Literarishe bleter · 1926-04-09 · 101 (9.4.1926) · p. Seite 232

232 ליטערארישע בלעטער 101 .זא ארנטערגאנג*) י• ד• בערהאררלטש / ניד־יארק אלבער פוםטע שםללע גאםן, פןרגײ נ#קעסע 6עלד*ר״ אין עס הןום אויסגעזען, װי א מחנה שװארצע ריחית יןגס זיך נןק םת, װעלכער לויפם םון זײ 6"ל אייסן בוינן• די אלםע הןס זיך געטײיסלס אײנע ןןלײן אלן איר זונס קןןרעסע, גןקיקס םיט 8 באסריעסן געםלס דורק 6ענםםערל, געזען 6ון װייטן סללועסן 8ון 6ינםטערע געכײדעס, הויכע אייזערנע בריקן הענ• גען אלן דער כםארעדלקער לי6ס, 6אררויכערסע 6*בריקן שװארצן זלך דירק נעבל... דערנאך איז די לויה ארײננע6ןרן אלן םארװארייענע געםלעך םלט אלסע האלב-אײננע6אלענע הייזלעך. עס זענען געקוםען אקײגן גרויסע אוםנעלוםםערסע לאסס־װעגן, װאם האבן זיך געשלעפט שװער אלן לאנגע שװ־ות, אנגעלאדענע םלס קיילן, געהללץ, פאפיר-שםאםעם, די אויטא. םאבילן האק אפגעלאזס דעם איםפעס און זלך גענוםען פאװאליע 7**י .שבתייצבי• אין רער .װיינן־ םרוסע״ (י־וםעניע) טרײסלען אייף אויםגעקרימסע 1 שטײנזר פון א צעהויקערטן אלטן ברוק. םון די הויפן האבן זיך באװיון ארייסגעשטעלטע םבבות םיט שװארבע, װײסע און גילדענע אות־ות — ילדישע און נוײשע. צום סוף האבן זלך אנספלעקס נאקעטע הארבםט׳ פעלדער םיט פאיגעלבטע בערגלעך און סאק, םיס אײנזאםע פאראוםערסע בײפער, ארופגעשאסענע פיס אפגעפאלעגע 6אר• טריקנםע בלעטער. דל לויה אלז געבליבן שסײן. דער עולם איז ארויס פון דל אויטאםאבללן און םלם אפנעזעםענע גלידער זלך געלאזט לאנגזאם נאכן ארון דורכן אםענעמ אײזערנעם סויער. 6ון בײדע זײטן װעג, װאס איז אויםגעשאטן מלם שסײנדלעך, האבן געבלאנקס װייםע םצבות, נרויםע אין קליינע, פלם קורבע ענגלישע אויםשריםסן. צװישן זײ הןוק ארויסגעקוקט רחבותײק דל רײך געםויערםע פאלירםע םלרםלשטײנערנע געצעלטן• — זעסש, פאםע, װאס דא טיס זיךז — האם םר. ראבינם א זאג געטין בו דער םוםער, םירנדיק זל אונטערן ארעס, װי אויף אן אויםשסעלונג. — כ׳לעבן, ם״איז דא גארנישט שלעכט, האנעסט טו גאד.,... א דין רעגנדל האט אננעהויק צו סרלםן, און דל מתעסקים האבן זלך גענוםען אײלן. ביים אםענעם פריש-אייסגעגראבענעם קבר זענען געשסאנען צװײ םוילישע ג1יים מיס גראבאײזנס, און זײערע גענאלטע הארסע םארדעס האבן אויםג^דריקם א קאלםן סארעכטלעק עקל צו דער גאנצער פרעםדער צערעםאניע. (םוף> פארן ה1יז, מו דעד נ6םר האט זיך געפונען, דיאס גע• בלאנקט א לאנגע שורה 6ון שװארצע גלאנציקע אויסאמאבילן. א1י6ן ברײסן גאניק און אין דעם א6ענעם קארידאר 8ון דעם בװײשטאקיקן שפאגל-נײעס הײזל זענען געשםאנק רעדלעך 6ון םענסשן. פ׳האם געמיסלעך געשםועסם, געלאכט, גערויכערס