Literarishe bleter · 1926-04-16 · 102 (16.4.1926) · p. Seite 242

02! .זא ליטערארישע בלעט,ער 242 פדילינג, זי זאל נישט װערן אײנגעלאדן צו פענען. — װי זי װיל• אויב עם איז מעגלעך ביז די בריםטן—איז אודאס גוט. הענגען דארס אנטבלויזטע און האלב־אנטבלויזטע פרײען. איך בין געבליבן אן בחות... איך האב געליטן, געקרעכצט, אפגעקערעװעט דעם קאפ, כדי :אכאמאל װארפן א בליק ארונטער״ פען גײט ארײס אויפן באלקאן — אים האבן פמש די הענט װײ געטאן פץ באגריסן זיך.—אויב איך שרײב דאס אלץ איז נאר ד־־רפאר, ױײל זיצנדיק בײ אים אין אטעליע, האב איך געהאט א סך פרײע צײט. איך האב אלץ באמערקט. באשרײבן פענס בילדעד קען איך נישט. איך האב זײ אין דער קינדהײט געהערט, געשמעקט, אנגערירט מיט דער האנט, און ו. ,פען — דער נט. פון װײטנם זע איך זײ נישט: אט דערפאר, אפשר, בין איך א שלעכטער קריטיקער און דאנקן גאט דעדפאר. אגב, אײך געפעלט אײנס, און מיר—א צװײטס. א געשמאק-זאף נײנצן יאר װי איך האב פארלאזן פעכען. דער גורל האט מיך װײט פארװארפן פון מײנע הײמישע חורבות. נאר מײן גאנץ לעבן, װי אונזער קונסט זאל נישט זײן פארשידן—געדענק איך זײ־ ציטערנד׳־קע פיגוד. אין םײן זכרון לעבס ער, װי א פאטער. און זײער אפט, װען איך טראכט װעגן די פוסטע גאסן םון שסאט — איז ער אט דא און אט איז ער דארט... און איך קען-נישט נישט בעטן אײך: פארגעדענקט זײ נאמעך רבעטער־ליד*) /נױ־יארק די יארן 1934-7 ד.$ט םען א סך געזונגען רײזענס.־ ״םיר ברעכן די װאנטי׳ ,$, װאס קלינגס איר קירכן-גלןןקן׳ און ,היליע״ הוליעט, בײזע װינטן'!' רײזענם װערטער, װעלכע אטעםען מי אמתער םאלקםםימלגכקײם און זענען אז!י װי גענוםען בײ פאלק פון ם1יל,^ הןבן מער מי אלץ געפאסס םאר רי מאכ אין יענער צײט. אינטערעסאנט: ,הוליעם, הוליעס׳ איז דןז בעסטע פון די דרײ. די מאסע האם עס טאקע אז1י ןפגעשאצע און זי פלעגס אם דאם ליד זינגען מער מי די איבעריקך צמײ. ןןבער דאם ליד איז אנגעזאפט מים רײזענס םעלאנכאלי• שער שטימינג און ענדיקט זיך: ,לאנג װעט ד1יערן ידער װינסער, זוםער איז נאך װייט׳. אין 6 -1904 האם די ײדיש־׳ מאסע גישט געקןזנט אײנגײן א1יף אזא טר1יעריקן ס1ף און ז ארבעס גיפםענע קעפ גריכישע, הענט, פיס, ארנאמענטען צוגעדעקט מיט שטויב. מיר, שילער, האבן געשנײצט די נעזער און געװארפן א בליק דא אויפן גיפס און דא אויפן פאפיר. און דער קינסטלער אלײן? א טאלענטלאזיקײט בין איך, אויב איך מעל נישט קענע• אויסמאלן, װי ער זעט אויס. זאל ער זיך זײן קורץ—זעט •זײן פין גור אוים א םך אינטימער, טרערן זיך זײנע אויגן א ביסל, זײן י פןן - מיין פאטן שטי־יקט * זאק. קאפ שאקלט זיך— דערמיט איז ער א ביםל ענלעך צו א פרוי. די שפיצן־פאלעס פון זײן רעקל הענגען אראפ צו זײנע פיס מיט װינקלען—זײ באװעגן זיך, די שפיצן, רעכטס און לינקם, אדער גאר אראפ און מיט זײ אינאײנעם — זײן קײטעלע פון זײגער. דאס בערדל ײינס, אליכטיקם, שפיצעכיקס, באװעגלעכס און אזוי שנעל צײכנט עס צוערשט אומעט און באלד באגריסונג. (א גוט מארגן). נישט אוין שײן מײדל האט נישט דערגרײכט איר 20*טן דאם ײדישע א א• ליטװאק־ (סוף) אין יענע יארן האט סען א סך ג^זונגען הערװעגס א ליד, װןןם זשיטלאװםקי (אונטערן נ$מען בן יאהוד) הןוס געלונגען איבערגעזעצט פון דױםש: ״און דו אקערםט און דו זײסט׳. די םאםע האט צוגעפאסס צום ליד אירן אן אײגענעם צוזונג: ,קלינג״קלאנג, קלינג-קלאנג! קלאפס דער האפער מיט זײן געזאנג. ,קליגג־קלוננ, קלינג-קלאנני צערײםט די קײטן סון שקלאפן-צװאנג! דאם דןזזיקע ליד װערט נאך א1יך *מאל געױנגע;. אין *) זע .ליט. בלעטןר■* נום 94, 96, 97.