Literarishe bleter · 1926-03-05 · 96 (5.3.1926) · p. Seite 155

155 טערארישע בלעטער 96 .זא ױבילײ־בומער ־יז ײ ״ליטערארישע בלעטער״ אין 4 װאכן ארום וועט ערשײנען י•- דער הונדערטסטער נומער ־־*ו פון די ״ליטערארישע בלעטער״ דער נומער װעט ערשײנען אין א םארגרעםערטן פ$רמ?זט, מיט א רײכן אינהאלט. ם׳װעלן זיך אין אים באטײליקן די שטענדיקע מיטארבעטער פון די ״ב ל ע ט ע ר״, מ־. דאײנט ד.אט ױך אװ־עקנעשטעלט א דעדארעםטעד, םאד• רו־נעדט א צ־נאד, א.־י־;:עטאן די הענט ט־ף א־ן ד־ כעדדענעש. ז־ך או־סנ־עצו־גן װ־ :.־ד־ט עד א־ז, א דײלע געעוקט א־־ף דעד טוטער מ־ט א נלאנ־ן א־ן ד־ א״:ן און אדו־שגעדעדט פײ־ע־לעך: - ד>?ט װײטטד, מאמ־נקע מײנע ט־־ע.־ע, אז א־ך ב־ן, גאט צו דאנקען, א ,״ײבעד םאן דא? װיפל, מײנשטו. ב־ן א־ך איצט װערט, ד.א, םאםע? דיר מענ םען דאך או־טזאנן דעט ם־ד... א־ך ד.אב מודא, אז מ־ט א ה־נדעדט טו־זנט .דעטטי ם־ך בײ הײנט־קן טאו. ניט קו־טן - נא מעט*...•) א־בעדלײנן דאט א־־ף ",־אםדוע געלט - װעט דאם װ־םל באטרעשן?... שו־ן נ־ט ,־עכענען אט ד־ ד,ײזר,ע, מיטן גארטן, ם־ט די םא־נ־טשוד, ם־ט ר דזשולע,־־•*)- ב איז אלץ מײנםו מ־ט ר א־־נענע הענט געםאנט: ם־ט אט ר צען ם־נגער: אםהאז, םיא־ז נ־ט אדי נרנג אננעקהזען - א סך ,דאפער א־ז א־בעדנעלאטן א־ידעד איך האב זיך רע־צו דעדשלאגן ו... און םר. דאב־נט האט גענומען א־־םדע.־צ־־לן סאר דער מוטעד ר־ט א געם־ט םון נצהון דאט גאנצע םעקל צד־ת, .דאט עד א־ז אויעעשטאנען אין ר ערטטע ־אדן בײ ז־ין קוםען ק־־ן אמעד־קע, און אל־ן,דאם עד ד.אט דא א־בעדנעט־אן, ביז עד האט ז־ך דע־שלאנן צו אזא םעםטן מעםד. ױ אלטע א־ז געזעםן אן אײננעבו־נענע, א ג־ערדטע, און ז־ך צ־געהעדט ט־ט א ט־ו״ער־ק־־םמ־ינלענױקן פנ־ם שוין נ־ט צו וײנע .װעדטעד, נא־ צו זײן קול, װאם א־ז ביםלענװײז געװארן םאד א־ד אל־ן דיטלענעד, אל־ן לויט־ע־ע־, און האט אנ- געשלאנן אן א־רע אלטע םאדטו־בטע א־־עדן ם־ט א קענטלענן לינ- ד,א,־צ־קן קלאנג םון װײט-פא,־נעםענע טענ: ־אם א־ז דאך דעד ק.־ל ם־ן א־ר מא;, םונקמ דעד קול םון א־ר םא,־שטא־בענעם מאן, מ־ט אלע זײנע קנײטש;!... — אנצן ־אר!... — האט דעד זון נעדעדט םאדהלומט, אינ- :אנצן ם־טנעױםן םון או־םגעדעקט־ע אלטע זנדונות, נעבלאזן ם־ט הארץ דעם ר־ך ם־נם צ־גאד צו רעד סטעל־־ע. - אבצן ־או־! װ־סל א מ־ענטש לײבט״א־בער א־ן א־א צ־טי... חאם .יריםטו, מאםע, טײ־ערינק־ע מײנ־ע? ה־עד, םיאיז דאך א מאדנ־ע זאך, נילעבן... א־ך רעדמאן ם־ך אט א־צט... ר ע־שט־ע צ״ט, ניט ה״נט-נ־עדאנט, בשעת א־ך האב דא ג־עלעבט אויף בה־ט ם־ט ה־ערננ און שטאדק נעב־ענקט צװר־ק אהײם, םל־עג א־ך מ־ד אזו־ לינן בײנאנט או־ף מ־ין נעל־ענער, או־ף ־עלען םטרט, א־ן אל־ן ג־עט־אנט א־ן א־בע־נ־ע- קלערט, ,װי אזוי א־ך ,װ־על צודיקקום־ען צו טאט־ע-מאםע ז־ך אם־וען א ביםל, װ־ אזוי איך װ־על ז־ך אװ־עקזעצן בײנאנט ב״ם.םאמאװאד אויסדערצײלן אײך א־נטערעםאנטע זאנן, .