Literarishe bleter · 1926-03-26 · 99-100 (26.3.1926) · p. Seite 212

99-100 .זא ללטערארישע בלעטער 212 בײניש הץ (פסעװדאנים ״מעפיסטא״) א לןזער 6ו; די .ליטןיאר־שע בלעטער׳ די דאם״ װןןם איז געזעסן קעגנאיבער, האם *ויפגעעםנס איר האנס־בײסר ארויםנענוםען א װיזים״קארסע אץ פיר דערלאננס: היענע שפריגצאק קןםסןרן סאר די ױננן-שסרעעונגען. (סוף אין קומענדיקן נוםןר) _ דערב י האס ער אר1יםגענוםען זיק װיזים־קארטע און מיר דערלאנגס: ילנה קווהורוזע עוסק בזנ־רי ציבור און 2לל.-=וער קוקנדיק אויף אים, האט א1יך דער עװײסער ױנגערםאן מיסן צעקנײסשסן פנים ארויםגענומען זיין װיזים׳קארסע און מיר דערלאנגס: האדיע ראר־^אדאװםקא / װאי־שע י(סף הירמאו / װארשע ד י א מ ה~וי ת איז פריעז הארבםט אוי§גץטריכן ־אגן זיך רי װאלק: אום םיט װליםע פליגל א־ן די וון-מאט, װי אױםגעקלאפט פין רױשן קי§עי, שטײט נירעייק אינם קאלטן היםל,-רונר גערײפט און טויש אפ, די לעזיטע נלעטער רא, 6ון יערער זוװײנ. די פעלדער ליגן װיסט, - שװארץ און א6ן פאק אויג׳ כיז דער נאקץטקײט פארשניטן עו דער ערר. אין די װעלדער גײם אוט דאם קול 6ון פעטע 6ײגל, הײזעריק און שװער ברעבט די צױײגן, הױל אין םרוקן, םיט דער םרײםלעניש אין וױנט׳ װו איז נאך די עיד אזױ אנגעשװאלן אק שװאר׳ן םיט בלױע םאדזעהקעם נעזעצט - בלינר געװארענע אין הארנםט, גרין 6ארצויגענע, 6ארנלאצט מיט דער נלינדקײש פון דער ערדז װײט, בײ די נידעריקע הײזער פון דארף, גײט אום אן אײנציק 6ע־ר, ציט דעם קורצן האלז צו די לעצטע נראזן אינם 6עלר. װו איז נאך רי ערד אזוי אננעשװאלן און שװארין אין פריען הארבסש העלע נדכט אז ם׳איז איױםגענאנגען די לננה זיך אוי6העננעי איגעד די שי6ע דענלעך 6ון די הײזער, די פארזינקענע אין נא6ט, איז דאם ביםעלע נעהיל׳ן, די קרומע פלױטן םיט די אפנעםינקטע װענם, נעשוױמען, װי א םעשהלע-װײם נעזילבערמ אינם חלים פןן מיץ קינדיש האר׳ן. םין טאטע האט א װינעלע אױף פלינל אויפנעהאנגען — פײ דער םםעלע אין דער הײך װינט עם זיך און װיגט. די װענט, די װײם־נעקאלעצטע, שוין נײגן זיך צום שלאף, און ס׳ניט די םאםע אום אלײן אין בלױען זײר נעצירם, אין האנט בײ איר א קרינעלע, א קר־נעלע םיט תײן, שטעלט;י עם בײ רעם קאפ בײ םיר און זעצט זיך אױפן דיל : — קוםען, קוםט א קאטש צו אונז, אונז פירן איגער £רײד, עםט םא5; צו די אײנעלעך נילרעמ זיך רער װענ... אזוי דערצײלט םײן כאםע מיר אױ חלום 6ארן שלאף, נ ביז ם װערן נרין די פענצטערלעך, נעזילבערט א־נם שײ,. - װו־זשע איז דאם הײזעלע, דאס קינרישע, טײן העלםז א. טונקל א־ז םײן נליק שװן איצט חרך העלע נע5ם צו נײן... פאר כלות ארעטע, װאס זענען דינסמםײדלעך געװען, צאפט די מוטער שיה פו; 6עםער םונקעיע און קרו:; 6ינקלריקן װײן. װעםען פ׳א־ז א 6ולער קרונ באשערט, טראגמ די םוטער שרה אים םיט בײדע הענט או; װעםען ס׳איז באשעדט א בענערל א קלײנס, 6אלט דװר ם־טער שרהס .טרער אין אים ארײן. או; 6אר גאסן־מײדלעך, װען װײסע חופה־שי5לעך חלוםען דך זײ, טראנט די מוטער שרה האניק לויטערן אויף קלײנע טעצעלעך צו זײער םידן טייל. פאר פלות ארעםע 6ון א מױחםדיקן שםאם, װאס שעםען זיך ראס אויסגעלאטעטע װעש ברענגען צו דער שװינער פאק אוינ, 6ירם די םוםער רבקה קעםלען אננעלאדע-ע םיט װײםן יײװנמ־לײ;. און װען די 6ינסטעיניש שפרײט אויס זיך 6אר רי פים און ס קניען אלע קעםלע־ צו דער ערר, צו יו, םעספ די םוטער רב׳^ה לײװנט אײל נאך אײל 6ון די פיננערלעך 6ו, האנט ביז דעם נאלדענעם בראסלעט. 6אר 6רויע;, װאס האבן טידע איינ;, פו; נא5קוקן נאך -עדן שכנותדיקן קינר, און דארע הענם פון נארן נאך א קלײנעם קערפערל א ױ*5ם און נאך דאם װיגן 6ון א װינ, בדעננט די טוטער רחל הײלונגס־בלעטער אײםנע6ונע:ע אויף ױײטע בערנ׳ אץ טרײםט ז~ םיט א שטיל; װאיט: ם׳קען יעדע שעה נאט ע6זזנען דאם צוגעםא5טע טרא5ט. צו די, װאס װײנען אץ די נעכט אויף אײנזאםע נעלענערם און האבן 5ישט 6אר װעםען זאנן זײער צער, און רעדן םיט אויסנעירענטע ליפן צו זיך אלײן• צו וײ קופט שט־ל די םוטער לאה און בײדע א־־נן מיט די בלאםע הענט 6אישטעלט.