Literarishe bleter · 1926-03-26 · 99-100 (26.3.1926) · p. Seite 210

99-100 .זא ליטערארלשע בלעטער 210 דערהערס אץ קארידןר א געסיםערײ 8ין זסלעכע סאו־ סיס אין א גערעדערײ 8ין עםלעכע שטימען. העכ^ר 8ין אלעםען הןןט געקאםאנדעװעם םיט א שסים װןום 6לעגס זיך אנהיויבן םים א באס אין געענדיקס םיס א סאוראגא: — ני, האם איר שײן דעם גיםער 6ארסיק, רב אברהם־ לייב? — יא. — האט דעם בעל-הביתס שטיםע געענםםערס, — נישס קיץ ציםער, נאר א סאיאץ. דער קײסער םעג דא אײנשסײן. ץ — אין א סישל צים שרייבן א1יך ארײנגעשםעלס? םחםת דעי חשובער נאסס איז דאך א שרײבער, ער װעם םסתמא דא װעלן באשרייבן אינזער נאסור און לעבן, פיז ער דאך האבן װי צו שרײבן. — יא, ארײנגעשםעלס א סיש צום שרײבן, א נר1יםן סיש. — און סינס? — סינס א1יך. — א 10? — א גאנצע םלאש. — נים. װאס מער םינס, אלץ בעסער 6אר א שרײבער, װארום א שרײבער, אז .ער האלס בײם םארענדיקן א געדאנק אין םלוצלינג 6עלם א1יס סינס, איז ערגער װי אלץ. — װער זשע ■לעסשקעס זיך דאס דארסן אין ציםער?— םרעגס א צװײםע שםים — א? — דאס האב איך א1יף אװײל; ארײנגעלאזם א נאסס, זאל ער זיך ארוםװאשן. — װער האם אײך געגעבן די בארעכםיגונג דערצי הא?- האם די ערשםע שסיםע זז בעבײזערם— סאםער קוםם גלײך אן דער חשובער נאסס װאס װעס זײן? א־ר אינםםערע בריאה װאס איר ז;נס?! אך די 6ינססע־ע פראװינץו באלד האס זיך א1י6געפראלם םײן םיר. און עם האבן דך ארײנגעריסן דדײ פארש1ין, אײנער א ה1יכער, גים־באװאקסע״ נער םים א קלײן חסידיש היםעלע א1יף א סם1יג זא6רן־ר1יסע האר, דער צװייטער אין א צעקנײםשם קאפעליושל מים א צע• קנײסשם פנים, פונקם װי איםיצער האס זיך א1יף זײן פנים אװעקגעזעצם, עס געקנײםשם און אז1י איבערגעלאזן, דער דריסער — א דאםע, א נלדריקע, םים א גרויסן בוזעם װי א ששענדער און א ק׳ל פין א באריםאן. דער ערשטער, דער ר1יםער, האס זיך אװעקנעשטעלם פאר1יס און אז1י געזאגם: ענםשולדיקם אונז, װאם םיר זענען ארײננעקיםען צו אײך נישט אנקלאפנדיק. די םינום איז צי ערנםס און צי שװערלעך 6אר אזעלכע פארםאליםעסן. די זאך איז די: דער דאזיקער ציםער איז באשםעלם פאר אונזער חשובן גאםפ. דעם סונקעלן, װאם דארף באלד אנקוםען א1יף די ארענע 6ין אונזער שסעסל. און איר האם נישם געהאם דאס םינדעסםע בארעכםיקונג און קײן שום .רעזאן דעסער׳ צו פארנעםען דעם דאזיק ציײער! — דאס איז א ברוםאלער סאם״און״ראס פון אײער זײם- האם אינטערגעכאפם די דאםע םיםן קיל 6ון א באריסאן. — שאנד אין שםאך - האס צוגעגעבן '*דער ױננערפאן מים דעם צעקנײסשסן פנים. םען דארף אײך שסעלן צום שאנד־סלופ• — אנםשולדיקס - האב איך זײ געןנטפערט םים דעם זעלבן םײערלעכן טאן - א ך װיל נישט םיםבר1יכן םיס פרעסק אײגנםום און םרייהייס, איך װיל נאר ארומװאשן דעם שםוץ פון קערםער אין דעם שט1יב 6ון םײנע םיס, אז1י גלײך, װי די דאזיקע א1י6גאבע װעם װערן דערלײדיקס, װעל איך דעם צי• םער פארלאק. דרך־אגב, םוז איך אײך א1י6םערקזאם םאכן, אז נאך א