Literarishe bleter · 1926-04-09 · 101 (9.4.1926) · p. Seite 231

101 .זא ליטערארישע בלעטער 231 — איך װעל לײקענען שטײן אין בײן! ענסםערם ער נןןך בײזער אפ: — די װעסם ז־ך נישם דעיװעגן! ברעכס זי אוים אין א געװײן: — דו ביזם םשיגעי דו ליבסם מיך נישם! און ער ענסםערם #נסשלןןסן: ם#ך ויך דיר דןןיטן. װי דו װילםם, דןןס קינד םרעס איך קײנעס נישט ^ם. איז זי אװעקגענאננען 6ין א־ם נאנץ א דערשלןןנענע, אין איז אז1י ארוםנענאנגען עטלעכע םעג, בױ זי הןןס זיך דער■ סראצם: נישם דעם און נישס יענעם - זי װעם דאס קינד אם• סרײבן, און גלײך האס זי זיך געזען םים דעם שםידם 6ר1י, װעלכע איז געװעזן א מוםחה א1יף אזעלכע זאכן, געקראגן בײ איר עםעס םראפנס אין אײנגענוםען זײ• די םראפנם אבער האבן געװירקם א1יף איר, נישש א1יף דאם קינד. זי איז גע6ערלעך קראנק געװארן, םען האס ש1ין אײ איר לעבן נישש געגלויבם. זענען געזעםן דער ם1יער און דער ארבעסער נעבן איר בעם, בײדע אירע װעכסער און 6לעגער בײםאג און בײנאכס. און װען דעי קריזים איז אריבער, האם דער אלםער פ1יער, ש1ין גאנץ א בעבראצענער. א םידער, םים קוים א םונק לעבן אין זי^ א1יסגעבראכן אין א נר1יסער םרײד םים זײן קראנק• לעכן לאכן: — איך האב געװוסם, אז זי װעס לעבן בלײבןז איך האב עם געװוםם... גאם האס מיר אזא גנאד דערװיזן... װי אברהםען״ זי איז םראגעדיק... זאגס אר1יס דער ארבעסער ערנםם און הארט: ־־ נישם גאםם׳ גנאד, םײן גנאד. רײםט איבער דער ם1יער אין זײן םרײד און קוקט איס אן: — װאם זאגםסו דארסן! און דער ארבעםער ענסםערם: — ם1יס אדער לעבעדיק - דאס איז םײן קינד. ע6נס א1יף דער ס1יער מ1יל און א1יגן, װי 6ון שלאג געדירס: — דאם איז אוםםעגלעך. און דער ארבעסער ענס6ערס מיס דערועלביקער הארםקײטז — אוםגעקערט איז אוםםעגלעך. 6ירם ארום דער פייער זײנע אויגן 6ון איר אויף איפ און 6ון אים א1יף *יר, און ער זעס, אז זי םאכט זיך, װי זי שלא6ס און הערס גארנישס, און ער דערקענם אין דעם ארבע־ םערם געזיכס דעם גאנבן אםת• בעװיינם זיך דער פייער גאנץ ביסערלעך װי א קינד, אר1י6לײעדיק זײן קאפ א1יף דעם ארבעםער: — 6ארװאס האססו נישס געקאנס אםיוארסן מיםן אםת, ביז איך װאלם נעשםארבן!!... |ססס1נײע'יאבאנענטךיי~יי""} : דארפי געשאפן װערן פאר די; ״ליטערארישע בלעטער״! § ז$ל יעדער לעזער שאפן אײן נײעם 8 8 אבאנאמענט 5 ■ ■ ■■■■■■■ ■■ ■■ ■■ ■■ ■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■ בעפאםשס זיך אין די הענס און לאזם זיך אװעק סאנבן א האסק־נ• קוקס זי אים אן, װי ער װאלם םשונע געװארן: — װאס איז דען םים דיר! צאפס ער זי אן און דרײם זיך םים איר איבערן שטאל און לאכם און קאן קײן װארם נישס ארויסרעדן. רײםס זי זיך 6ון א־ם אר1יס: — ביזס פשוגע געװארן!! — דאם בין איך א1יך 6אר 6רייד! — װאס 6אר א פרײד! .— איך װעל א טאכםער קריגן. א פײדעלע א שײנם. אדער א זון׳ א קרע6םיקן ױגנ. נעםם זי און האקס אים אפ בײז: — גארנישם װעסםו קריגן! בלײבם ער שםײן אין זײן גר1יםער םרייד און קוקס ד אן: — װי אז1י װעל איך גארנישם קריגן? — זון אדער סאכסער װעלן דעם פ1יערס זיץ! און ער רעדם אר1יס װי א1יסגעניכםערם: — אך, אז1י םײגםםו עם? — אץ גיס בו אנסשלאםן: - א םײג װעם ער ב י ם־ר קריגן. זון אדעײ םאכםער זענען םײנע. די װעל איך קײנעם נישס אסםרןסן. פײנס זי׳ אז ער װייס גישם, װאם ער רעדס: — הא:ס םתתםא םארנעסן, אז איך בק דעם פויערס װײנ! און ער ענספערס 6,סםער: — װאס גײס עס םיך אןז א־ך בין דער 6אםער 6ץ דעם קינד. 6אלם איר אײן חרםה בו האבן: — אך׳ מאס! — דו האםם עס םיר אליץ געזאגס. — איך האב בל1יו געשפאסס. פארקריםס זיך זײן געדכס 6אר בײזקײט, און ער גײס בו איר בו אץ שיפעם ארויס םיס גרויםער קראםם: — דאם קינד איז םײנם: איך װעל עם קיינעם נישם אפ• סרעסן, האססו עס סארשסאנען? און גענוג רעדן. זי האם פארשםאנען״ אז עס איז גענוג רעק׳ אבער זי האס נישס געװאלס נאכנעכן: — װי װעםסו עס םאצן? ער האם אר1יםגעברוםם 6ון זײן ארבעם, בו װעלכער ער האס זיך גענוםען: — דאס װעססו ש1ץ זען. — װאם װעםסו געװינען, אז דער פ1יער װעס אונז בײדע איויםטרײבן! — דאס קינד. — װאס װעם זיץ פיס םיר? — דו קוםסם-םים. — דו קאנסם חתונה האבן םיס א ױנגער םײדל און האפן א םך קינדער. — ליבםםו םיך נישס? װילםם םיך ש1ץ אפלאק אן אנדערער? דא האס ער געםרא6ן איר שװאצםםן פמקם, װײל זי אח אין אים לײדגשאסםלעך 6ארליבם געװעק, און זי רעדס אר1ים גאנץ הכנעהדיק, םים געבעס: — דער ■1יער איז אלם און קראנק — װארס דאך אפ... — 6ארװאם האםםו נישם געװאלם אפװארםן?... דאס קינד איז םײנס פיס זיץ ערשםן אויסנעשדײו האם זי אײנגעזען, אז זי האם װירקלעך נישם װאם בו יעק פים אי■, און איז בײז געװארן: