Literarishe bleter · 1926-02-19 · 94 (19.2.1926) · p. Seite 123

123 ליםערארישע כלעטער 94 .זא אסשר קוםען םרעטדע ױיטער שטיל• און אומגערינט? - שווײגן מאטעס, שוױינן קינרער... םע טאריעשט די ר*:ט... נא:ט,-און שרעק,-און שווערע שטיל׳קײט. שטײגנױקע קלעמ.'- - ראם'ד.אט איר םא־שםארט ױ םיק, װײבערישע קעם? און עש ם־אל׳ן אויף ױ טיק אין הסק־ און א־ן קראםט - טאטעם,בױדער אויסגעװײקט אין רעננם און אין זאפה. 14 םיאיז קײן נ־וים אין שטוי נ׳יטא נאך, של׳אף מײן קינד, טײן שט״םם, איך קען נאך איצמער ױר ניט זיננען םןו א םעלד, װאס ױיםט... םעס און זאםטיק זײנען םעלדער אין אין שטוב איז לער, נאענט גײט ארום ד״ן מאטע. ױיםט או־ף נ־ײט ױ עדד. נײט דײן טאטע נאכן אקער שװער און אויסגעדרײט, װעט :אטש גײן ב״ ױר דער אקער, װי אן אקער גײמ... דו װעשט װאקסן, ח םוזט װאקםן טיטן װאוקס םון בויפ, שװעדע םי - װעט וײן ױין חבר, םעטע ערר - דײן הײם. און װק סיװעט װערן, - װי טע זאגט א־נז, גרינג אויף גארער ערד, — זאלסטו װיםן, אז ױין מאמען איז נעװעזן שװער... 15 אין יענעם שבת-םרימא־נן א־ז דער הימל גענאנגען בשודד״ האבן טאטעם געדאװנט און זין - אויף ױ לאנקעס געלעגן. ד.אס זץ םלוצלונג םארודאלקנט, צעװיגט און צעשטורעמט, - - גװאלד, גיבערז אט ברעבט אױס א רענןז ר.אבן צעלאזן זיך מאטעס > . םלאטעד, אין רויש םון טליתים, און מאםעם, און טוידן, און קינדער-קונדסים - און אלע מיט הענט צו דער לאנקע... שפ־לט נאך ױ װן אויף ױ הענט, אויף די ה־, הײבט זיך, און שטײבט זיך, און םיקלײבש זיך ד• ה״, האפ; - און צעװאקםט זיך אין קוסעם. דעקט זיך דער הימל און םיװערט עםעם שטיל, - רײםט זיך און םיטוםעט און טוםעט... און ניט מיט געשױיען, און ניט אויף געשלעגן, - א האלב דאדף לויםט אהערצו מ־ט ה־לף. .־ײםט זיך םון הויך און םון דריעדד א געשרײ היבט זיך, און שטויבט זיך, א־ן םיקלײבט זיך די הײ, האם׳ - און צענומען אין קוםעם. * גײט םען שוין רוןק םון לאנקע אהײם, א דאגה זאל שטר־עס איצט שםילן: זאט טיט זון, םיט כרלך און גהאז - רוט צוױק ױ םטאדע. זאגט דער ױדע:-״אי, אהיץ״: זאגט דאם אײניקל־-״אװדאי״... 11 און צו דער נא:ט. ױ זון האט זיך געזעצט און סילעשט דך אוים םוף-מערבױקער סלאקער, - װערט דאם גאנצע ליב אין מידקײט אויםגענעצט און ם׳הילכם שוין אם דעד לעצטעד בלאנק םון אקער. מע קריכט אוװיף א מידער אויםן םערד, א צי דעם צוים און, - םערדעלעך, - געשװ־נדער! א גאנצן טאג האט םען געא־בעט שװער, מוז צו אװנט װעדן גרינגעד... גײען שװער און שװײגנױק ױ םערד, א םידקײט סאלט און שלעסט ױ נרעטען. - אי, װער ד.אט דאם געזאגט און װק, אז גרינג איז, עדדעלע, ױך קענען. נא, נעם צעװײע אונזער שװ״ס, נעם, דױק צו ױ מידע גלירערז און סיוױלט זיך עםעס שװער א־ן הײם אזוי א םאל טאן אין דער נידער. צדאגט א ליד דך אויף כא״־אט, - אד, װעד האט דאם א ליר םארצויגן? - ג״ק םערדלעך םראם־נאך-טראט מיט םידע צוגעמאבטע אויגן... 12 זאלן װיגטן םלינקעד זיך צעלאזן, , זאלן ואנגק םאלן צו דעד ערד. העדט איר, נײםער, הערט איר, ג־אזן, - הײנט איז אונז א שװעדע נאכט באשערט... טיװעלן בלצן הײנט םארדױיען זיך אין דלםן, און א הונער װעט הײנט נעמען שטרענג א װארט. לו־םן?- -קײנעד װעט ניפ לויםןז , עם איז א שוץ םאר אלעםען רער װאלד דא. העי, חנרים, גיך םארנעמט ױ םערז־! בלצן אויף געשליםעגע קיגזשאלן און גראנן דך איץ םלנקע אין דער ערד. 13 א נאכט אין שלאקםן, אין שטורעם און אין שטוינ. קוקן פתיק שטילערהײט אין שויב. אץ קינדעד װארטן םארשלאסן און םארקלערט: - א רחםנות אויף ױ טאטעם, א רחמנות אויף ױ םעח־! אז א נאכט א םינםטעדע אױ הײנט םארשטיקט און שדעקט, אל א נאכט א םינסטעדע איז םול מיט טויטע העק, אץ יעדער אויגגבלק, יעדע אײנציקע מיגוט, ק;ץ ױ נאכט א ױם טאן זיך מיט אומרז און םיט בלש. יאגן ר״טער, -?ץםען רײטער, - םישן דך צונויף. אץ צום םאלאץ, - בײ דעס םאלאץ, - םול איז שוץ דע־ הוי^