האלבע שעה העצקעניש זיך איבער א שלעכסן שאסע און װערנדיק םארכליאפעס םון אלע זײםן םים בלאםע, זענען םיר ציגעקזםען צי א צװײ־שטאקיק ה1יז—גראני-האםעל. אין אי־ײנגאנג איז מיר אנטקעגן געקוםען דער בעל־ הבית פון האםעל, א ײדל אין א שבתדיקער קאפאטע םיס א םירעקיק יארםלקעלע מים אן א1יסגעצ1יגן בערדל, אינגאנצן א1י6גער1יםס, ערב־י1ם־ט1בדיק און נאך אײדער איך האב נע־ זאגם א װארם, האם ער נענוםען רעדן םים א סאן 6ון אומ• אסהענגיקײט און תקי16ת, װי ער װאלט זאנן: םיר האבן ברוך■ השם א1רח־ם שענעיע 6ון אײך און מיר דארען אײך אויף פפר1ת. — נישסא לײדער, נישםא סאניע, סאר אייך קײן ציםער. געװען אײן ציםער, םען קען זאנן א זאל, װאס מיר האלטן פאר בכבידיקע אירחים, איז ער ש1ין א1יך באשסעלט פין אן אירח הגון 6ון װארשע. — װער איז זשע דער א1רח? — דער אורח דיז א שרײבער, דער טונקעלער 6ון פנארשע, װאס שרײבס א1יף די גאזעטן, ער דארף באלד אנקוםען. — קען איך פילײכס 6או־נעםען דאס צימער ביז װאנען ער װעט אנקוםען? — חס־וחלילהן די םינום קען אנקומען דדר קאםיסעס, װאס האס דעם ציםער באשטעלם, םער װעס םיר ש1ין נידם 6עלן. — א1יף 5 םינוט—זאג איך —איך װיל בל1יז זיך ארומ׳ װאשן, אפפוצן םײנע בגדים 6ון װענ, איך שווער אײך, אז דער טונקעלער װעס גארנישט האבן דאקעגן. איך קען איט גו־אדע. איך בץ א1יך 6ון װארשע, און םיר זענען גוםע בא• קאנםע, םען קען זאנן — גוטע םרײנס, אן מיר רירט ער זיך נישט 6ון ארם. — בנאםנות? — בנאםנית. — םנא, א1יב אז1י, קענס איר ארײנגײן זיך ארוםחאשן, נאד מאכם עס גיך, םחםת א ליאדע סיניס קען ער אנקומען. ער האס םיך אר1י6נע6ירט אייפן צװײטן שטאק. א1יפגע• שלאסן א םיר אין ארײנגעלאק מיך אין א צימער. עס האס אי־ף מיר א װײ געסון מיס אז1י פיל װילגאסש, סוכלעקײט און סײכםקייס, אז איך האב געמ־ינס, אט באקום איך א רעװםאםיזם א1יף מיין גאנצן לעבן, די פאדלאנע איז קקינסיק נאר־װאס געװאשן געװארן, מחםת בײ די שפאלטן איז נאך געװען גענוג נאס. די שװארצע הילצערנע בעט איז נעװען איי6געראםט םיס 6רישע לאנג געװאשענע בעט־צײג, אויסנעהאסט םיס ר1יטע קװײטן אין מאנאגראםען, אין םיסן שטוב א קיי־ לעכדיקער טיש א־בערנעדעקם ם־ט א געשםריקטן טישסיך און איי6ן טישטיך א צײטונג, דערויף איז געששאנען א 6לאש מיט געלע װאסער איבערגעדעקם ם־ם א גלאז. אין װינקל א־ז געשסאנען נאך א סיש םיט א גרייסער 6לאש טינט. נעבן א1יװן-א נידעריקע סאבורעס־שטול םים א שיםל װאסער. די שיסל איז געײען אץ קױײםן פוין שקארלאט־ר1יזן, בלאע בלעטער און שװארצע 6לעקן. דערבײ איז געלעגן א םןרדארםער שטיקל זייף 6ון דער 6ירםע .הירש׳ אין א האנסוך אויסנענ־יס פיטן זעלבן םאנאגראם און א שפריכװארם א1יף דייסש: ,גיטז מאיגן, קײנע זארגן׳. איך האב אן עשן געטון די טיר װאס 6ירט צום באלקאן, נאר בלאם בין איך אפנעשפרונגען װי 6ץ א בים פון א שלאנג, דער באלקאן איז טאקע געװען א באלקאן, נאר לחלוםין אן א פארענםש. איך האב זיך גענוםען װאשן — פלוצלינג האב איך