Literarishe bleter · 1926-03-26 · 99-100 (26.3.1926) · p. Seite 201

201 ל טערארלשע בלעטעו 100—99 .זא מײנע צוהונפטיהע?ןינדער ה. ל ײ װ י ה םיינע קינדער ם״־נע *יקינפטיקע קינרער, שםיינגען אויף §ון זײער שלאז םיט אויפגעבליצםע אוינ;, — צו דעם אײנגעװיגםן הארץ פון טײנע צוקינפםיקע קינדער איז םײן פאםערלעצער אפגעריםענער געשרײ רער£לוינן. איך געדענק שױן ניזרנישם, נארגישם;־אלץ א־ז אפנעםעקט 6ון םײן זכרון, װאש אװינס האב איך, דער טאםע, אין דער מיםן נא5ט געשריען, או ועי אפהילך 6ין פײן קול זאל רורצשנײרן די װאנט פון יארן און צו םײנע קינרעי, די נאך נישש געבײרענע, דעיפליען. אבער אײנמאל אויםגעשריען, אדער אײםגערו6ן - איז פאי£אלן, האין אלע םײנע צוקונ6טיקע ק־גדעי ױך צונויפנעגוםע;, און נאך אײרער םהאט צײט נעהאם דעי ה־םל 6ין באגינען אוי&צושטראלן, זענען זײ דורך טיר אין צענבםער אין טײן הויז ארײננעקיםען. הויצע, זע איך, זענען זײ, די קינדעי טײנע, ריזן, — אקסלען — אייםגעביײטע 6עלזן, אײנגעשאםם א־ן קײלעצריקע בײנעי; אז זײ הו־בן אויף א האנט — *עשפרײםן' ז־ך צען אײםגעשםרעקטע שפױן, אז זײ ע6ענען די ליפן - לייבסן אויף רײען נלענדנריקע צײנער. זעגען זײ ארײננעקוםען, זיך א־וסנעקוקם אוי שםײן נעבל־בן: — םיר אין 6ענםטער זענען אײ6נעפ־אלם. א״ײםגעריםן 6ון די שלעםער, נישט קײן םעבל, נישם קײן בלים, און רי װעגט — םיט םארנעם 6יננער־פתב באשרינן, אוי&ן דיל א דורצנעגעסענער, 6ון ראםט צעקאיבטער קלינג פון א מעםער... און דער 6ײער ברענם אן אייםגעצויגענע־, 6ארגליװע־טער, אן אײפגעשפ־צטער, און דער שײן 6ין א־ם א רויטלעצער, א דורצגעלעכערטער, א רורצגע6לעקםער, דא, מו ם׳איז א בעט נעשטאגען, שםײט א קאםםן א פ־רקאנם־קער, אן אפגעױצםער. האלב א ציגערעקםעד טיט א בליםלריקן לײלעך, האלב א אפגערעקטער. שטײען םײנע צוקונפטיקע קינדעי, און איך זענ אויף וײעד פגים הױבן אן ױך אויםצולײגן קנײטשן, טיפער, לעננער בױ אר־בער בײרע שלײפן, און די ליפן נעםען ז־ך פארבײם;, קריסען םיט 6ארקייםעגיש 6ון שוגאים, און די אױגן צינרן זיך א־ן שװינרלענדיקע, 6לאםענריקע רײ6ן. ניו רי אױגן זײערע רערזעען םיך א צוגעפאלענעם צום קאסטן, — לײוט זיך אייף די קריםעניש פון זײער פנים א־ן א צליפנריקן װײנען, און זײ זאנן: בעםער אויפן ם־טי ים זיך אוםטרײבן אן זענלען אין אן טאםטן, אײרעד קוםען װויגען א־ן דײן הויז, אין דײן נעםינעם... אין םײן הארצן טרזןןג איך שוין 8ון לאננ םײן שולריקײט באהאלטן, און נעמיםס ד,$ב איך, אז קוי׳ען ײעט און טיז די שעה 6ין םשפטן און שםרא6ן — ראך האב איך נעהא6ם דאם װארט 6ץ נזר װעט זיך אלײן 6ארהאלט;, נישט ארויםגעשפ־ןזבן װערן, צאינדיק און א&ן. אק איך שטעל זיך אױף 6ין קאםםן, הויב זיך אן 6ארענט6ערן און רערן, ״ שםאםל, שטאםל עפעס מאדנע אפגעהאקטע װערטער, װי 6ו; 6יבער: — .חירנן איבער חורנן. — זאג איך — װעלן טיר זיך קײנםאל שוין נישט ש״ד;״. שײק — תער װעס שײדן, אז דער חירבן א־ז שוין לאנג 6אריבער, איבער... פלײצעם האט איר אײזערנע צו קאנען טראגן שרערע לאםטן... איך בין אויך אויף אלעם 6ארם־קן געקוםע;׳ — א6שי־ איז אז־י נאך בעסער, בעסער... אז עם שטײט א שװארצער קאםטן — רארף בםתםא שטײן א שװארצער קאםטן, אז עם זשאװעיט דא א םעםער — דאיף םםתםא זשאװערן א םעסער...