װאם איך האב דא זיך אננ־עזע; און אנג־עפלאנט א־ן דער פ־־עםד, א־ן נו־ט און ־עלנט... יאדן נאנאנאנד האב איך אט ױ אל־ע זאנן געהאלטן א־ןי זבדון... נאר םון ד־עטאלט אן איז שוין א פך װאם־עד איבעדנע־לאםן, און •) נײ[, 0*081. **) סיסן םענל, םיס וער וױרונג. א־ב־עתיעריסן דאס שטילשװײנעניש, איז ניעװען דאם עלטיערע ײננל. יענעם האט, װײזט או־ם, דערעםן ר גאנצע מעשה, האט ־עד ז־ך או־םג־עדױיט, תדבנע־,אנגען עטל־עניע םאל דאם ציםער, םא־רםן ־עם קאם אין דער הױך, ג־עזונט עם־עם א־ן דעד לוםטן, און ם־טאמאל א־ז ־ער צונעקיםען צו א װאנט א־ן הילניק א פאטש ג־עטאן רז־טן או־ף ־עם־עם מ־ט דעד האנט. . - א סליג; - האט ער ,װי טיט םא־װאודף א זא: נעטאן צו ױ דערש,־אק־ענע ־עלם־ערן, דעדקלעדנרק זײ ,װאם יער האט דא נ־עטאן. אז ױ אלטע א־ז אל־ץ געבל־בן א־ן צ־מ־ער ם־טן זון, האט זי א־־םגעהויבן צו א־ם ד־עם קאם און עטלענע ם־נוט געקוקט או־ף א־ם טיט ױ אויםג־עלאש־ענע א־ינן םא־שנרק, אן װעדט־ער. רעד- נאך האבן זיך איר ר ליםן םלוצ־ם פא־ק־־מט א־ן ר או־נן זײנק פול נעװוא־ן מיט טד־ערן: - אי־ער װאם זאנםטו, ראוב־על־ע, אויף מײן ת־רבן? געשטאדבן, געשטאדבן שפדהלע אויך... אײן טאכט־עד איז םיד םא־בליבן םון אזא נוטס, א״ן א־ינ א־ן קאפ - האט רעד אויבע־שט־עד אויך א־־ף א־ר זיך אדומגעק־קט... אל־ע, אלע זײנען ז״ אװעק, ג־עבל־בן א־נ־נק־ע אל־ן, אן אלם־ער צעבראנ־ענער שארבן... און ע־ד, רעד אי־רעם ט״נער, װײ צו מײנע יאדן, האט זיך ניט נעקאנט דעד- ,דאדטן קײן צװעלף חדש־ם אםילו, באלד חתונה נ־עהאט, א,־ײנגע- נומען א שטיםמאמ־ע םא־ מײן טאנט־עדם' יתומים... װי אזוי האב א־ך דאם געקאנט צוזק מ־ט מײנע א־ינן? בין א־ך אט ג־עקוםק צו רר, נדץ קינד. ד,אםט םיך געדוםן - בין א־ך געקומען... װ־עמ־ען דעץ האב איך שד־ן א־צט, מישטײנם געזא־.ט?... אט האב איך פאדטראגן ױ אלט־ע בײנעד מײנע, ק״ן אמעדיק־ע, נאטש א־ן גאט א־ן היםל װײםט דעם אמת, װי שװער מיר איז םאלן צו לאםט רד און ױץ װייב זאל געזונט רן אין ר ק־נד־עדל־עך דײנ־ע ואלן יעבן, ,װאס איך םארשטײ אםילו זײעד לשון ניט... - א, װאם ױעדםטו, מאמינקע, װאם רעדבטו, ט־־עױנקיע םײנע ז— האפ ױך םו־. ראב־נם אויםגעד־דט, אװעקנעזעצט זיך לעבן רער פוט־ער און א נלעט נ־עטאן א־ד ױ אלט־ע אײננעהאדב־עטע םלײצ־ע מ־ב ט־ם־ער צעדטל־עבקײט. - םיט־טש, װאם ה״םט? אדדבא, םאד- קע,־ט... מיד בײז־ע, איך אלײן, און ױ אויך, םלאדענם ה־םט ־עס - סיטײטש, מ־טן נױעסטן בבוד, האנ־עםט טו נאד!... ׳•> װיעסט ױך צונעוױינק, װעסטד נאך האבן נתת םון אונו... אםקאז, •*>, אמע־יקע א־ז ניט ױדאם. א סך זאבן זע־ען דא אוים ױ יערשט־ע צ״ט א ביסל םריק־ע... דערסאד איז עם אב־עד אמ־עױק־ע, ױ נאי! אדעד־סע, דאדםסטו װיםן, מאמינקע, איז אלצרנג װעדט. זי בא- צאלט ױר םאד אלץ מ־ט דער בדײטעד האנט, זי זשאלעװעט נ־ט. אמיערקע האט גענונ: •) װי נןס ןלײן וןון ענועה). **) נוװיס•