Literarishe bleter · 1926-03-05 · 96 (5.3.1926) · p. Seite 152

96 .*א ליםןראריען בלעםער 152 פון ה• לייװיק םארשעצטק״מ םון בלעכענעם מאץ און או־פשמ״ג פון שליאכיק גנ׳עקל. בין מיד און בין גליקלעך, מײן םריינד, - װאם שטעלםמ אױף מיר אוים דיינע אויגן? - איך װיל דך ניפ האבן מער םײנט, זיך םיילן מיט אייגענעם בויגן. איך װיל ניט, איך שטרעק מײנע הענמ צום אװנם םון לעמםל צעפאםמן, איך האלז דײנע קלײנינקע װענט, דײן בעט אין צעםארענעם קאםמן. דאם קנײמל אין לעמפל םאדמיף, בעמ אויס מיר אײף דיל צי אויף קאםמן, און זאל מיר מיץ שלאף זײן א שיף מיט נײע פארצויגענע מאםטן. ' דײן נאמען דײן נאמק אויף גרוי-אלטע ציגל, אליין ביםמו דין און םארשװינן, דיץ קינד אין צעןזא־םענעם װיגל דו וױגסמ און ת קענםפ נימ םארזדגן. שמרעקסט אויס זײינע פינגעד - צו װעםען? אויף פינגעד באםעלנדעד אומעט, א קוק הדך דעדדעינענזג ברעמען - און שוין. װער עם דאדף איז געקימען. פוגאנדערגעודקלמ, א פײעד אויף טירן, אויף װענט און אויף םענםטער, א יום-טוב, װאם נאך ניש געםײערט, - ביסמ װײט און אין װײטקײט ה נענםםטע. פארשםרײסמ ד״נע הענט װי געצעלטן, און דער, װאב געקןמק - געקנישער; א װארט, צודשץ זעלטן און זעלםן, צוזישן צוױי גוםן - א דהטער. אײס דהטער. םארד,ענגען געצעלמן. עם װיגן זיך קינדער אין װיגן. מ־מ אנבליק מיט מעד ניט םא־שטעלמן זײ װיגן זיך ניט צום םארװיגן. הץ נאשען אויף גרו־-אלטיע ציגל. דין האנפ מימ געםײערטן א־עפ גיסז זאלבוגג םון קדאליקן קריגל אױף מיר און אױף גדויע חדהם. יעםענינם אנדענק איך האב געזען הך אױף נױ-יארקעד גאסן אין רױטע שטיװעלעך און אין צילינדעד; האסמ אלעמק דערצארנמ ביז צום האסן - א בלאנדעד װאלף צװהק טענצער׳קינדער. א־צט זע איך הך האם צוױיטע מאל: מע טדאגט רך, אן היטע שטיװעלעך און אן צילינדער; י י מען היבמ הך ארדם םושקינק א־ן מע נאקלאנט הך וױ הסלאגדס איינעם םון ה בעםטע קינדער. י נײע לידער שטילע פארנאכטן שטילע ^םאדשנײמע פאדנאנםן װעק נאך שטילער פא־שנײט, דא אין הץ שטיבל םאדמאכמן גײט אױף םון פהק דעד קנו־מ. דק שט־בל ו ה טדעם םון ביז צ צו? - װי אזױ א־ך ק־ס .לק, םאדיבל מײנם םון אלמן האדץ ה. ז־ך אונמעד דײן *וננט וײבל, - בשליװשער הימל אין ש ליבער אמאל־קער םהינט ו זעלב־עער ב־סמד - צום בלײבן - אין הין אמאל־לדיט ה־נט. איך בין שדן אבעד ניט זעלביק, א־ך ב־ן שדין גהי און צעק־יצט; זעסט דאך, װי מױעהק, װעלב־ק א־ך, דעד געקיטענעד, זיץ. זיץ נ־מו - אמ דא א־נס מ־לטעד, מולטער - מײן קינהשע הג - דאפ צװישן הנינקע שדלטער לײג זיך אנידעד און ליג. װענפ םון מײן הײם מי־נע דארע, דאך - מ־ץ ־צעטראנענער האן, בעט א־ז נאך אלץ וױ א נא,־ע, ■ הל - וױ א םױל אן א־ן צאן. גוםן פ־ן ױננק - אויף שטרזי-זעק לויכטן, װי עפל, א־ן םהיד, דנגען און וזוזקן חוזק און פײעק פ״ליקע ריד. א, מי־נע טעג, םײנע ױגגע, שה״ט םון פארגעמנק״ט אויף, לאזמ דך אזױ וױ ה ױנגיק אױפגײן א־ן ל־בגדקן גוף. טהט קישץ או־ם טדאטואק, זעגענען זיך או־םן רן*, טעג כײ־נע - בולגזע נארן, ס־קוםט אן א קל־גערער טאג. איך קום צו דיר װידער א־ך קים צו הר וױדעד, מיץ םרײנד, צו הילצערנעד שטוב צו הץ װײםער - נז, עםן, ג־, לאז מיך אהין, איך קום םונם לאנד, וקאם הײמט היםן. בא.־*הנג איך מחמ אויף מיץ קאם, א־ן בענמשונג םון ליםן אויף ליפן. געמראנקשאםמ םון עדדענעם טאם, און װײבלךט םון קאדע־נע זיפן. א־ן מאנץ-טדאט םון שמױול-אפסאץ, און דה־סטקײמ םון לעדעדנעם רעקל,