Literarishe bleter · 1926-02-19 · 94 (19.2.1926) · p. Seite 121

121 ליטערארישע בלעסער 94 .?א ב ר ו י ט (פון א פאעמע) איזי כאריק׳ מינםק 4 נא:פ. םאדפאטערפ. שוזער. שטיל. ליגן מענטשן םידע אויפ; דיל. צדטלײדערט און צעדאדס; אויף צעפראבענעם פארקעט יטלאפ; טידע מענטשן. נאכט. שסעמ. ד.אט זיך אינמ־טן נאכט א ײנגעלע צעװײנט: - .כ׳האב מודא, מאמע, - לאמיד גןץ אדדט״. כאפט ױך אױף די מאמע, — אמ דעד סאלאץ םדעםד, דדייקט זי צו איד קינד נאך נעענטעד צ־מ העמד... *יזי בןרי? 1 - אזוי, צ־ אזוי, נא־ םע שטעקט שוין םיט מאדט, האבן ײדן געגדײט זיך, גערעדט און געװאדט. איז םון שטאט אנגעקומען א ױנגעד יעװטעק, ד• עדדן צעט״לט זײ - און םא־ט, א־ן אן שדעק ז זײנען קינדער, אץ ױנדעד, און טאטעם, און פעדד געפארן, געקוםען, - אץ אט איז ױ ערד... שטײט דא־ט א סאלא׳ן צעשטויבט און צעשטערט, און מימ לאזע א־ן ג־אז א־ז באװאקמן ױ ע,־ד. - ,.װעמטו איצטעד װײנען, לאז איך ד־ך אלי־ן, א ײנגעלע דאדף שלאפן. - און דא איז אינזעד הײם״. נאכט. פאדמאטעדט. שטיל. שזועד. שלאםן מידע מענמשן אויף דער עדד. 5 דעד פא־טאו. א־ז םױש, און זומערױק, און װ״ך, און גױעע װינטן קומען אין םאדגײע;. צ־ען ז־ך ױ זאנגען מיט מײלעד א־ן דעד ד״־יך און ציטעוץ און בו־גן ז־ך אין צװייען. האבן זיך עלטע־ע ײדן םאדקלעדט... - װאס טוט םען, װי טוט מען, גײ שפ־ל זיך מיט עדדז קוקט םק א־ן שװײגט מען... אז גדז־ט א־ז ױ לאמט, צ־ װעם םען דא בלײבן, צי קומט םען צ־ נאטט... א־ז דעד ײנגטטער, א םלינקעד, א־אפ או־ף דעד ע־דד. - - .װאס א־ז דא צז טראכטן? - און שפאנט אויט ד־ פעדד א־ז דעד ײננטטעד דעד עדשטעד צדט פאלא־ן אװעק, ד־נק אלע־ א־אפ םון ױ םערד, - אין אן עק. ליגט א־ן טוי דעד זומער אויםן םעלד, דער הימל האט זיך שװ־ן אויף װאז צענאטן. מע קוקט א־ן שױב: דעד ה־מל א־ז שוץ העל. - א גאנצן טזג װעט מען הײנט קענען קאסען: א־ז נוט א־ו־ט א־ן לײװנטענעם העםד, ױ בױימע הענט א פאך-טאן אין דעד לוםטן. יטא־א־ן-שטיל. עט װאכט ױ גאנצע ע־דד, ױנגע זאננען װיגן זיך א־ן ,־וםן... 6 צ־ײט־קט א־צט א םעלד און גיטט ז־ך אן מיט קדעםטן, - זאט בץ א־ך אץ צײטיק: קום און נעט: . םע צ״מ מ־ט צװ־ט, מיט טו־ א־ן ם־ט באהעםטונג און זאנגען׳ װינן ז־ך א־ן צ״טעדן א־ן דעם. א פעלד א בױיטט - >ק פלו־טן און אן צ״יכנם... א ראזעד װינט צעװ־גט ז־ך שטיל א־ן וױיך. גײט או־ף ם־ן פײכטעד עדד ב־ז הימלדיקע ה־־כן א העלעד און א זוםע־ױקעד רויך. נאכט-און-טאג, - און זון אױ שוין א־נמיטן, םדישע לופט װעדט דודכויכטיק א־ן קלאד. העי, װאו זײט א־ד, גיבעד ױנגע שניטע,־: סיקען ױ ע־ד א ױט-טאן זיך םון אדט... 7 עם קל־נגט און בלאנקט א־ן בײ׳־טן טאל און?לונג-און קלאננ םון שא־פן שטאל סארנװט זיך א־ן ױ קאטעט... טױ, און זון, א־ן שט־קעד גאלד, ד־נס פון הו־ך און פאלט א־ן טאל, צעמישט זיך ם־ט ױ ג־אזן. 2 - ....האט דא געלעבט דעד אלטער גדאף, דע־ אלטע־ ג־אף םון טיםן םרײטן, נו, הבדים, - אן געלאז, װ־לם א־ר הערןי - הערט ױ מעשה. האט דא געװאוינט אױך יענעד ײד און פיאיז ױ זאך אזוי פא״לאפן״...- - ״זאל זײן גענוגז מיר ױנען מ־ד, א־ן לאז אונז שלאםן׳״ 3 ״.־ט״ט א םאלאץ איצ־ט ביז דאך צעשםערט, אזן דע־ גדאף איז שזץ סון לאנג אנטלאפן... ד־לט ז־ך שלאם;, - שלאםט םק אױף דעד ערד, אויף פא־קעם איז בעםער נאך צו שלאםן... נאך צע־טלם זיך דער מ־,־םל אויף ױ טדעם, א־ן א װינקל הענגט ױ ״םרומע מאםע״. בע לײנט אװעק ױ םויםטן אונטער קעם, דע־ט שוין גוט, און שלעםריק, און גע־אמערז א־ן זאל דע־ װינט זיך ױיםן מרכן שויב איץ קלאגן זיך מיט לעצטן שאל םון הארן, אזן אױםהויבן דעם וצרבנױקן שטויב פי־ן אלטע װענט און אוישגעלעבםע יארן. עך, טידקיל נאר דאט יאר אמרך געזונט אי־ן די זאטקײט זןול א װאקט-טאן אויף ױ בײמן, - צעט״־םלען װעלן םיר ױ חורבה ביזן גמנט אין אװעקשטעלן א הויז א צװײטע.