײן ערגסטער, בעםטער: ז ו&ייי ז. א מיר, די ײדישע פאעטן, וױ זשװאװיקע שטאפעטן, ױנג־יעריקע• דורך שטאטיקו געפילדער, װאם װיגט זיר װיל־״ד און װילדער ביז ד־זיםטעױיקע דירך שאפ־גערויש און קוימענבלומעי. דערהויבען מיר ױך און מלר קומעז איבער דיר, אמעריקע: ב דורך *אײזן און גראניט געשטארקט איז אונזער ל־ייד און שטאליק. ^זונזער ײדיש װארט שלאגט דא אויף יעדן ארט װארצלען טיף, אומצאליק• פאר יעדן ווער עס שטערט, איז >זונזער װארט א שװערט פאר דעבש עמל־^ק.׳ ג מיר װעל־*ן אונזער שארפע ד־זאק נישט *י^ײנפאקן אין אלטן זאק גיעון זי פארװארפן• עס װעט איר שארפע שארף ד־זאקן,- ז־זאקן װו מע דארף מיט שאו־ף, איר שארפן. איז דאם א װאנט, איז דאם;. בארג,- א זוניקע איז מארגארעט, מיר װעלן ד־זאקן אײנגעשפארט און שטארק א פלאמיקע — זשאנעט און אלץ צעװארפן: און חנעװדיק איז אםתר• א בויגזאמער איז זשאן, א ברײטער איז םטעפאן און זיגפריד איז דער גרעםטער• יעדערער פאר זיך, ד אויך אינ׳ם ד־זיגן רוים װיגט אום זיך אונזער טרויכש װי אלן דער הויך א שטערן.