ציגארן. םר. ראבינס האט 6ארבײגײענדיק זיך געגריסט םיס זײנע באקאנםע, דערבײ געפאסשם יעדן אײנעם אויף די פלײבעס םים א גוםםוטיקער צוגעלאזםקיים. די אלסע אלז גע• בליבן שסײן ביי דער םיר, זיך סארטאיעט אלן א װינקל, געשםאנען אן אײנגעקארטשעסע און צוגעקוקס דאס גאנצע געזעםל. עס דרייען זלך אום װאכעדיקע געשסאלטן, אלץ די זעלבע זאטע, קײלעכיקע, צופרידענע פניםער, װייבער גליסשן זיך דויך צװישן דל מאנסביל אויסגעפוצטע, װי א1יף א י1ם- ס1ב, און דער בעל-הבית אלײן, דעם געשטארבענעמם זון, שטיים האלביאנגעשפארס צו דער װאנס, םלט איין האנט אץ דער דיויזנקעשענע, און רעדט עפעס א1יפן סעלעםאן גאנץ נעלאסן, םלט א װאכעדיקער געשעפטםפעםלקער םינע. ם׳הערט נישט קײן געװײן, פ׳זעס נישט קײן טר1יער — א מאדנ< לויהז — האלא, םארקוסעל! — האט מר. ראבינס געגרלםט דעם בעל־הבית פלס א פאטש א1יף דער פלײצע, נאכדעם מי יענער האס םארענדיקש זײן נעשפרעך א1יפן טעלע6אן• - גע• שטארבן סאקע דער אלטער, האז אי עם װערי סאררז* האנעסס סי גאד!... דועלל, װי זאגם מען דאס —.קײן יונגערע זאלן נלשט שסארבן... םעי, ליםען, ** מארקוס; א1יב דו װילסס א װייכן םים *** אלן א נ־יער םאשין, נעם איך דיך םיט, מר. םארקום צו םיר. א ליידיקע מאשלן — נאר אלך םלט פיין אלטינקער םאםען. — װעלל, םר. ראבינס, א1יב איר מייגט אים אריבער• פעקלען א1יף יענער װעלש אין אײן םאג םיט זיץ טאםן, איז דאס אלראיס., - האם אײנער פינם רעדל ארויםגעזאגם א חכםה, און דער גאנצער ע1לם אלן קארלדאר האט אויםגעשאםן םלם א הללכלקן געלעכםער. דער בעל־הבית אלײן האט אייך א גלאנץ געסון םלט די גאלדענע צײן, נאר ער האס זלך באלד דערםאנס, אז הײנם פאםם אים נישט בו לארן גלײך םלס אלעםען, האס ער פארמאכס דו.ם מ1יל און אננעצויגן א1י6ן פניבמ א טי6ן.ערנסט. עם האם זיך געע6נט א טלר און פון דעם צװײטן חרר האט א שװארץ נעסון א לאנגער שמאלער אר1ן, אלבערגעדעקס מלט אן אלטן אפגעבליאקעװעםן פריכת. סין טיר האם זיך ארויסגעשטעקם א קורץ־גע?.וי.־ענער קאפ םיז 8 ילח אין א סי6ן הארסן קאפעליוש בױ די אייערן, מלט א געלן ארוםגע■ ש1־רענעם הארםן בערדל אין מ־ט בײזע װאםערדלקע א1יגן. — נוז װאס םאכש מען שה1ת, װאסז — האס דער ײד זיך געבײזערס, גערעדט, מעשה קאםאנד־ר, םלס א הײזעריקלעצן ק1ל, װי א םענסש, װאס היינט האס ע ר צישא6ן אלבער דער װעלט. — װאו איז דער זץז ם׳דארף האבן דעם טליז/ דארף פען!... די לוידי איז נעװען א געכאפטע. דל אויםאםאבילן זענען גע6ל1יגן אײנער נאכן אנדערן אין א לאנגער שורה, געלא6ן *) זן ,ללש. בלןט.' נוםע־ 96, 97, 98. * עם םוט םלד זייעי־ לליד. — ** הער נאר. — *** פלאץ.