Literarishe bleter · 1926-03-26 · 99-100 (26.3.1926) · p. Seite 213

213 ליטערארישע בלעטער 99-100 זא פ ו ז ״ס ד מ ו ז״ ײ מ א ן לײטזעליהײט *וון ו־זהו פארגײט אין א שטוינען *<*ון זאגט: גאט איך ציטער פאר דיר: און װער׳ בין איך גןט װאס דײן לײטזעל־ייהײט זאל פאלן ו^וו׳יף מיר: *<*ון װאם האסטו אזוינס דערזעען אין מיר אז דו זאל־יםט רוען איבער מיר: און װער בין איך און װאם בין ו<ויך אז כ׳זאל־1 רעדן צו דיר: איך בין דאך אן געשטאיד־יט אן גוף אן גרענעץ אן אנדהויב אן אוים־ ל־יאז: זאגט גאט: װאם ביםטו? שטאמל־^ט דער ר־זהו: אן געשטאל־יט או גוף אן גרענעץ אי אנהויב אז אויס־ לאז: זאגט גאט: גרויס ביםטו גרויס: װארום כארװאר און >*ײביה האט געגל-ייט און גליט און װעט גל־־ייען >*ין מיר מײן אײנאײנציקער אחד־װילן: אן געשטאלט זײן אן גוף זײן אז גרענעץ זײז או אנדהויב זײז אז *ײזויסלאז זײז: װי דו װי דו: און װו איז ר־זהו אװ װו איז גאט אװ װו איז גאט אװ װו איז רתהו: און עם איז געװעזו ב ר א ש י ר־נ־פ ר י מ א ר ג ו: אװ ארומ• גענומעי האט זיך מיט א גרוים בארמד־ןערציק ארומנע מונג גאט אװ ר־זהו איי דערבארמיקי הײליקן פלאם•' אװ אויםגעפינקל־יט האבז זיך זוז לבנדד אוז שטערן: יר־־יי אור זאל־־1 װערן אװ ווערו: אװ גאט דדאט זיך אין רתהו פארד־יוירן און רתהו האט זיך איז גאט פאר־ לוירו: אוז עם איז געװארז אײנס א ח ד זײט װעל־־יט מענטש געבוירן: ר נ ל. י י ט :״זיל ״ איזםיקער ליטעראפור א 6ארלױרנקײט׳ זיעשװוטענק-ט, זוע־ פלאסנרךט. ױי א םשערעדע שאף אן א פאםטוך, א; א שירער, איז םען ץעקיאצן אין פארשײדענע זײטן, אויף ה6קר א־ן טען כלאנדזשעט ארום און םען קריצט אלן שארן... עם טרע6ן א£ט צײט;, װען א; עדה םתפללים טיז זיך זועש״דן, און יעדער אײנער פאררוקט זיך אין זלין אײגן געצעלם און פראװעט ענורה ביחירות. אבןר ראם לאזש זיך נלשט זאנן װענן רער איצטיקער ילדישער ללטעראטור און אירע שעפער. דער יתיד אלײן איז איצט װי 6ארלויר;, די לע6צן זײנן שאקלען זיך אפשר, אבער קײן אםתע תפלה איז אויך בײם יחלד איצם נלשםא. דער ײרישער ש־ײבער איז װי אװעק 6ון זיך אלײ;, ןר האט אפשר םורא ארײנצוקוקן זיך אלײן אין רער נשםה. אםש־ אוים טירא 6אר פוםטקײפ, 6אר קלײנלעכןײט. זײן אײק װעזן י. מ. נ פ ר ק ג. די רייו פון הבל ז ו ן פ ו ן א ד ם: ^*רײ טעג דרײ נעכט דתןןכ איר געבליקמ אין הימל ך^אין םפר החתוכש: און ס׳אײלן די װןןל־^קנם װי שאטענעם פון פארגאנגענע װעלטן: און כ׳שװים: װואהין שװימםטו רו׳עדת? כ׳שװיבמ צו דער צײט *<פון פאר־צײט װען ס׳זײפיז קײן טןןג נישט געװען און הײן נאכט: *ײ*ון נאר א שװעב־גערויש איז טןןג און שטיל־ הײט איז נאכט: זיתון עם ןי־תיז געװעזן בראשירת טעגעניש: *<*ון דער רתהו ה$ט א ציטער געטון: װאם ציטערםמו רתהו? װײל כ׳האב דערשפירט דעבש ערשטן פל־־יאטעריגל־^עט פון רוח *<*?־* דתיבש: און עם *יײציז געװעזן בראשירת־באגינען: פל־יאטערט גאט איבערן רתהו און זאגט אזו׳י: אין שטןןה־שטיל־יער נאכם ז<זון אין רוישיהן טאנ דהאב איך געװאכם אי־ בער דיר: *ײ*ון כ׳האב דיך געזעען כװאליען רתהו: און ז־שויף דײנע־װאיר־ין האב א״ך געזעעו געשטאיד^טן: בערגער און חװרת *ײ*ון בײמער *ישון מענטשן און םײכן *<*ון עופװ־ז און שםערן: און װאל־^הענם און בלומען *<*ון פל־1 ערלײ אנדערע געשטאל־יטן: דתאב איך געװאד־^מ געבערן; דאם שוימיקע *ײ*ון שםראמיקע אװף אײביה באד־זאלטן: פיד־יאטערם די פ א ר ל ו י נ ח מ ן װען םען רוקט זיך ןזםאל אפ אן * זײט 6ון דעם נזאזן ליטןרזיטור־נעשוםל, װען טען בלײבט אםןןל?זלײן ם־ם זיך, — דערװעקם ױך רי פראנע: װאם איז אזוינם 6>ןרט ד איצםיקע ײדישע ליטעראםור, װעלצע זענ-״ן די צאראקםער־ששריצן און אײננשא6שן 6ון אונזער איצטיקן ױרישן שיזפן, װעלצע אירעען, פראבלעםען םרןןנט איצט די ־רישע ליטעראטור אין איר שויםי םען נרעננט א־ויף אוי6ן געדאנק אײן שרײבער, א צװײטן, א דריטן, טען דןרםןןנט זיך אן אײן װערק, אן א צװײטם, א דריטם,—אץ קײן קלןן־ן, נענייען ענטםער באקוםט מען נישט. ערגעץ־װו זןנען רןן ניששיקע אנרײטיננען אױף נאראקםער- שטריצן 6ון אונזער צײט, עינעץ־װו — בלאםע פװנות אויןז צו נענן דעם 6רצוף־*נים 6ון א תר, םון א תקו8ה, — אבער ראם זענק רשם םער וד נישםיקע פרוװן, נישט־אײננענעבענע עקספעריםענטן, — און איננאנצן־גענוםען הערשט אין אונזער