Literarishe bleter · 1926-02-19 · 94 (19.2.1926) · p. Seite 122

94 .זא ליטערארישע בלעטער 122 א־ז א םוף, און אן עק, און אן ענדע צו דעם, װאם ניט לאננ א־ז נעודען״ - אזזי האנן קרעםער פארענדיקפ. און בדייט האבן סעלדער צענלענדט זיך, פריש האט די זון זיך צעברענש... 9 1 דאם ליד פון ישובניקעם הענט געהאדעװעש צום נויעןז איז יעדער האנט א רןרעסטיקער בריםאן, א־ז נוט מיט די צזישן עדד א־ן טויען א־ן ברוםט א זעץ מאן זיך: - םאדאן: פאראן אן ערד, איז גוט אויף א־ר צו ש־עשן... און די נדאז איז סעט אזוי און נרין. בײ קיינעם דארסן םיר קיין ברזיט ניט בעטן, - םיד רי־םן דאם םון יעדער דעםיאשין. עדד, נעשטאקע, פעמע גתנטן, און זון, װאם גיסט זיך אן, װאם צײט־קט און װאם ברענש, םיר שטײען קעגן אײך דא הויכע און נעזונטע, נאטז - םיר שענקען אײך סארהארעװעטע הענט. מיר האבן הענט, ,און הענט א־ז אונזער אײגנם, אז װאם פארמאנן מיר נאך דא א״ף גארעו־ װעלט• - - אזו־ האבן ישובניקעם סארצויגן א ליד א ם־אםטע א־בער םעלד. 10 הינטער שײער, הינטעד שטאל: שטויב און ה״םע װינשן, האלבער טאנ, צװײ פאםמעבעד, א םטאדע און א הינשל. זאט ריש זון, מיט מילך און נראז, דוט א טידע םשאדע. * זאנש דער זײדע•. - ״אי, א היץ ז״ זאנט דאם אײניקל: - ״אװדא־!־ ז־צט דעד־זײדע א־יף א ששײן און גלעט א באדד א װײםע. -״ל^ז צות די מידע שאף און-שקאץ-הער צו א מעשד,: צוריק םיט דדײם־ק-סערציק יאר,-איך געדעגק שוין ניט נענויער,- האבן מיר דעם םאלאץ דא געבויש, שטעטלו־יקע בויער. איז דער נ,־אף געװען א יײזער גראף, א ששיעננער, נאד א וױצל־ננ, פלעגן מיר אים תסן:-״סאני-נדאף״ און עד אונז:-״פאני איצקיי. האבן מיר דעם פאלאץ אים נעבויט - א סאלאץ אן אנטיקל םיט געזימסן און מיש מירסל-טרעס, מיט?לע זיבן גליקן. איז, אש;-װק מען האט אין לוסטן שזין געשניצש ױ קאלאנאת, האט דך אײנער פון אונז א־יםגענליטשט, א םאל געטאן א־ן^נא דרז װאם טוט מק איצט? װאו לויםט מק איצטז װאו קריגש מען איצם א ר־טל י ב־ן איך צום גראף אויף ניך אװעק, - צעטוםלט, - א־ן א ה־טל, און גל״ך אין זאל און צו דעם גראף -- -צו אלדע שװא־צע יארן: םאםטעך מײנער - ניב א קוק, ױ סטאדע קו־יבש א־ן׳קא־ן:״ בלײבט דעו־ ױדע או־םן שטײן, און דאם א־־ניקל אלץ סלינקעד ה־יבט ױ בײטש, און טרײבט און שמײםש:-״א-װאוד,*ן?-םיזינקע!״ ױ זון א־ז דא. נאר םיא־ז ניט הײם, נאך לינן טדאזסנם םוי, װי שװ״ס, — צעטױיםל און צעשסױץ זײ. קאםעם ראננלק ז־ך א־ן נדאז, קאםעם װערן פײבט און ראז, םײבט, און ראז, א־ן היציק. סײבםע נראז בלײבש שטיל און תי, - נרידער, - הערט, - נ־ט א״לט אזוי: קאםעם ציטעק פאר ששײנער; די זון א־ז הויך, און םיהעלש און םיברענט, עך, װאו נעםט מען טו־זנט הע־נט, א״ן פאר הענש א־ז װ״נ־ק!... . 8 דאס ליד די קרעמער און אזוי האבן ק־עמער נעזוננען, פארטאנ בײ רעפ אקער אין פעלד: //_ *״, אין פעלד *״:::•:נ םץ י. =. יי:*ק ״ט־ד װאלטן קײנמאל נ־ש אתמנײן, מ־ר ,װאלטן קײנמאל נ־ט געזוננען אט-דא םישן אקער אן פעלר. אז װען האבן םינגער פארשמאבטע, נעװ״נטע צו װאג אץ צום פונט, נעקענט זיך פא־בענקען און טראבטן פון רולקער, זעמיקעד נחלה, פון מיפן א־ן זאםט־קן נתנט. אז קײנמאל װאלט אהין נ־ט געגאננען אונזער םלינקע און אײל־קע פום, - א־ז װאס לעבן געקימען א־ן ,־אננל, א־ן ראננל, אץ װײ און א־ן אנגםםן, נענומען ב״ם נאקן: - מע מוז ז